گراتزیا دلدا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد.

گراتزیا کوزیما دِلِدّا (به ایتالیایی: Grazia Cosima Deledda) ‏ (۱۸۷۱ - ۱۹۳۴) نویسندهٔ ایتالیایی اهل جزیرهٔ ساردنی. برندهٔ جایزه نوبل ادبیات سال ۱۹۲۶.

گراتزیا کوزیما دلدا

گراتزیا کوزیما دلدا
زمینه فعالیت	نویسنده. رمان‌نویس.
تولد	۲۷ سپتامبر ۱۸۷۱ جزیرهٔ ساردنی، ایتالیا
مرگ	۱۵ اوت، ۱۹۳۴ رم
ملیت	ایتالیایی
همسر یا شریک زندگی	پالمیرو مادزانی
فرزندان	ساردوس و فرانتز
کارهای برجسته	راه خطا. خاکستر.
گفتاورد
«...ما هرگز نخواهیم مرد. تا وقتی جرقه‌ای از عشق وجود دارد، نخواهیم مرد.»

فهرست مندرجات ۱ زندگی ۲ مهم‌ترین آثار ۳ دلدا در زبان فارسی ۴ نقد و نظر ۵ منابع ۶ پیوند به بیرون

[ویرایش] زندگی

گراتزیا در ۲۷ سپتامبر ۱۸۷۱ در شهر نوئورو در جزیرهٔ ساردنی در خانواده‌ای از طبقهٔ متوسط به دنیا آمد. زنان در جامعه عقب‌افتاده‌ای مانند ساردنی قرن نوزدهم وضعیت مناسبی برای تحصیل و فعالیت اجتماعی نداشتند برای همین گراتزیا تا سوم ابتدایی بیشتر درس نخواند. اما از آن‌جا که در خانهٔ عمه‌اش کتاب‌خانهٔ بزرگی وجود داشت او توانست در آنجا و تحت تعلیمات خصوصی معلمی در خانهٔ عمه‌اش معلومات خود را افزایش دهد و ضمن مطالعه آثار ایتالیایی به مطالعه آثار نویسندگان فرانسوی و روس بپردازد. او به آثار گابریله دانونتزیو شاعر و نویسندهٔ معاصر هم‌وطن‌اش علاقه ویژه‌ای داشت.

زندگی خانوادگی او در دوران نوجوانی و جوانی روز به روز سخت‌تر می‌شد. پدر در حال ورشکستگی بود و یکی از بردارنش، سانتوس، به مشروب‌خواری افراطی رو آورده بود و دیگری، آندرئا به جرم ضرب سکه تقلبی و جرائم دیگر مدتی در زندان به‌سر برد. با این وجود دلدا شروع به نوشتن کرد و در هفده سالگی اولین داستان کوتاه‌اش به نام خون کسی از اهالی ساردنی برای یکی از مجلات رم فرستاد که در آن مجله منتشر شد.

دلدا در آخرین سال‌های قرن نوزدهم، ۱۸۹۶ با انتشار نخستین رومانش، راه خطا فورا به شهرت رسید و در نخستین سال قرن بیستم در بیست و نه سالگی با پالمیرو مادزانی ازدواج کرد و همراه او به رم رفت و تا پایان عمر در آن رم زندگی کرد و صاحب دو پسر شد؛ ساردوس و فرانتز.

او خیلی زود به نویسنده‌ای پر کار تبدیل شد و در فاصله سال‌های ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۹ تقریباً هر سال یک کتاب منتشر کرد. تا این که در ۱۹۲۶ برنده جایزه نوبل ادبیات شد و تا کنون هیچ زن ایتالیایی دیگری نتوانسته است این جایزه را کسب کند.

آخرین کتابی که در زمان حیات‌اش منتشر شد، کلیسای مریم منزوی، داستان زن جوانی است که سرطان دارد. گراتزیا دلدا خود نیز در ۱۵ اوت ۱۹۳۴ بر اثر ابتلا به بیماری سرطان درگذشت. چند ماه پس از مرگ او پسرش ساردوس نیز مرد و کمی بعد پسر دیگرش فرانتز نیز از دنیا رفت. اما به هر حال فرزندان فرانتز نامه‌ها و دست‌نوشته‌های او را حفظ کردند و هم‌اکنون نسخه‌های دست‌نویس آثار او در موزه شهر نوئورو نگهداری می‌شود و آثار او در کتاب‌خانهٔ ملی رم موجود است.

[ویرایش] مهم‌ترین آثار

• گنج
• عدالت‌
• پس‌ از طلاق
• الیاس‌ پورتولو
• خاكستر
• پیچك‌
• در صحرا
• نی‌زار در باد
• چشم‌های‌ سیمونه
• راه‌ خطا
• حریق‌ در باغ‌ زیتون
• مادر در ایران وسوسه ^{[نیازمند منبع]}
• راز مرد گوشه‌گیر
• رقص‌ گردنبند
• سرزمین‌ باد
• مریم‌ منزوی‌

پس از مرگ

• ۱۹۳۷ - کوزیما.

[ویرایش] دلدا در زبان فارسی

• ۱۳۸۰ - چشم‌های سیمونه‌. بهمن فرزانه. انتشارات ققنوس
• ۱۳۸۰ - راز مرد گوشه‌گیر‌. بهمن فرزانه. انتشارات ققنوس
• ۱۳۸۰ - وسوسه. بهمن فرزانه. کتاب خورشید.
• ۱۳۸۱ - حریق‌ در باغ‌ زیتون‌. بهمن فرزانه. انتشارات ققنوس
• ۱۳۸۱ - خاكستر‌. بهمن فرزانه. انتشارات ققنوس
• ۱۳۸۴ - رقص گردنبند. بهمن فرزانه. کتاب مهناز.
• ۱۳۸۴ - راه خطا‌. بهمن فرزانه. انتشارات ققنوس.

[ویرایش] نقد و نظر

• فتح‌اله بی‌نیاز. وجدان فردى و زنجیر همیشگى. نگاهى به رمان «چشم‏هاى سیمونه». وب‌گاه جن‌وپری.

[ویرایش] منابع

• فرزانه، بهمن. «دربارهٔ نویسنده». گراتزیا دلدا. رقص گردنبند. ترجمهٔ بهمن فرزانه. تهران: کتاب مهناز، ۱۳۸۴، ISBN 964-5538-22-1، ‏۵. 
• گراتزیا دلدا. وب‌گاه انتشارات ققنوس. بازدید در تاریخ ۱ دسامبر ۲۰۰۷.

[ویرایش] پیوند به بیرون

• وجدان فردى و زنجیر همیشگى. وب‌گاه جن‌وپری.
• سه كتاب جدید از كتاب خورشید و مهناز. روزنامه شرق