یزدگرد یکم
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
| یزدگرد یکم | |
|---|---|
 |
|
| منصب : | شاهنشاه ایران |
| دودمان : | ساسانی |
| پدر او: | بهرام چهارم |
| دورهٔ فرمانروایی: | ۳۹۹ تا ۴۲۰ م. |
| لقب : | رامشهر |
| کارهای بزرگ: | مدارای مذهبی |
| فرزندان : | |
| شاه پیش از او : | بهرام چهارم |
| جانشین : | بهرام گور |
یزدگرد یکم (۳۹۹ تا ۴۲۰ م.)؛ پسر بهرام چهارم يا بهرام كرمانشاه پسر شاپور دوم از پادشاهان ساسانی بود. لقب او رامشهر به معنای برپاکننده آرامش در کشور بود. او روش نیکی را در برخورد با پیروان آیینهای نازرتشتی پی گرفت. در سال ۴۱۰ دین مسیحی از سوی شاه به عنوان دینی رسمی و آزاد در ایران پذیرفته شد و در زیر سایه مهربانی این شاه کلیسای نسطوری در همان سال در ایران پایه ریزی شد.در زمان او امپراتور روم شرقی ، در تحت حمایت یزدگرد در آمد.ارکادیوس ، امپراتور بیزانس چون زمان مرگ را احساس کرد و ولیعهدش { تئودوس } در گهواره بود ، برای اینکه پسرش بی مانع بر تخت نشیند و امپراتوری شرقی از جنگ های ایران در امان بماند ، در وصیت نامه اش از یزدگرد خواهش کرد که امپراتوری را حمایت کند. یزدگرد همین که بر مفاد وصیت نامه اطلاع یافت ، خواجه ی دانایی که نامش آنتیوخوس بود را به قسطنطنیه فرستاد تا تئودوس را تربیت کند.
از این پس رابطه میان ایران و روم به بخش نوی رسید و دو کشور در حل مسائل درونی یکدیگر را یاری میرساندند.
نعمان، فرمانروای محلی حیره، کاخ معروف خورنق را برای پادشاه خود یزدگرد یکم ساخت.[۱]
|
|||||
[ویرایش] منابع
- تورج دریایی،شاهنشاهی ساسانی،برگردان مرتضی ثاقبفر،چاپ یکم. ISBN 964-311-436-8
- ↑ لغتنامهٔ دهخدا، سرواژهٔ خورنق.
- پیرنیا { مشیرالدوله} کتاب تاریخ ایران باستانی
