گردو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فارسی English
گردو
طبقه‌بندی علمی
فرمانرو: گیاهان
دسته: گیاهان گلدار
رده: دولپه‌ای‌ها
راسته: Junglandales
تیره: گردوییان
سرده: Juglans
میوهٔ گردو

گردو (فارسی دری: چهارمغز، نام علمی: Juglans regia) میوهای گرد، با دو پوسته، یکی نرم و سبزرنگ که به تدریج خشک می‌شود و از بین می‌رود و دیگری سخت و چوبی است. مغز آن خوراکی است و روغن فراوان دارد.

گردو، میوه مغزدار باارزشی است که انواع مختلفی دارد. گردو منبع عالی پروتئین، فیبر، ویتامین‌ها، آنتی اکسیدان‌ها و مواد معدنی است. واژه جوز معرب گوچ پارسی میانه به همین معنی است.

بذر کتان و گردو دارای بیشترین اندازه اسید چرب امگا ۳ در میان مواد غذایی گیاهی هستند.[۱][۲]

پیشینه[ویرایش]

برابر بررسی‌های دیرین شناسی گیاهی و گرده‌شناسی در روی کرهٔ زمین، گونه‌های مختلف گردو از زمان‌های بسیار قدیم به ویژه از دوران سوم زمین‌شناسی وجود داشته است. از دوران چهارم زمین‌شناسی به بعد آثار درخت گردو از جمله گردهٔ آن در کشورهای اروپای شرقی به دست آمده است.

منشاء درخت گردو را آسیای غربی و نواحی هیمالیا می‌دانند.

طبقه‌بندی گیاهی[ویرایش]

گردو با نام علمی Juglans از خانوادهٔ Juglandaceae است. نام علمی این جنس از کلمه لاتین Jovis-Glans به معنی فندق ژوپیتر گرفته شده است. انواع این درخت در چین، ژاپن، فرانسه و آمریکا کشت می‌شود مهمترین گردوهای موجود دردنیا معروف به گردوی ایرانی است، زیرا ابتدا از ایران به خاور میانه و از آنجا به یونان و روم و سپس به انگلستان و بعد به امریکا برده شده است. گردو ی ایرانی تنها گونه‌ای از این خانواده است که مغز آن از نظر خوراکی مصرف اقتصادی دارد. گردوی معمولی درختی است یک پایه که بلندی آن از ۱۰ تا ۲۵ متر قابل تغییر است، گردو دارای برگهای مرکب شانه‌ای است و درختی یک پایه است که گلهای نر و ماده روی یک درخت به صورت جدا گانه ظاهر می‌شوند. گامت‌های ماده گردو دگر گشن است گرده افشانی آن به وسیله باد انجام می‌شود و حشرات در آن نقشی ندارند.

میوهٔ گردو

پراکنش جغرافیایی[۳][ویرایش]

درخت گردو از درختان بسیار با ارزش و از پهن برگان است که در بسیاری از نقاط جهان در نیمکره شمالی از مرکز تا شرق اروپا و قفقاز و شمال و مرکز ایران تا دامنهای هیمالیا و کشور چین و ژاپن و همچنین گونه‌هایی از آن در آمریکای شمالی و جنوبی به طور طبیعی می‌رویند و کاشته می‌شوند. تنها جنگل طبیعی باقی‌مانده از این محصول در دنیا هم اکنون در قرقیزستان و در شرایط بسیار خوب موجود است. در ایران کاشت گردو از درگز و مغان در شمال کشور تا اقلید فارس در جنوب و از ارتفاعات جنوب غربی ارومیه تا کوه تفتان در جنوب شرقی بین طول‌های جغرافیایی ۴۵ تا ۶۵ درجه به خوبی می‌رویند ولی بهترین بازدهی مربوط به باغهایی است که در ارتفاعات دامنه‌های البرز، خراسان، آذربایجان و دامنه‌های زاگرس (به ویژه خوانسار،تفرش ،وانشان و تویسرکان) قرار دارند. همچنین در غرب شهرستان راور در دهستان خورند و در اطراف کوه‌های لاله زار و جبال بارز مناطقی هستند که دارای گردوی مرغوب کشور به حساب می‌آیند. در منطقه بهراسمان و دولت ابادبهراسمان که منطقه‌ای بی نظیر و حتی کم‌نظیر در ایران می‌باشد. و بهترین واریته‌های گردو در این منطقه وجود دارد. و همچنین شهرستان تسوج در آذربایجان شرقی خوانسار، تویسرکان، آذرشهر، اسکو و وانشاناز مراکر عمده تولید گردو و داری مرغوب ترین نوع گردو می‌باشد

ارقام[ویرایش]

گردوهایی که در نقاط گردو خیز ایران کاشته شده‌اند از گونه گردوی معمولی یا Juglans هستند. رقم‌های این گونه از نظر باغبانی هنوز کاملاً مشخص نشده‌اند. این گردوها در نقاط مختلف ایران با نام‌های گونگون محلی نامیده می‌شوند. با وجود تفاوت‌های ظاهری، ممکن است برحی از انواع، رقم واحدی باشند ولی نام‌های گوناگون داشته باشند. با این توصیف مهمترین انواع گردو که در ایران کاشته می‌شوند عبارتند از: گردوی کاغذی، گردوی سنگی، گردوی ماکویی، گردوی سوزنی، گردوی نوک کلاغی، گردوی ضیا آبادی، گردوی خوشه‌ای، سبزوار، گردوی آمیخته خراسان، گردوی مازندران، گردوی شهمیرزاد، گردوی قزوین و طالقان، خوانسار، گردوی تسوج در آذربایجان، گردوی همدان، وانشان و تویسرکان و سایر مناطق...

آب وهوا[ویرایش]

درخت گردو درطول تابستان و زمستان نسبت به گرما و سرمای بیش از حد حساس است. در طول دوره خواب زمستانه، گردو می‌تواند سرمای ۱۱- درجه سانتی گراد را بدون خسارت جدی تحمل کند ولی پس از شروع رشد، سرمای ۲- تا ۳- درجه سانتی گراد موجب از بین رفتن برگها، شاخه‌ها و گلها شده ودر نتیجه محصول کاهش می‌یابد. به علاوه شاخ و برگ درختانی که تا اواخر پاییز به رشد خود ادامه می‌دهند در معرض خسارت سرما قرار می‌گیرد. مقاومت ارقام مختلف گردو نسبت به سرما متفاوت است. دمای بالاتر از ۳۸ درجه سانتی گراد موجب آفتاب سوختگی پوست سبز و چروکیدگی مغز گردو می‌شود و گاهی اوقات نیز میوه‌ها پوک می‌شوند. در رطوبت نسبی کم و دمای بالاتر از ۴۰ درجه سانتی گراد، به گردو خسارت جدی وارد می‌شود. دمای پایین تابستان نیز مناسب نیست زیرا موجب می‌شود میوه‌ها به اندازه کافی پر نشود. هوای خنک در طی فصل رشد، برداشت محصول را به تاخیر انداخته و در نتیجه باغداران متضرر می‌شوند. بنابراین هوای خنک و فصل رشد کوتاه از عوامل محدود کننده پرورش گردو هستند. گردو نیز مانند سایر میوه‌ها مناطق معتدله در زمستان به مقدار سرمای معینی نیاز دارد تا خواب آن برطرف شود که به این ترتیب در بهار رشد رویشی و گلدهی کافی خواهد داشت. در صورت عدم وجود سرمای کافی، بازشدن جوانه‌ها و گلدهی نامنظم شده وبه تاخیر می‌افتد واین موجب کاهش محصول و خشک شدن سر شاخه‌ها می‌شود. نیاز سرمایی ارقام مختلف گردو متفاوت است.

ترکیبات شیمیایی[ویرایش]

مغز گردو دارای چند اسید آلی، مقدر کمی اسانس، اگزالات آهک و ویتامینهای A ,B ,C ,D ,E می‌باشد. همچنین مغز گردو دارای مقدار کمی آرسنیک است (۲٬۹۸ µg -میکروگرم- در ۱۰۰ گرم گردو). برگ درخت گردو دارای ۳ درصد اینوژیت، اسید الاژیک، اسید گالیک و اسانسی با بوی مخصوص و مقداری پارافین، تانن، مواد چرب و املاح معدنی مانند کلسیم، پتاسیم، منیزیم، باریم و همچنین کاروتن است. پوسته گوشت دار میوه سبز گردو دارای امولسیون قند و اسیدهای آلی مانند اسید سیتریک، اسید مالیک، فسفاتها و اگزالات کلسیم است. عصاره برگ درخت گردو خاصیت میکروب کشی و باکتری کشی درد. در صد گرم مغز گردو خام و خشک مواد زیر موجود است:

ماده معدنی مقدار
آب ۳/۵ گرم
پروتئین ۱۴/۸ گرم
مواد چربی ۶۵ گرم
مواد نشاسته ای ۱۳ گرم
کلسیم ۱۰۰ میلی گرم
فسفر ۳۸۰ میلی گرم
آهن ۳ میلی گرم
سدیم ۲ میلی گرم
پتاسیم ۵۰ میلی گرم
ویتامین آ ۳۰ واحد
ویتامین ب ۱ ۰/۳۵ میلی گرم
ویتامین ب ۲ ۰/۱۲ میلی گرم
ویتامین ب ۳ ۱ میلی گرم
ویتامین ث ۲ میلی گرم

درخت گردو[ویرایش]

میوه گردو در پوسته اش

درخت این میوه بسیار بلند است و چوب سخت آن از بهترین و معروف‌ترین چوب‌ها است. ارتفاع درخت گردو بین ۱۰ تا ۴۰ متر است.

درخت گردو بیشتر به روش پیوندزدن (پیوند اسکنه‌ای، پیوند شکمی با T معکوس به دلیل وجود شیرابه) تکثیر می‌شود.

پنج کشور برتر تولید کننده گردو در جهان در سال ۲۰۱۲ (تن)
Flag of the People's Republic of China.svg چین ۱٬۷۰۰٬۰۰۰
Flag of Iran.svg ایران ۴۵۰٬۰۰۰
Flag of the United States.svg ایالات متحده آمریکا ۴۲۵٬۸۲۰
Flag of Turkey.svg ترکیه ۱۹۴٬۲۹۸
Flag of Mexico.svg مکزیک ۱۱۰٬۶۰۵
 World total
Source: UN FAOSTAT [۶]
مغز گردو

دوران بلوغ درخت و آمار باردهی آن[ویرایش]

دوران بلوغ درخت گردو رابطه مسقیم با نوع، نژاد، آب و هوا و مکان رشد آن دارد. این دوره بین ۱۰ تا ۲۰ سال به طول می‌انجامد و سپس دوران بار دهی آغاز می‌گردد که در دهه پنجم و ششم عمر درخت به اوج خود می‌رسد. میانگین آماری محصول دهی درخت گردو از این قرار است: ۱۶ تا ۲۵ سالگی، بین ۷ تا ۱۰ کیلوگرم، ۲۶ تا ۳۵ سالگی، بین ۱۵ تا ۲۵ کیلوگرم، ۳۶ تا ۶۰ سالگی، بین ۲۲ تا ۴۵ کیلوگرم، ۶۱ تا ۸۰ سالگی، بین ۱۳ تا ۵۵ کیلوگرم و ۸۱ تا ۱۰۰ سالگی، بین ۱۳ تا ۳۲ کیلوگرم.[۷] (توضیح: مقدار کم: زمین نامناسب / مقدار زیاد: زمین حاصلخیز) میانگین سن باردهی درخت گردو در ایران، روی زمین خوب و حاصلخیز بین ۱۰ تا ۱۲ سال است.

درخت گردو در افسانه‌ها و باورهای عامیانه[ویرایش]

بررسی برخی باورها نسبت به درختان از جمله درخت گردو بیانگر تلقی شخصیت‌پنداری نسبت به این درخت بویژه نسبت به نوع کهنسال آن است؛ روایت است که در یونان باستان و در مصر باستان در معبد ژوپیتر برای کسانی که تازه ازدواج می‌کردند، برگ و شاخه‌های گردو را زیر پایشان می‌انداختند و بر این باور بودند که عروس و داماد از قید جادو و طلسم رها شده و خوشبخت زندگی خواهند کرد.

برخی معتقدند شب‌ها نباید زیر درختان گردو عبور کرد یا این که زنان را نباید تنها در شب برای آوردن آب به چشمه‌هایی که زیر درخت گردو است، فرستاد و همچنین این اعتقاد وجود دارد که درخت گردو درختی سرکش و مغرور است بنابراین برای بالا رفتن از آن باید از افراد ماهر استفاده کرد و باور دیگر این که تمام وقایع و اتفاقات پیرامون درخت گردو در اندام و پیکره درخت ثبت می‌شود و جالب‌ترین اندیشه راجع به آن، واسطه قرار دادن این درخت در برخی امور از جمله امر ازدواج است. از درخت گردو به عنوان خرد مکتوم، باروری، طول عمر و مظهر پایداری به هنگام بداقبالی یاد شده است.[۸]

سلامتی[ویرایش]

گردو سرشار از ویتامین ای و آنتی اکسیدان می‌باشد، موادی که خطر توسعه بیماری آلزایمر را کاهش می‌دهند. پژوهشگران دانشگاه پزشکی شیکاگو با بررسی عادت غذایی ۶۰۰۰ نفر دریافتند که آن دسته از افرادی که دچار مشکلات فراموشی و نظایر آن نیستند، در عادت غذایی خود غذاهای سرشار از ویتامین ای گنجانده‌اند. ویتامین ای، رادیکال‌های آزاد را که محتملا" می‌توانند به سلول‌های مغز آسیب بزنند، مهار می‌کند.[۹][۱۰]

نژادهای ویژه[ویرایش]

گردوی ایرانی، در انگلیسی «Persian walnut»

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ گردو موجود است.
  • فرهنگ فشرده سخن، دکتر حسن انوری، تهران، سخن، ۱۳۸۲
  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Walnut»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد. (بازیابی در ۷ مهٔ ۲۰۰۸).
  • پرورش گردو به روش جدید، درویشیان محمود، شرکت انتشارات فنی ایران،۱۳۷۶
  • دانشنامه آنلاین گیاهان. بخش درخت گردو. به زبان آلمانی.
"Walnut Tree" redirects here. For other uses, see Walnut Tree (disambiguation).
Juglans
Juglans major Morton.jpg
Juglans major
Morton Arboretum acc. 614-47*1
Scientific classification
Kingdom: Plantae
(unranked): Angiosperms
(unranked): Eudicots
(unranked): Rosids
Order: Fagales
Family: Juglandaceae
Subfamily: Juglandoideae
Tribe: Juglandeae
Subtribe: Juglandinae
Genus: Juglans
L.
Species

See text

The Walnut tree or Juglans is a plant genus of the family Juglandaceae, the seeds of which are known as walnuts. They are deciduous trees, 10–40 metres (33–131 ft) tall, with pinnate leaves 200–900 millimetres (7.9–35.4 in), with 5–25 leaflets; the shoots have chambered pith, a character shared with the wingnuts (Pterocarya), but not the hickories (Carya) in the same family.

The 21 species in the genus range across the north temperate Old World from southeast Europe east to Japan, and more widely in the New World from southeast Canada west to California and south to Argentina.

Etymology

The common name walnut derives from Old English wealhhnutu, literally 'foreign nut' (from wealh 'foreign' + hnutu 'nut'),[1] because it was introduced from Gaul and Italy.[2] The Latin name for the walnut was nux Gallica, "Gallic nut".

The genus name "Juglans" comes from Latin jūglans, meaning 'walnut, walnut tree'; jūglans in turn is a contraction of Jōvis glans, 'nut of [the god] Jupiter'.[3][4]

Folklore

Tradition has it that a walnut tree should be beaten. The old saying runs, "A woman, a dog and a walnut tree; the harder they're beaten, the better they be." The saying is believed to originate from the mainland European practice of harvesting by beating with long poles. This would have the added benefits of removing dead wood and stimulating shoot formation.[5]

Cultivation and uses

Walnut is one of the main ingredient of Baklava and Turkish cuisine.

The two most commercially important species are J. regia for timber and nuts, and J. nigra for timber. Both species have similar cultivation requirements and are widely grown in temperate zones.

Walnuts are light-demanding species that benefit from protection from wind. Walnuts are also very hardy against drought.

Interplanting walnut plantations with a nitrogen fixing plant, such as Elaeagnus × ebbingei or Elaeagnus umbellata, and various Alnus species, results in a 30% increase in tree height and girth (Hemery 2001).

When grown for nuts, care must be taken to select cultivars that are compatible for pollination purposes; although some cultivars are marketed as "self fertile", they will generally fruit better with a different pollination partner. Many different cultivars are available for growers, and offer different growth habits, flowering and leafing, kernel flavours and shell thicknesses. A key trait for more northerly latitudes of North America and Europe is phenology, with ‘late flushing’ being particularly important to avoid frost damage in spring. Some cultivars have been developed for novel ‘hedge’ production systems developed in Europe and would not suit more traditional orchard systems.


Top five walnut (with shell) producers (2012, in tonnes)
 China 1,700,000
 Iran 450,000
 USA 425,820
 Turkey 194,298
 Mexico 110,605
 World total
Source: UN FAOSTAT [6]


Flowers

The leaves and blossoms of the walnut tree normally appear in spring. The male cylindrical catkins are developed from leafless shoots from the past year; they are about 10 cm (3.9 in) in length and have a large number of little flowers. Female flowers appear in a cluster at the peak of the current year’s leafy shoots.[7]

Fruit

The fruits of the walnut are a type of accessory fruit known as a pseudodrupe (or drupe-like nut), the outer covering of the fruit is an involucre - in a drupe the covering would be derived from the carpel.[8]

Nuts and kernels

Persian walnut (Juglans regia) seeds

The nut kernels of all the species are edible, but the walnuts most commonly traded are from the J. regia, the only species which has a large nut and thin shell. J. nigra kernels are also produced commercially in the US.

Two-thirds of the world export market[9][10] and 99% of the US commercial production of English walnuts is grown in California's Central Valley and in Coastal Valleys, from Redding in the north to Bakersfield in the south.[11] Of the more than 30 varieties of J. regia grown there, Chandler and Hartley account for over half of total production.[12] In California commercial production, the Hinds' black walnut (J. hindsii) and the hybrid between J. hindsii and J. regia, Juglans x Paradox, are widely used as rootstocks for J. regia cultivars because of their resistance to Phytophthora and to a very limited degree, the oak root fungus. However, trees grafted on these rootstocks often succumb to black line.[13]

In some countries, immature nuts in their husks are preserved in vinegar. In the UK, these are called "pickled walnuts" and this is one of the major uses for fresh nuts from the small scale plantings. In Armenian cuisine, unripe walnuts, including husks, are preserved in sugar syrup and eaten whole. In Italy, liqueurs called Nocino and Nocello are flavoured with walnuts, while Salsa di Noci (walnut sauce) is a pasta sauce originating from Liguria. In Georgia, walnuts are ground with other ingredients to make walnut sauce.

Walnuts are heavily used in India. In Jammu, it is used widely as a prasad (offering) to Mother Goddess Vaisnav Devi and, generally, as a dry food in the season of festivals such as Diwali.

The nuts are rich in oil, and are widely eaten both fresh and in cookery. Walnut oil is expensive and consequently is used sparingly; most often in salad dressings. Walnut oil has been used in oil paint, as an effective binding medium, known for its clear, glossy consistency and nontoxicity.

Manos and Stone studied the composition of seed oils from several species of the Rhoipteleaceae and Juglandaceae and found the nut oils were generally more unsaturated from species which grow in the temperate zones and more saturated for species which grow in the tropical zones.[14] In the northerly-growing section Trachycaryon, J. cinerea oil was reported to contain 15% linolenate (the report did not specify whether the linolenate was the alpha (n-3) or gamma (n-6) isomer, or perhaps a mixture), 2% of saturated palmitate, and a maximum concentration of 71% linoleate. In the section Juglans, J. regia nut oil was found to contain from 10% to 11% linolenate, 6% to 7% palmitate, and a maximum concentration of linoleate (62% to 68%). In the section Cardiocaryon, the nut oils of J. ailantifolia and J. mandshurica were reported to contain (respectively) 7% and 5% of linolenate, 2% of palmitate, and maximum concentrations of 74% and 79% linoleate. Within the section Rhysocaryon, the nut oils of the U.S. native black walnuts J. microcarpa and J. nigra were reported to contain (respectively) 7% and 3% linolenate, 4% and 3% palmitate, and 70% and 69% linoleate. The remaining results for black walnuts were: J. australis contained 2% linolenate, 7% palmitate, and 61% linoleate; J. boliviana contained 4% linolenate, 4% palmitate, and 70% linoleate; J. hirsuta contained 2% linolenate, 5% palmitate, and 75% linoleate; J. mollis contained 0% linolenate, 5% palmitate, 46% linoleate, and 49% oleate; J. neotropica contained 3% linolenate, 5% palmitate, and 50% linoleate; and J. olanchana contained only a trace of linolenate, 9% palmitate, and 73% linoleate;

Shells

The walnut shell has a wide variety of uses. Eastern black walnut (J. nigra) shell is the hardest of the walnut shells, and therefore has the highest resistance to breakdown.

The shells of walnuts
  • Cleansing and polishing: Walnut shells are mostly used to clean soft metals, fiberglass, plastics, wood and stone. This environmentally friendly and recyclable soft grit abrasive is well suited for air blasting, deburring, descaling, and polishing operations because of its elasticity and resilience. Uses include cleaning automobile and jet engines, electronic circuit boards, and paint and graffiti removal. For example: In the early days of jet transportation, crushed walnut shells were used to scour the compressor airfoils clean, but when engines with air cooled vanes and blades in the turbine started being manufactured, this practice was stopped because the crushed shells tended to plug up the cooling passages to the turbine, resulting in turbine failures due to overheating.
  • Oil well drilling: The shell is used widely in oil well drilling for lost circulation material in making and maintaining seals in fracture zones and unconsolidated formations.
  • Flour made from walnut shells is widely used in the plastics industry.
  • Paint thickener: Walnut shells are added to paint to give it a thicker consistency for "plaster effect" ranges.
  • Explosives: Used as a filler in dynamite
  • Cosmetic cleaner: Occasionally used in soap and exfoliating cleansers

Husks

Staining from handling walnuts with husks

Walnut husks are often used to create a rich yellow-brown to dark brown dye used for dyeing fabric and for other purposes. The dye does not require a mordant and will readily stain the hand if picked without gloves.

Wood

Walnut shoot cut longitudinally to show chambered pith, scale in mm

The common walnut and the black walnut and its allies, are important for their attractive timber, which is hard, dense, tight-grained and polishes to a very smooth finish. The colour ranges from creamy white in the sapwood to a dark chocolate colour in the heartwood. When kiln-dried, walnut wood tends toward a dull brown colour, but when air-dried can become a rich purplish-brown. Because of its colour, hardness and grain, it is a prized furniture and carving wood. Walnut burls (or 'burrs' in Europe) are commonly used to create bowls and other turned pieces. Veneer sliced from walnut burl is one of the most valuable and highly prized by cabinet makers and prestige car manufacturers. Walnut wood has been the timber of choice for gun makers for centuries, including the Gewehr 98 and Lee Enfield rifles of the First World War. It remains one of the most popular choices for rifle and shotgun stocks, and is generally considered to be the premium – as well as the most traditional – wood for gun stocks, due to its resilience to compression along the grain. Walnut is also used in lutherie. The wood of the butternut and related Asian species is of much lower value, softer, coarser, less strong and heavy, and paler in colour.

In North America, forestry research has been undertaken mostly on J. nigra, aiming to improve the quality of planting stock and markets. In some areas of the US, black walnut is the most valuable commercial timber species.[15] The Walnut Council is the key body linking growers with scientists. In Europe, various EU-led scientific programs have studied walnut growing for timber.[16]

Traditional Chinese medicinal use

Walnuts are considered to be an herb in traditional Chinese medicine. They are said to tonify kidneys, strengthen the back and knees, warm and hold qi in lungs and help kidneys to grasp the qi, moisten the intestines and move stool.[citation needed] It is believed to stop asthma and is prescribed to be taken between bouts of asthma, but not for acute asthma.[citation needed] It is also used by the elderly to relieve constipation.[citation needed]

Parkland and garden trees

Walnuts are very attractive trees in parks and large gardens. Walnut trees are easily propagated from the nuts. Seedlings grow rapidly on good soils.[15] The Japanese walnut in particular is known for its huge leaves, which have a tropical appearance.

Walnut tree in a garden

As garden trees, they have some drawbacks, in particular the falling nuts, and the releasing of the allelopathic compound juglone, though a number of gardeners do grow them.[17][18] However, different walnut species vary in the amount of juglone they release from the roots and fallen leaves - J. nigra, in particular, is known for its toxicity, both to plants and horses.[19] Juglone is toxic to plants such as tomato, apple, and birch, and may cause stunting and death of nearby vegetation. Juglone appears to be one of the walnut's primary defence mechanisms against potential competitors for resources (water, nutrients and sunlight), and its effects are felt most strongly inside the tree's "drip line" (the circle around the tree marked by the horizontal distance of its outermost branches). However, even plants at a seemingly great distance outside the drip line can be affected, and juglone can linger in the soil for several years even after a walnut is removed as its roots slowly decompose and release juglone into the soil.

Walnut as wildlife food plants

Walnuts are used as food plants by the larvae of some Lepidoptera species. These include[citation needed]:

The nuts are consumed by other animals, such as mice and squirrels.

In California and Geneva (Switzerland), ravens have been witnessed taking walnuts into their beaks, flying up to 60 feet or so in the air, and dropping them to the ground to crack the shells and eat the nut inside.[citation needed]

Nutritional information

100 g of walnuts contain:[20]

  • Calories / kilojoules : 654 Cal (2,740 kJ)
  • Fat: 65 g
  • Carbohydrates: 14 g
  • Fibers: 6.7 g
  • Protein: 15 g

Systematics

Taxonomy

The genus Juglans is divided into four sections.[21]

Sections and species

  • Juglans sect. Cardiocaryon. Leaves are very large (40–90 cm), with 11–19 broad leaflets, softly downy, margins serrated. The wood is soft, and the fruits borne in racemes of up to 20. The nuts have thick shells. The origin is in northeast Asia.
  • Juglans sect. Juglans. Leaves are large (20–45 cm), with 5–9 broad leaflets, hairless, margins entire. The wood is hard. The origin is southeast Europe to central Asia.
    • J. regia L. (J. duclouxiana Dode, J. fallax Dode, J. orientis Dode)—common walnut, Persian, English, California, or Carpathian walnut
    • J. sigillata Dode—iron walnut (doubtfully distinct from J. regia)
  • Juglans sect. Rhysocaryon (black walnuts) Leaves are large (20–50 cm), with 11–23 slender leaflets, finely pubescent, margins serrated. The wood can be extremely hard (Brazilian walnut Janka hardness test of 3684). The origins are North America and South America.
    • J. australis Griseb. (J. brasiliensis Dode)—Argentine walnut, Brazilian walnut
    • J. boliviana (C. DC.) Dode—Bolivian walnut, Peruvian walnut
    • J. californica S.Wats.—California black walnut
    • J. hindsii (Jepson) R.E.Smith—Hinds' black walnut
    • J. hirsuta Manning—Nuevo León walnut
    • J. jamaicensis C.DC. (J. insularis Griseb.)—West Indies walnut
    • J. major (Torrey) Heller (J. arizonica Dode, J. elaeopyron Dode, J. torreyi Dode)—Arizona black walnut
      • J. major var. glabrata Manning
    • J. microcarpa Berlandier (J. rupestris Engelm.)—Texas black walnut
      • J. microcarpa var. microcarpa
      • J. microcarpa var. stewartii (Johnston) Manning
    • J. mollis Engelm.—Mexican walnut
    • J. neotropica Diels (J. honorei Dode)—Andean walnut, cedro negro, cedro nogal, nogal, nogal Bogotano
    • J. nigra L.—Eastern black walnut
    • J. olanchana Standl. & L.O.Williams—cedro negro, nogal, walnut
      • J. olanchana var. olanchana
      • J. olanchana var. standleyi
    • J. peruviana Dode—Peruvian walnut
    • J. soratensis Manning
    • J. steyermarkii Manning—Guatemalan walnut
    • J. venezuelensis Manning—Venezuela walnut
  • Juglans sect. Trachycaryon. Leaves are very large (40–90 cm), with 11–19 broad leaflets, softly downy, margins serrated. The wood is soft. Fruits are borne in clusters of two to three. The nuts have a thick, rough shell bearing distinct, sharp ridges. Origin is in eastern North America.

The best-known member of the genus is the Persian walnut (J. regia, literally "royal walnut"), native from the Balkans in southeast Europe, southwest and central Asia to the Himalaya and southwest China. Walnuts are a traditional feature of Iranian cuisine; the nation has extensive orchards which are an important feature of regional economies. In Kyrgyzstan alone, there are 230,700 ha of walnut-fruit forest, where J. regia is the dominant overstory tree (Hemery and Popov 1998). In non-European English-speaking nations, the nut of the J. regia is often called the "English walnut"; in Great Britain, the "common walnut."

The eastern black walnut (J. nigra) is a common species in its native eastern North America, and is also widely cultivated elsewhere. The nuts are edible, and though they are often used in expensive baked goods, the Persian walnut is preferred for everyday use because it is easier to extract the nutmeat. The wood is particularly valuable.

The Hinds' black walnut (J. hindsii) is native to northern California, where it has been widely used commercially as a rootstock for J. regia trees. Hinds' black walnut shells do not have the deep grooves characteristic of the eastern black walnut.

Japanese walnut foliage and nuts

The Japanese walnut (J. ailantifolia) is similar to butternut, distinguished by the larger leaves up to 90 cm long, and round (not oval) nuts. The variety cordiformis, often called the heartnut has heart-shaped nuts; the common name of this variety is the source of the sectional name Cardiocaryon.

The butternut (J. cinerea) is also native to eastern North America, where it is currently endangered by an introduced disease, butternut canker, caused by the fungus Sirococcus clavigignenti. Its leaves are 40–60 cm long, the fruits are oval, the shell has very tall, very slender ridges, and the kernel is especially high in fat.

Hybrids

  • J. × bixbyi Rehd.—J. ailantifolia x J. cinerea
  • J. × intermedia Carr.—J. nigra x J. regia
  • J. × notha Rehd.—J. ailantifolia x J. regia
  • J. × quadrangulata (Carr.) Rehd.—J. cinerea x J. regia
  • J. × sinensis (D. C.) Rehd.—J. mandschurica x J. regia
  • J. × paradox Burbank—J. hindsii x J. regia
  • J. × royal Burbank—J. hindsii x J. nigra

Phylogeny

A study[22] of sequenced nuclear DNA from the external transcribed spacer (ETS) of ribosomal DNA (rDNA), the internal transcribed spacer (ITS) of rDNA, and the second intron of the LEAFY gene taken from at least one individual of most of the species of Juglans has supported several conclusions:

  • The genus Juglans is monophyletic;
  • Sect. Cardiocaryon is sister to Sect. Trachycaryon;
  • Sect. Juglans is sister to Sect. Cardiocaryon and Sect. Trachycaryon together;
  • Sect. Rhysocaryon is monophyletic and sister to Sect. Juglans, Sect. Cardiocaryon, and Sect. Trachycaryon together;
  • Sect. Rhysocaryon, the black walnuts, contains two clades:
    • one comprises the more northerly species J. californica, J. hindsii, J. hirsuta, J. major, J. microcarpa, and J. nigra;
    • the other comprises the more southerly species J. australis, J. boliviana, J. jamaicensis, J. molis, J. neotropica, J. olanchana, J. steyermarkii, and J. venezuelensis
  • J. olanchana var. standleyi seems to be more closely related to J. steyermarkii than to J. olanchana var. olanchana, suggesting J. olanchana var. standleyi might be better understood as either a separate species or a variety of J. steyermarkii.

The paper presenting these results did not publish any new names for the subdivisions of sect. Rhysocaryon, for any combinations of the other sections, or for J. olanchana var. standleyi.

See also

Notes

  1. ^ "walnut". The American Heritage Dictionary of the English Language. Houghton Mifflin. Retrieved 10 February 2014. 
  2. ^ Online Etymology Dictionary - "Walnut"
  3. ^ jūglans. Charlton T. Lewis and Charles Short. A Latin Dictionary on Perseus Project.
  4. ^ glans. Charlton T. Lewis and Charles Short. A Latin Dictionary on Perseus Project. "an acorn, and, in gen., any acorn-shaped fruit, beechnut, chestnut, etc."
  5. ^ Ursula Buchan (4 October 2003). "Beat them as hard as you can". The Daily Telegraph. 
  6. ^ "Statistics from: Food And Agricultural Organization of United Nations: Economic And Social Department: The Statistical Division". UN Food and Agriculture Organization Corporate Statistical Database. 
  7. ^ Fruit and Nut Trees
  8. ^ J. Derek Bewley, Michael Black, Peter Halmer (2006). The Encyclopedia of Seeds: Science, Technology and Uses. CABI. p. 250. ISBN 9780851997230. 
  9. ^ Walnuts PDF USDA
  10. ^ cultivation and processing of walnuts
  11. ^ walnut FAQ
  12. ^ http://www.walnuts.org/walnuts101/history_cultivation_processing.php walnuts.org
  13. ^ Australian Government
  14. ^ Manos, Paul S. and Stone, Donald E.: "Phylogeny and Systematics of the Juglandaceae" Annals of the Missouri Botanical Garden 88(2)231–269 Spring, 2001
  15. ^ a b http://ohioline.osu.edu/b700/b700_22.html ohioline.osu.edu
  16. ^ BBC Radio 4 - Open Country - Oxfordshire
  17. ^ Ross (1996)
  18. ^ West Virginia University Extension Service - "Black Walnut Toxicity"
  19. ^ Rood (2001); Pomogaybin et al. (2002)
  20. ^ http://www.nal.usda.gov/fnic/foodcomp/search/
  21. ^ Aradhya, M. K., D. Potter, F. Gao, C. J. Simon: "Molecular phylogeny of Juglans (Juglandaceae): a biogeographic perspective",Tree Genetics & Genomes(2007)3:363–378
  22. ^ D. Stone, S. Oh, E. Tripp, Luis. Gios, P. Manos: "Natural history, distribution, phylogenetic relationships, and conservation of Central American black walnuts (Juglans sect. Rhysocaryon)", Journal of the Torrey Botanical Society 136(1)1–25. 2009.

References

External links

  • Juglans species throughout the world