گالش

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
تصویری از یک پیرمرد گالش
تصویری از یک زن گالش در مرکز شهر رامسر

گالش یا گاولش، در زبان فارسی معنای گاوبان می‌دهد، و ریشه در زبان سانسکریت دارد . در زبان سانسکریت به نگهداری و پاسداشتن از گاو ، گئورکش گفته می‌شود . بعبارت ساده تر گالش یعنی کسی که دامداری می‌کند و گاو گوسفند پرورش می‌دهد . گالشها در گیلان و مازندران و اغلب در کوه‌ها زنگی می‌کنند که قومیت آنها مازندرانی و گیلانی است .[۱]

گویش گالشی[ویرایش]

گالش‌ها به گویش گالشی حرف می‌زنند که گویشی از زبان گیلکی است.[۱]

لباس گالشی[ویرایش]

لباسی که گالشها هنوز هم از آن استفاده می‌کنند عبارتست از، شلوار پشمی، جلیقه پشمی، کلاه و شولا که همه پشمی هستند و برای زندگی در شرایط آب و هوایی سرد کوهستان مناسب می‌باشد.[۱]

منبع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ محمود رنجبر، رقیه رادمرد. بررسی و توصیف گویش گالشی. ۱۳۸۲.