گئورگ امین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از گورگ امین)
پرش به: ناوبری، جستجو
گئورگ امین
Gevorg Emin
Գևորգ Էմին.JPG
مجسمه گئورگ امین در پارک عشاق ایروان
زادروز ۳۰ سپتامبر ۱۹۱۹(۱۹۱۹-09-۳۰)
آشتاراک، اولین جمهوری ارمنستان
مرگ ۱۱ ژوئن ۱۹۹۸ میلادی (۷۸ سال)
ایروان، ارمنستان
ملیت ارمنستان ارمنی
پیشه شاعر، مقاله‌نویس و مترجم
سبک نوشتاری واقع‌گرایی سوسیالیستی
همسر(ها) دختر واهان دریان (درگذشت)
آرمنوهی هامپاریان
فرزندان سه پسر

گارلن مُرادیان (به ارمنی: Գևորգ Մորադյան)، متخلص به گِئورگ اِمین (زاده ۳۰ سپتامبر ۱۹۱۹ - درگذشته ۱۱ ژوئن ۱۹۹۸) یک شاعر، مقاله‌نویس و مترجم اهل ارمنستان بود.

زندگینامه[ویرایش]

گئورگ امین در ۳۰ سپتامبر سال ۱۹۱۹م در شهر آشتاراک در ارمنستان زاده شده است. در سال ۱۹۴۰م از دانشگاه پلی‌تکنیک ارمنستان فارغ‌التحصیل شده است.

هنگام جنگ جهانی دوم در ارتش ارمنستان، علیه آلمان نازی به فعالیت پرداخت. در سال‌های ۱۹۴۹ و ۵۰ در «انستیتوی ادبیات» مسکو و در سال‌های ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۶ دوره‌های عالی ادبیات را در کلاس‌های ویژه انجمن نویسندگان مسکو گذراند. از سال ۱۹۵۱م با هفته نامه ادبی معتبر مسکو «لیتراتور نایاگازتا» به همکاری پرداخت. در سال‌های ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۲م ماهنامه ادبی «لیتراتور نایا ارمنیا» را سردبیری کرد و از سال ۱۹۷۳م به بعد در انستیتوی هنر آکادمی علوم ارمنستان به عنوان کارشناس ارشد به کار پرداخت.

گورگ امین در سال‌های ۱۹۵۱ و ۱۹۷۶ برنده جایزه استالین شد.

شعری از گئورگ امین به نام (متبرک باد قلب تو)[ویرایش]

چشم‌های تو؟ چشمان من به فریادهای شاد سعادت زِ ژرفناهاشان را دیدند
دست‌های تو؟ با نوازش‌ها شان دستان من همه گمکرده‌ها را بازجستند و دگر باره آفرینندگی کردند
قلب دیوانه تو؟ با تپش‌هایش به معجزه‌ای قلب من سترد هر چه سنگدلی بود و پلیدی بود
متبرک باد چشمانت متبرک باد چشمانت متبرک باد قلب تو!

شعری از گئورگ امین به نام (جستجو را پایانی نیست)[ویرایش]

دریای دیوانهٔ بی خواب را به من بدهید ساحل و بندر از آن شما
در زندگانیه کوتاه پُر توفانم آسایش و بخت به چه کار می‌آید
جستجو را پایانی نیست، نازنینم آنچه را که می‌طلبی در هیچ ساحلی نخواهی جست
ساحل و بندر از آن شما دریای آبیه دیوانه زِ آن من

شعری از گئورگ امین به نام (پروانه‌های عاشق)[ویرایش]

دیری شکنجه دادیم یکدیگر را ما به یک زندگانیه پروانه‌ای دیوانه وار سوی نور شتابیدیم، اما...
به شیشه بر خوردیم، به شیشه بر خوردیم، به شیشه بر خوردیم و به نور عشق نرسیدیم هرگز
و غرقه در ظلمت‌ها یکدیگر را گم کردیم... ... اینک دوباره به هم رسیده‌ایم با اشتیاق رویای دیرین
باز آن نور شعله‌ور عشق است باز آن دلتنگی‌های شکنجه گر
باز آن پروانه‌های دیوانه و سوزان از عشق اسیران همان آتش... اما، افسوس گرد پرهایمان دیگر ریخته است

کتابشناسی[ویرایش]

  • استعاره قرمز - ۱۹۴۰
  • راه نو - ۱۹۴۹
  • جستجو - ۱۹۵۵
  • به این روز - ۱۹۵۹
  • در این عصر - ۱۹۶۸
  • قرن بیستم - ۱۹۷۰
  • هفت ترانه برای ارمنستان - ۱۹۷۴
  • - عصر. زمین. عشق
  • - سرزمین، عشق، قرن


منابع[ویرایش]