خودمختاری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

خودمختاری یا خودآیینی در لغت به معنای استقلال و آزادی است^[۱] و در عالم سیاست به استقلال محدود یک واحد سیاسی خودمختاری اطلاق می‌گردد.

در دوره‌های استعماری خودمختاری مرحله پیش از استقلال است و در این افراد آن قوم و ملت قادر به اداره امور خویش هستند. در تقسیمات داخلی کشورها بعضی استان‌ها و یا ایالت‌ها به‌دلایل گوناگون مانند شرایط ویژهٔ قومی، نژادی، مذهبی و ... دارای استقلالی متفاوت از سایر استان‌ها و ایالت‌ها هستند این قسمت‌ها فقط در امور مربوط به سیاست خارجی و دفاعی، تابع حکومت مرکزی‌اند.

واژهٔ سیاسی خودمختاری در معنی جدید خود برای اولین توسط جفرسون در اعلامیۀ استقلال آمریكا مطرح شد.^{[نیازمند منبع]}

[ویرایش] پانویس

[ویرایش] منبع

خودمختاری (فارسی). وب‌گاه پژوهشکده باقرالعلوم (در تاریخ ۱۹ تیر ۱۳۸۷). بازدید در تاریخ تیر ۱۳۸۷.