گرشام شوئلم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

گِرشُم شوئلم (در عبری: גרשם שלום، (در آلمانی: Gershom Scholem ) (متولد ۵ دسامبر ۱۸۹۷ در برلین - وفات ۲۱ فوریه ۱۹۸۲ در قدس) فیلسوف و استاد عرفان کلیمی و پایه گذار نوین مطالعات قبّاله بود. وی اولین استاد عرفان کلیمی در دانشگاه عبری اورشلیم بود. نام ِ اصلی ِ وِی گِرهارد شولم (در آلمانی: Gerhard Scholem) بود که پس از مهاجراتش به فلسطین آن را به گرشُم تغییر داد.

گرشُم شوئلم جایزه اسرائیل را در سال ۱۹۵۸ برای خدماتش به «تاریخ یهود» دریافت نمود.[۱] وی در سال ۱۹۵۸ به ریاست فرهنگستان علوم اسرائیل انتخاب شد.

شوئلم برای تحقیقات و نطق‌های گردآوری شده‌اش تحت نامهای «تمایلات عمده در عرفات کلیمی» (۱۹۴۱) و «صاباتای زیوی، موعود مرموز» (۱۹۷۳) به شهرت جهانی رسید. مجموعه گردآوری شده از سخنرانی‌ها و دست نوشته‌های وی تحت عنوان «درباره قبّاله و نمادهایش» که در سال (۱۹۶۵) منتشر شد، جانی تازه به مکتب قباله داد. کتاب وی باعث معرفی جهانی و ترویج مکتب قبّاله به غیر یهودیان شد.

پانویس[ویرایش]

  1. «برنده جایزه اسرائیل در سال ۱۹۵۸». وب‌گاه رسمی بنیاد جایزه اسرائیل، ۲۰۰۲. بازبینی‌شده در ۲۰۰۷/جون/۴. 

منابع[ویرایش]

Wikipedia contributors, "Gershom Scholem," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Gershom_Scholem&oldid=150820454 (accessed August 12, 2007).