گتو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

در شهرها یا مناطق دیگر به محله‌ای که ساکنان آن غالباً از یک قوم یا از یک مذهب باشند گِتو (به انگلیسی: ghetto) گفته می‌شد و امروزه در کل به مناطق فقیر شهری که بیشتر، مهاجران یا اقلیت‌ها در آن ساکنند گتو گفته می‌شود.

گتو از نظر تاریخی در اروپا به محله‌هایی که اقلیت یهودی در آن ساکن بودند گفته می‌شد. در ایران برای بیان این معنی گاه واژه "جهودمحله" بکار می‌رفته و امروزه در معنی امروزی‌اش بیشتر از آن به عنوان پدیده حاشیه‌نشینی یاد می‌شود.

تبعید یهودیان گتوی کراکوف لهستان توسط آلمانی‌های نازی

در سال ۱۵۳۶ به دستور پاپ اعظم یهودیان را مجبور ساختند در محله بسته‌ای در شهر ونیز زندگی کنند که در کنار یک ریخته گری بزرگ چدن (چدن به ایتالیایی getto نامیده میشود که در گویش عامی ghèto تلفظ میشود) قرارداشت. به این خاطر این محله را گتو مینامیدند.

از گتوهای اجباری معروف و یهودی‌نشین گتوی ورشو بود. در زمان آلمان نازی گتوسازی گسترده‌ای برای ایزوله کردن اجباری یهودیان در اروپا انجام گرفت. نمونه این سیاست از سوی دولت اسرائیل در مناطق اشغالی فلسطین نیز اجرا شده است.

در شهرهای ایالات متحده آمریکا معمولاً حاشیه‌نشینانی از اقلیت سیاهپوست یا مکزیکی گتوهای فقیری را بوجود آورده اند. گتونشینان در فرانسه بیشتر از عرب‌های مراکشی و الجزایری و همچنین سیاه‌پوستان هستند. به گتوهای یهودی‌نشین در مراکش «مِلاح» گفته می‌شود.

در ایران از قدیم در برخی شهرها گتوهایی وجود داشته که با نام‌هایی مانند عرب‌محله، عربخانه، یهودیه (مثلاً در اصفهان)، قزاق‌محله (در گرگان) و غیره نامیده شده است.

گتوهای معروف یهودی‌نشین[ویرایش]

محله‌های یهودی‌نشین معروف:

منابع[ویرایش]

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ گتو موجود است.
  • دانشنامه ادیان. ترجمه شده به آلمانی. Gruppo Editoriale Fabbri Bompiani Sonzogno Etas S. p. A.۱۹۹۰ Enzyklopädie der Religionen بنگاه نشر. صفحه ۱۰۹
  • با تکیه بر ویکی‌پدیای انگلیسی.