رمان نو
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
 |
در متن این مقاله از هیچ منبع و مأخذی نام برده نشدهاست. شما میتوانید با افزودن منابع بر طبق اصول اثباتپذیری و شیوهنامهٔ ارجاع به منابع، به ویکیپدیا کمک کنید. مطالب بیمنبع احتمالاً در آینده حذف خواهند شد. |
رمان نو یکی از جنبشهای ادبی معاصر غرب، است که همگام با تحولات اجتماعی و سیاسی در اواخر دهه پنجاه در فرانسه شکل گرفت و نویسندگانی چون آلن رب گرییه، میشل بوتور، کلود سیمون و ناتالی ساروت هم زمان به انتقاد از شیوههای بیان واقعگرایانه و کلاسیک در رمان پرداختند.
«رمان نو» که در میان انگلیسیزبانان بیشتر به ضد رمان شهرت دارد با انتقاد از عناصر سنتی روایت داستانی مانند شخصیت، حادثه و طرح بر آن بود تا با تأکید بر لزوم تحول دایمی در ادبیات، گونهای نو از روایت داستانی را ابداع و معرفی کند که با اوضاع اجتماعی و زندگی جدید انسان همخوانی بیشتری داشته باشد.
ساروت در کتاب معتبر خود عصر بدگمانی ضمن انتقاد از رمان کلاسیک، سیر تحولات این ژانر ادبی را از دوره کافکا تا به امروز دنبال کردهاست. در برای یک رمان نو نوشته آلن رب گرییه شخصیت پردازی، روایت داستان، ماجرانگاری و گره داستانی که در رمان های کلاسیک در قرن نوزدهم با آثار انوره دو بالزاک و امیل زولا به اوج شکوفایی خود رسیده بود، به باد انتقاد گرفته میشود و به بیان دیگر زنگ پایان دوران داستانسرایی به شیوه گذشته به صدا در میآید. از این پس هدف « نوشته بیان ماجرا نیست بلکه رمان ماجرای نوشته » خواهد بود.
