گردو
| فارسی | English | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
برای دیگر کاربردها، گردو (ابهامزدایی) را ببینید.
گردو یا جوز (فارسی دری: چهارمغز، نام علمی: Juglans regia) میوهای گرد با دو پوسته، یکی نرم و سبزرنگ که به تدریج خشک میشود و از بین میرود و دیگری سخت و چوبی است. مغز آن خوراکی است و روغن فراوان دارد.
پیشینه [ویرایش]برابر بررسی های دیرین شناسی گیاهی و گردهشناسی در روی کره ی زمین، گونه های مختلف گردو از زمان های بسیار قدیم به ویژه از دوران سوم زمین شناسی وجود داشته است. و از دوران چهارم زمین شناسی به بعد آثار درخت گردو از جمله گرده ی آن در کشورهای اروپای شرقی به دست آمده است . منشاء درخت گردو را آسیای غربی و نواحی هیمالیا می دانند . در ایران نیز گردو در جنگلهای شمال از آستارا تا گلی داغ در جلگه و ساحل تا ارتفاع ۲۲۰۰ متر از سطح دریا انتشار دارد و به طور پراکنده یا کم و بیش انبوه در جنگلها از جمله جنگلهای غرب و در راه سنندج به مریوان به طور خودرو دیده می شوند ولی وحشی بودن آن در ایران مشکوک است. احتمالا کهن ترین درخت گردو در ایران در اورگان شهر کرد وجود دارد. برابر نوشته ای که از نزدیک این درخت از زیر خاک بدست آمده است، تاریخ کاشت آن به زمان یزدگرد ساسانی و حدود۱۴۰۰ سال پیش می رسد. طبقه بندی گیاهی [ویرایش]گردو با نام علمی Juglans از خانواده ی Juglandaceae است. نام علمی این جنس از کلمه لاتین Jovis-Glans به معنی فندق ژوپیتر گرفته شده است. انواع این درخت در چین، ژاپن، فرانسه و آمریکا کشت می شود مهمترین گردوهای موجود دردنیا معروف به گردوی ایرانی است، زیرا ابتدا از ایران به خاور میانه و از آنجا به یونان و روم و سپس به انگلستان و بعد به امریکا برده شده است. گردو ی ایرانی تنها گونه ای از این خانواده است که مغز آن از نظر خوراکی مصرف اقتصادی دارد . گردوی معمولی درختی است یک پایه که بلندی آن از ۱۰ تا ۲۵ متر قابل تغییر است، گردو دارای برگهای مرکب شانه ای است و درختی یک پایه است که گلهای نر و ماده روی یک درخت به صورت جدا گانه ظاهر می شوند. گامت های ماده گردو دگر گشن است گرده افشانی آن به وسیله باد انجام می شود و حشرات در آن نقشی ندارند. 
پراکنش جغرافیایی [۱] [ویرایش]درخت گردو از درختان بسیار با ارزش و از پهن برگان است که در بسیاری از نقاط جهان در نیمکره شمالی از مرکز تا شرق اروپا و قفقاز و شمال و مرکز ایران تا دامنهای هیمالیا و کشور چین و ژاپن و همچنین گونه هایی از آن در آمریکای شمالی و جنوبی به طور طبیعی می رویند و کاشته می شوند. تنها جنگل طبیعی باقی مانده از این محصول در دنیا هم اکنون در قرقیزستان و در شرایط بسیار خوب موجود است . در ایران کاشت گردو از درگز و مغان در شمال کشور تا اقلید فارس در جنوب و از ارتفاعات جنوب غربی ارومیه تا کوه تفتان در جنوب شرقی بین طول های جغرافیایی ۴۵ تا ۶۵ درجه به خوبی می رویند ولی بهترین بازدهی مربوط به باغهایی است که در ارتفاعات دامنه های البرز، خراسان، آذربایجان و دامنه های زاگرس ( به ویژه خوانسار،تفرش ،وانشان و تویسرکان) قرار دارند . همچنین اطراف کوه های لاله زار و جبال بارز منطقه ای است که از مراکز عمده گردو کاری کشور به حساب می آید. و همچنین شهرستان خوانسار، تویسرکان ، اسکو و وانشان از مراکر عمده تولید گردو و داری مرغوب ترین نوع گردو میباشد 
ارقام [ویرایش]گردوهایی که در نقاط گردو خیز ایران کاشته شده اند از گونه گردوی معمولی یا Juglans هستند. رقم های این گونه از نظر باغبانی هنوز کاملاٌ مشخص نشده اند. این گردوها در نقاط مختلف ایران با نام های گونگون محلی نامیده می شوند. با وجود تفاوت های ظاهری ،ممکن است برحی از انواع ،رقم واحدی باشند ولی نام های گوناگون داشته باشند. با این توصیف مهمترین انواع گردو که در ایران کاشته می شوند عبارتند از: گردوی کاغذی، گردوی سنگی، گردوی ماکویی، گردوی سوزنی، گردوی نوک کلاغی، گردوی ضیا آبادی، گردوی خوشه ای ،سبزوار، گردوی آمیخته خراسان، گردوی مازندران، گردوی شهمیرزاد، گردوی قزوین و طالقان، خوانسار، گردوی آذربایجان، گردوی همدان ،وانشان و تویسرکان و سایر مناطق... آب وهوا [۲] [ویرایش]درخت گردو درطول تابستان و زمستان نسبت به گرما و سرمای بیش از حد حساس است. در طول دوره خواب زمستانه، گردو می تواند سرمای ۱۱- درجه سانتی گراد را بدون خسارت جدی تحمل کند ولی پس از شروع رشد، سرمای ۲- تا ۳- درجه سانتی گراد موجب از بین رفتن برگها، شاخه ها و گلها شده ودر نتیجه محصول کاهش می یابد. به علاوه شاخ و برگ درختانی که تا اواخر پاییز به رشد خود ادامه می دهند در معرض خسارت سرما قرار می گیرد. مقاومت ارقام مختلف گردو نسبت به سرما متفاوت است. دمای بالاتر از ۳۸ درجه سانتی گراد موجب آفتاب سوختگی پوست سبز و چروکیدگی مغز گردو می شود و گاهی اوقات نیز میوه ها پوک می شوند. در رطوبت نسبی کم و دمای بالاتر از ۴۰ درجه سانتی گراد، به گردو خسارت جدی وارد می شود. دمای پایین تابستان نیز مناسب نیست زیرا موجب می شود میوه ها به اندازه کافی پر نشود. هوای خنک در طی فصل رشد، برداشت محصول را به تاخیر انداخته و در نتیجه باغداران متضرر می شوند. بنابراین هوای خنک و فصل رشد کوتاه از عوامل محدود کننده پرورش گردو هستند. گردو نیز مانند سایر میوه ها مناطق معتدله در زمستان به مقدار سرمای معینی نیاز دارد تا خواب آن برطرف شود که به این ترتیب در بهار رشد رویشی و گلدهی کافی خواهد داشت. در صورت عدم وجود سرمای کافی، بازشدن جوانه ها و گلدهی نامنظم شده وبه تاخیر می افتد واین موجب کاهش محصول و خشک شدن سر شاخه ها می شود. نیاز سرمایی ارقام مختلف گردو متفاوت است. ترکیبات شیمیایی [۳] [ویرایش]مغز گردو دارای چند اسید آلی ، مقدر کمی اسانس، اگزالات آهک و ویتامینهای A ,B ,C ,D ,E می باشد. همچنین مغز گردو دارای مقدار کمی آرسنیک است (۲٬۹۸ µg -میکروگرم- در ۱۰۰ گرم گردو). برگ درخت گردو دارای ۳ درصد اینوژیت، اسید الاژیک، اسید گالیک و اسانسی با بوی مخصوص و مقداری پارافین، تانن، مواد چرب و املاح معدنی مانند کلسیم، پتاسیم، منیزیم، باریم و همچنین کاروتن است .پوسته گوشت دار میوه سبز گردو دارای امولسیون قند و اسیدهای آلی مانند اسید سیتریک، اسید مالیک، فسفاتها و اگزالات کلسیم است .عصاره برگ درخت گردو خاصیت میکروب کشی و باکتری کشی درد. در صد گرم مغز گردو خام و خشک مواد زیر موجود است:
درخت گردو [ویرایش]
درخت این میوه بسیار بلند است و چوب سخت آن از بهترین و معروفترین چوبها است. ارتفاع درخت گردو بین ۱۰ تا ۴۰ متر است. درخت گردو بیشتر به روش پیوندزدن (پیوند اسکنهای، پیوند شکمی با T معکوس به دلیل وجود شیرابه) تکثیر میشود. | colspan="6" align="center" bgcolor=#DDFFDD | تولید گردو به تن در سالهای ۲۰۰۴-۲۰۰۵ 
دوران بلوغ درخت و آمار باردهی آن [ویرایش]دوران بلوغ درخت گردو رابطه مسقیم با نوع، نژاد، آب و هوا و مکان رشد آن دارد. این دوره بین ۱۰ تا ۲۰ سال به طول میانجامد و سپس دوران بار دهی آغاز میگردد که در دهه پنجم و ششم عمر درخت به اوج خود میرسد. میانگین آماری محصول دهی درخت گردو از این قرار است: ۱۶ تا ۲۵ سالگی، بین ۷ تا ۱۰ کیلوگرم، ۲۶ تا ۳۵ سالگی، بین ۱۵ تا ۲۵ کیلوگرم، ۳۶ تا ۶۰ سالگی، بین ۲۲ تا ۴۵ کیلوگرم، ۶۱ تا ۸۰ سالگی، بین ۱۳ تا ۵۵ کیلوگرم و ۸۱ تا ۱۰۰ سالگی، بین ۱۳ تا ۳۲ کیلوگرم.[۵] (توضیح: مقدار کم: زمین نامناسب / مقدار زیاد: زمین حاصلخیز) میانگین سن باردهی درخت گردو در ایران، روی زمین خوب و حاصلخیز بین ۱۰ تا ۱۲ سال است. درخت گردو در افسانه ها و باورهای عامیانه [ویرایش]بررسی برخی باورها نسبت به درختان از جمله درخت گردو بیانگر تلقی شخصیتپنداری نسبت به این درخت بویژه نسبت به نوع کهنسال آن است؛ روایت است که در یونان باستان و در مصر باستان در معبد ژوپیتر برای کسانی که تازه ازدواج می کردند، برگ و شاخه های گردو را زیر پایشان می انداختند و بر این باور بودند که عروس و داماد از قید جادو و طلسم رها شده و خوشبخت زندگی خواهند کرد. برخی معتقدند شبها نباید زیر درختان گردو عبور کرد یا این که زنان را نباید تنها در شب برای آوردن آب به چشمههایی که زیر درخت گردو است، فرستاد و همچنین این اعتقاد وجود دارد که درخت گردو درختی سرکش و مغرور است بنابراین برای بالا رفتن از آن باید از افراد ماهر استفاده کرد و باور دیگر این که تمام وقایع و اتفاقات پیرامون درخت گردو در اندام و پیکره درخت ثبت میشود و جالبترین اندیشه راجع به آن، واسطه قرار دادن این درخت در برخی امور از جمله امر ازدواج است. از درخت گردو به عنوان خرد مکتوم، باروری، طول عمر و مظهر پایداری به هنگام بداقبالی یاد شده است. [۶] نژاد های ویژه [ویرایش]گردوی ایرانی، در انگلیسی «Persian walnut» پانویس [ویرایش]
منابع [ویرایش]
|
"Walnut Tree" redirects here. For other uses, see Walnut Tree (disambiguation).
Juglans is a plant genus of the family Juglandaceae, the seeds of which are known as walnuts. They are deciduous trees, 10–40 meters tall (about 30–130 ft), with pinnate leaves 200–900 millimetres long (7–35 in), with 5–25 leaflets; the shoots have chambered pith, a character shared with the wingnuts (Pterocarya), but not the hickories (Carya) in the same family. The 21 species in the genus range across the north temperate Old World from southeast Europe east to Japan, and more widely in the New World from southeast Canada west to California and south to Argentina.
Etymology [edit]The trivial name walnut derives from Old English wealhhnutu, literally 'foreign nut,' with wealh meaning 'foreign' (coming from the prolific Germanic term Walhaz 'foreign, strange, different').[1] The walnut was so called because it was introduced from Gaul and Italy. The Latin name for the walnut was nux Gallica, "Gallic nut".[1] Systematics [edit]Taxonomy [edit]The genus Juglans is divided into four sections.[2] Sections and species [edit]
The best-known member of the genus is the Persian walnut (J. regia, literally "royal walnut"), native from the Balkans in southeast Europe, southwest and central Asia to the Himalaya and southwest China. Walnuts are a traditional feature of Iranian cuisine; the nation has extensive orchards which are an important feature of regional economies. In Kyrgyzstan alone, there are 230,700 ha of walnut-fruit forest, where J. regia is the dominant overstory tree (Hemery and Popov 1998). In non-European English-speaking nations, the nut of the J. regia is often called the "English walnut"; in Great Britain, the "common walnut." The eastern black walnut (J. nigra) is a common species in its native eastern North America, and is also widely cultivated elsewhere. The nuts are edible, and though they are often used in expensive baked goods, the Persian walnut is preferred for everyday use because it is easier to extract the nutmeat. The wood is particularly valuable. The Hinds' black walnut (J. hindsii) is native to northern California, where it has been widely used commercially as a rootstock for J. regia trees. Hinds' black walnut shells do not have the deep grooves characteristic of the eastern black walnut. 
The Japanese walnut (J. ailantifolia) is similar to butternut, distinguished by the larger leaves up to 90 cm long, and round (not oval) nuts. The variety cordiformis, often called the heartnut has heart-shaped nuts; the common name of this variety is the source of the sectional name Cardiocaryon. The butternut (J. cinerea) is also native to eastern North America, where it is currently endangered by an introduced disease, butternut canker, caused by the fungus Sirococcus clavigignenti. Its leaves are 40–60 cm long, the fruits are oval, the shell has very tall, very slender ridges, and the kernel is especially high in fat. Hybrids [edit]
Phylogeny [edit]A study[3] of sequenced nuclear DNA from the external transcribed spacer (ETS) of ribosomal DNA (rDNA), the internal transcribed spacer (ITS) of rDNA, and the second intron of the LEAFY gene taken from at least one individual of most of the species of Juglans has supported several conclusions:
The paper presenting these results did not publish any new names for the subdivisions of sect. Rhysocaryon, for any combinations of the other sections, or for J. olanchana var. standleyi. Cultivation and uses [edit]
The two most commercially important species are J. regia for timber and nuts, and J. nigra for timber. Both species have similar cultivation requirements and are widely grown in temperate zones. Walnuts are light-demanding species that benefit from protection from wind. Walnuts are also very hardy against drought. Interplanting walnut plantations with a nitrogen fixing plant, such as Elaeagnus × ebbingei or Elaeagnus umbellata, and various Alnus species, results in a 30% increase in tree height and girth (Hemery 2001). When grown for nuts, care must be taken to select cultivars that are compatible for pollination purposes; although some cultivars are marketed as "self fertile", they will generally fruit better with a different pollination partner. Many different cultivars are available for growers, and offer different growth habits, flowering and leafing, kernel flavours and shell thicknesses. A key trait for more northerly latitudes of North America and Europe is phenology, with ‘late flushing’ being particularly important to avoid frost damage in spring. Some cultivars have been developed for novel ‘hedge’ production systems developed in Europe and would not suit more traditional orchard systems. Flowers [edit]The leaves and blossoms of the walnut tree normally appear in spring. The male cylindrical catkins are developed from leafless shoots from the past year; they are about 10 cm in length and have a large number of little flowers. Female flowers appear in a cluster at the peak of the current year’s leafy shoots.[4] Fruit [edit]The Fruits of the Juglandaceae are generally confused with drupes but are actually accessory fruit because the outer covering of the fruit is technically an involucre and thus not morphologically related to the carpel; this means it can not be a drupe but is instead a drupe-like nut. These odd nuts fall into two different types: in the walnut genus (Juglans), it is a pseudodrupe and in the hickory genus (Carya), it is a tryma.[5] Nuts and kernels [edit]
The nut kernels of all the species are edible, but the walnuts most commonly traded are from the J. regia, the only species which has a large nut and thin shell. J. nigra kernels are also produced commercially in the US. Two-thirds of the world export market[6][7] and 99% of the US commercial production of English walnuts is grown in California's Central Valley and in Coastal Valleys, from Redding in the north to Bakersfield in the south.[8] Of the more than 30 varieties of J. regia grown there, Chandler and Hartley account for over half of total production.[9] In California commercial production, the Hinds' black walnut (J. hindsii) and the hybrid between J. hindsii and J. regia, Juglans x Paradox, are widely used as rootstocks for J. regia cultivars because of their resistance to Phytophthora and to a very limited degree, the oak root fungus. However, trees grafted on these rootstocks often succumb to black line.[10] In some countries, immature nuts in their husks are preserved in vinegar. In the UK, these are called "pickled walnuts" and this is one of the major uses for fresh nuts from the small scale plantings. In Armenian cuisine, unripe walnuts, including husks, are preserved in sugar syrup and eaten whole. In Italy, liqueurs called Nocino and Nocello are flavoured with walnuts, while Salsa di Noci (walnut sauce) is a pasta sauce originating from Liguria. In Georgia, walnuts are ground with other ingredients to make walnut sauce. Walnuts are heavily used in India. In Jammu, it is used widely as a prasad (offering) to Mother Goddess Vaisnav Devi and, generally, as a dry food in the season of festivals such as Diwali. The nuts are rich in oil, and are widely eaten both fresh and in cookery. Walnut oil is expensive and consequently is used sparingly; most often in salad dressings. Walnut oil has been used in oil paint, as an effective binding medium, known for its clear, glossy consistency and nontoxicity. Manos and Stone studied the composition of seed oils from several species of the Rhoipteleaceae and Juglandaceae and found the nut oils were generally more unsaturated from species which grow in the temperate zones and more saturated for species which grow in the tropical zones.[11] In the northerly-growing section Trachycaryon, J. cinerea oil was reported to contain 15% linolenate (the report did not specify whether the linolenate was the alpha (n-3) or gamma (n-6) isomer, or perhaps a mixture), 2% of saturated palmitate, and a maximum concentration of 71% linoleate. In the section Juglans, J. regia nut oil was found to contain from 10% to 11% linolenate, 6% to 7% palmitate, and a maximum concentration of linoleate (62% to 68%). In the section Cardiocaryon, the nut oils of J. ailantifolia and J. mandshurica were reported to contain (respectively) 7% and 5% of linolenate, 2% of palmitate, and maximum concentrations of 74% and 79% linoleate. Within the section Rhysocaryon, the nut oils of the U.S. native black walnuts J. microcarpa and J. nigra were reported to contain (respectively) 7% and 3% linolenate, 4% and 3% palmitate, and 70% and 69% linoleate. The remaining results for black walnuts were: J. australis contained 2% linolenate, 7% palmitate, and 61% linoleate; J. boliviana contained 4% linolenate, 4% palmitate, and 70% linoleate; J. hirsuta contained 2% linolenate, 5% palmitate, and 75% linoleate; J. mollis contained 0% linolenate, 5% palmitate, 46% linoleate, and 49% oleate; J. neotropica contained 3% linolenate, 5% palmitate, and 50% linoleate; and J. olanchana contained only a trace of linolenate, 9% palmitate, and 73% linoleate; Shells [edit]The walnut shell has a wide variety of uses. Eastern black walnut (J. nigra) shell is the hardest of the walnut shells, and therefore has the highest resistance to breakdown. 
Husks [edit]
Walnut husks are often used to create a rich yellow-brown to dark brown dye used for dyeing fabric and for other purposes. The dye does not require a mordant and will readily stain the hand if picked without gloves. Wood [edit]
The common walnut and the black walnut and its allies, are important for their attractive timber, which is hard, dense, tight-grained and polishes to a very smooth finish. The colour ranges from creamy white in the sapwood to a dark chocolate colour in the heartwood. When kiln-dried, walnut wood tends toward a dull brown colour, but when air-dried can become a rich purplish-brown. Because of its colour, hardness and grain, it is a prized furniture and carving wood. Walnut burls (or 'burrs' in Europe) are commonly used to create bowls and other turned pieces. Veneer sliced from walnut burl is one of the most valuable and highly prized by cabinet makers and prestige car manufacturers. Walnut wood has been the timber of choice for gun makers for centuries, including the Gewehr 98 and Lee Enfield rifles of the First World War. It remains one the most popular choices for rifle and shotgun stocks, and is generally considered to be the premium – as well as the most traditional – wood for gun stocks, due to its resilience to compression along the grain. Walnut is also used in lutherie. The wood of the butternut and related Asian species is of much lower value, softer, coarser, less strong and heavy, and paler in colour. In North America, forestry research has been undertaken mostly on J. nigra, aiming to improve the quality of planting stock and markets. In some areas of the US, black walnut is the most valuable commercial timber species.[12] The Walnut Council is the key body linking growers with scientists. In Europe, various EU-led scientific programs have studied walnut growing for timber.[13] Traditional Chinese medicinal use [edit]
Walnuts are considered to be an herb in traditional Chinese medicine. They are said to tonify kidneys, strengthen the back and knees, warm and hold qi in lungs and help kidneys to grasp the qi, moisten the intestines and move stool.[citation needed] It is believed to stop asthma and is prescribed to be taken between bouts of asthma, but not for acute asthma.[citation needed] It is also used by the elderly to relieve constipation.[citation needed] Parkland and garden trees [edit]Walnuts are very attractive trees in parks and large gardens. Walnut trees are easily propagated from the nuts. Seedlings grow rapidly on good soils.[12] The Japanese walnut in particular is known for its huge leaves, which have a tropical appearance. As garden trees, they have some drawbacks, in particular the falling nuts, and the releasing of the allelopathic compound juglone, though a number of gardeners do grow them.[14][15] However, different walnut species vary in the amount of juglone they release from the roots and fallen leaves - J. nigra, in particular, is known for its toxicity, both to plants and horses.[16] Juglone is toxic to plants such as tomato, apple, and birch, and may cause stunting and death of nearby vegetation. Juglone appears to be one of the walnut's primary defence mechanisms against potential competitors for resources (water, nutrients and sunlight), and its effects are felt most strongly inside the tree's "drip line" (the circle around the tree marked by the horizontal distance of its outermost branches). However, even plants at a seemingly great distance outside the drip line can be affected, and juglone can linger in the soil for several years even after a walnut is removed as its roots slowly decompose and release juglone into the soil. Walnut as wildlife food plants [edit]Walnuts are used as food plants by the larvae of some Lepidoptera species. These include[citation needed]:
The nuts are consumed by other animals, such as mice and squirrels. In California and Geneva (Switzerland), ravens have been witnessed taking walnuts into their beaks, flying up to 60 feet or so in the air, and dropping them to the ground to crack the shells and eat the nut inside.[citation needed] Nutritional information [edit]100g of walnuts contain:[17]
See also [edit]Notes [edit]
References [edit]
External links [edit]
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
