کیت وینسلت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
کیت وینسلت
Kate Winslet March 18, 2014 (headshot).jpg
وینسلت در پیش نمایش فیلم دیورجنت ۲۰۱۴
زمینه فعالیت بازیگر، خواننده
تولد ۵ اکتبر ۱۹۷۵(۱۹۷۵-10-0۵) ‏(۳۹ سال)
برکشایر، انگلستان
ملیت  انگلستان
سال‌های فعالیت ۱۹۹۱ تاکنون
همسر(ها) جیم تریپلتون (۱۹۹۸ - ۲۰۰۱)
سام مندس (۲۰۰۳ - ۲۰۱۰)
ند راکنرول (۲۰۱۲-تاکنون)
فرزندان میا هانی (۲۰۰۰)
جو الفی (۲۰۰۳)
بئر[۱] (۲۰۱۳)
صفحه در وب‌گاه IMDb

کیت الیزابت وینسلت (به انگلیسی: Kate Elizabeth Winslet) (زاده ۵ اکتبر ۱۹۷۵)[۲] بازیگر انگلیسی سینمای هالیوود و برنده جایزه اسکار، جایزه امی، سه جایزه گلدن گلوب و جایزه گرمی است. او جوان‌ترین فردی است که شش بار نامزد جایزه اسکار و یکی از معدود بازیگران زنی است که موفق به دریافت سه جایزه از چهار جایزه مهم جوایز سرگرمی آمریکا (که شامل یک جایزه امی، یک جایزه اسکار و یک جایزه گرمی است) شده است.[۳][۴] او هم‌چنین برنده جایزه‌های متعددی از انجمن بازیگران، آکادمی فیلم و تلویزیون بریتانیا و انجمن مطبوعات خارجی هالیوود و جایزه سزار در سال ۲۰۱۲ (میلادی) به صورت افتخاری شده است.

وینسلت در برکشیر به دنیا آمد. او از کودکی به تحصیل نمایش‌پردازی پرداخت و در سال ۱۹۹۱ کار خود را در تلویزیون بریتانیا آغاز کرد. اولین فیلم سینمایی بلند که وینسلت در آن ایفای نقش کرد موجودات آسمانی (۱۹۹۴) بود که برای بازی در این فیلم مورد توجه و ستایش بسیاری قرار گرفت. او همینطور برای بازی در نقش مکمل در فیلم حس و حساسیت (۱۹۹۵) مورد توجه بسیار قرار گرفت تا اینکه با بازی در فیلم تایتانیک به هنرپیشه‌ای با شهرت جهانی تبدیل شد؛ تایتانیک در آن زمان پرفروش‌ترین فیلم تاریخ بود.[۵]

از سال ۲۰۰۰ به بعد بازی وینسلت برای فیلم‌هایی نظیر قلم‌پرها (۲۰۰۰)، آیریس (۲۰۰۱)، درخشش ابدی یک ذهن پاک (۲۰۰۴)، در جستجوی نورلند (۲۰۰۴)، بچه‌های کوچک (۲۰۰۶)، کتاب‌خوان (۲۰۰۸) و جاده انقلابی (۲۰۰۸) همواره نظر مثبت منتقدین را به خود جلب کرده است. عملکرد او در فیلم‌هایش باعث شد که دیوید ادلستین، منتقد مجله نیویورک از او به‌عنوان «بهترین بازیگر انگلیسی‌زبان نسل خود» یاد کند.[۶] او در سال ۲۰۰۸ برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای فیلم کتاب‌خوان و در سال ۲۰۱۱ برنده جایزه امی برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن در سریال‌کوتاه میلدرد پیرس برای بازی در نقش میلدرد پیرس شده است. هم‌چنین بزرگترین موفقیت حرفه‌ای-تجاری وی، فیلم کمدی رمانتیک تعطیلات (۲۰۰۶)، انیمشین بر آب رفته (۲۰۰۶) و فیلم علمی تخیلی سنت‌شکن (۲۰۱۴) بوده‌اند.

علاوه بر بازیگری، وینسلت گوینده و راوی برنامه‌های مستند و کتاب‌های کودکان هم بوده است. در سال ۲۰۰۰ برنده جایزه بهترین آلبوم شنیداری کودکان برای روایت به قصه‌گو گوش کن شد. هم‌چنین او به‌عنوان خواننده در بعضی از موسیقی‌های متن فیلم به همکاری پرداخته است و در سال ۲۰۰۱ تک آهنگی به نام «چه می‌شد اگر» (برگرفته از موسیقی متن سرود کریسمس ساخته ۲۰۰۱) منتشر کرد که جنجال بسیاری در میان تک آهنگ‌های چندین کشور اروپایی بر پا کرد.[۷] وینسلت قبلاً از جان ثریپلتون و سام مندس طلاق گرفته و هم اکنون با ند راکنرول تاجر ازدواج کرده است.

اوایل زندگی[ویرایش]

وینسلت در ریدینگ برکشایر، انگلستان به دنیا آمد[۲] و دومین فرزند از چهار فرزند سالی آن (موسوم به بریجز) و جان وینسلت می‌باشد. مادر او پیشخدمت و پدرش یک سازنده استخر بود. بث و آنا، خواهران کیت و جوس وینسلت برادر وی می‌باشد.[۸][۹]

کیت وینسلت تحصیل در رشتهٔ نمایش‌پردازی را از سن ۱۱ سالگی در مدرسه تئاتر ردروفس آغاز کرد؛[۱۰] که یک مدرسه مختلط در میدن‌هد، برکشایر بود. وینسلت در آنجا یک دانش‌آموز نماینده (head girl) هم بود.[۱۱] در سن ۱۲ سالگی، وینسلت در یک تبلیغ تلویزیونی که توسط تیم پاپ کارگردانی شده بود، بازی کرد. این تبلیغ محصول جدید کمپانی شوگر پاف بود؛ و تیم پاپ پس از دیدن بازی او گفت: «بازیگری از ابتدا در طبیعت او وجود داشته است.»[۱۲] در طول سال‌های نوجوانی او، وینسلت در بیش از ۲۰ صحنه‌نمایش در لندن در مدرسه نمایش‌پردازی ستاره‌ساز در نقش اصلی حضور پیدا کرده است که می‌توان به خانم هانیگان در آنی، مادر گرگ در کتاب جنگل و لنا مارلی در باگزی مالون اشاره کرد.[۱۳][۱۴]

زندگی حرفه‌ای[ویرایش]

۱۹۹۱-۱۹۹۷[ویرایش]

وینسلت حرفهٔ بازیگری خود را با بازی در سریال علمی-تخیلی تلویزیونی فصل تاریک (۱۹۹۱) که توسط بی‌بی‌سی پخش می‌شد، آغاز کرد. مخاطب این سریال بیشتر کودکان بودند.[۱۵] این نقش باعث شد که وی در ادامه در تله‌فیلم نگرش انگلوساکسون (۱۹۹۲)، سریالی به سبک کمدی برگرد (۱۹۹۲) و هم‌چنین یک قسمت از سریال درام پزشکی تلفات (۱۹۹۳) به ایفای نقش بپردازد.[۱۵]

در سال ۱۹۹۲، وینسلت در هنرآزمایی برای فیلم موجودات آسمانی پیتر جکسون حضور پیدا کرد. وینسلت برای بازی در نقش جولیت هولم، دختر نوجوانی که در قتل مادر بهترین دوستش، پاولین پارکر (با بازی ملانی لینسکی) دخیل بوده است، تست بازیگری داد؛ که سرانجام از میان ۱۷۵ دختر دیگر، او نقش را از آن خود کرد. این فیلم شامل اولین خوانندگی وینسلت نیز می‌باشد؛ که در آن آهنگ سونو آداتی(یک اریتا اثر لا بوهِم)[۱۶] را بدون آهنگ پس‌زمینه خوانده، که این آهنگ در موسیقی متن فیلم هم قرار گرفته است.[۱۷] این فیلم که در سال ۱۹۹۴ منتشر شد، با نقدهای بسیار مثبتی همراه بود. هم‌چنین فیلم نامزدی اسکار بهترین فیلم‌نامه غیراقتباسی را برای جکسون و همکارش فرن والش به ارمغان آورد.[۱۸] وینسلت نیز برنده جایزه امپایر و انجمن منتقدان فیلم لندن به‌عنوان بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد.[۱۹] نویسنده روزنامه واشینگتن پست، دژان تامسون اظهار داشت:

وینسلت در نقش جولیت، مانند یک توپ آتشین بود که در همه صحنه‌های فیلم درخشید. او در این فیلم همراه لینسکی که در نقش پاولین ظریف، آرام آرام می‌سوخت، کاملاً هماهنگ بود و با موفقیت رابطه خطرناکشان در فیلم را به تصویر کشید.[۲۰]

در همان سال، از ۷ آوریل تا ۷ مه، او در نقش جرالدین بارکلی در نمایش عجب دید اره‌ای برای تئاتر رویال اکسچینج حضور پیدا کرد.[۲۱][۲۲] عملکرد وی در این نمایش باعث شد که او نامزد جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل زن توسط جوایز تئاتر اخبار شبانگاهی منچستر شود.[۲۳][۲۴]

در سال بعد، او برای بازی در نقش کوچک اما محوری لوسی استیل برای فیلم حس و حساسیت که اقتباسی از رمانی به همین نام نوشته جین آستین است، تست بازیگری داد. اما در نهایت وی در نقش دوم فیلم، به همراه با اما تامسون، هیو گرانت و آلن ریکمن به ایفای نقش ماریان داشوود پرداخت.[۲۵][۲۵] انگ لی، کارگردان فیلم، ابتدا از نحوهٔ بازی وینسلت در موجودات آسمانی ابراز نگرانی کرد. به همین خاطر او را به انجام ورزش تای چی ترغیب کرد و به او گفت که باید برای ایفای نقش، آثار ادبی سبک گوتیک معاصر استن را مطالعه کند؛ و همچنین با یک معلم پیانو هم به تمرین بپردازد تا با نقشش هماهنگ شود.[۲۵] بودجه این فیلم معادل ۱۶٫۵ میلیون دلار آمریکا (معادل ۲۵٫۵ میلیون دلار حال حاضر) بود. این فیلم پس از اکران به موفقیت تجاری بسیار خوبی رسید و منتقدین نیز نقدهای بسیار مثبتی درباره آن نوشتند. فیلم نزدیک ۱۳۵ میلیون دلار آمریکا (معادل ۲۰۸٫۹ میلیون دلار حال حاضر) فروش کرد؛ و جوایز مختلفی برای وینسلت به همراه داشت. او برنده یک جایزه بفتا و یک جایزه انجمن بازیگران فیلم و هم‌چنین نامزد دریافت جایزه اسکار و گلدن گلوب برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن نیز شد.[۱۹][۲۶]

در سال ۱۹۹۶، وینسلت به بازی در دو فیلم جود و هملت پرداخت. در فیلم جود به کارگردانی مایکل وینترباتم که اقتباسی از رمان جود گمنام، اثر توماس هاردی در دوره ویکتوریا می‌باشد؛ وی به ایفای نقش سو برایدهد می‌پردازد. زن جوانی که طرفدار حقوق زنان است و در ادامه عاشق پسر عموی خود (با بازی کریستوفر اکلستون) می‌شود. گرچه این فیلم مورد تحسین بسیاری از منتقدین قرار گرفت اما در گیشه موفقیت چندانی بدست نیاورد و به سختی ۲ میلیون دلار (معادل ۳ میلیون دلار حال حاضر) فروش کرد.[۲۷][۲۸] ریچارد کورلیس در مجله تایم نوشت:

وینسلت شایسته ستایش [...] وسواسی دوربین است. او عالی است، یک مدرن‌گرا که فکرش از زمان خودش جلوتر است؛ و جود بهترین مورد برای به نمایش گذاشتن استعدادهایش بود.[۲۹]

در سال ۱۹۹۶، وینسلت در فیلم هملت ساخته کنت برانا در نقش اوفلیا، معشوقه هملت به نقش آفرینی پرداخت. فیلم که اقتباسی از نمایش‌نامهٔ هملت نوشته ویلیام شکسپیر بود، نقدهای بسیار خوبی را از منتقدان دریافت کرد و هم‌چنین وینسلت نیز جایزه امپایر دوم خود را به خاطر بازی در این فیلم دریافت کرد.[۱۹][۳۰]

تایتانیک[ویرایش]

در سپتامبر ۱۹۹۶، کیت وینسلت شروع به نقش آفرینی در کنار لئوناردو دی کاپریو در فیلم تایتانیک به کارگردانی جیمز کامرون کرد.[۳۱] در ابتدا گوئینت پالترو، کلیر دینز و گابریله انور کسانی بودند که برای این نقش در نظر گرفته شده بودند؛[۳۲][۳۳][۳۴] ولی وقتی آنها این نقش را نپذیرفتند، وینسلت به سختی برای گرفتن این نقش مبارزه کرد. او هر روز از انگلستان به جیمز کامرون نامه می‌نوشت و بالاخره به لطف مدیر برنامه‌های خود هیلدا کووالی، کامرون از او برای شرکت در تست‌های اولیه دعوت نمود.[۳۵] کامرون شخصیت رز (شخصیت اصلی زن فیلم تایتانیک) را به نوعی به آدری هپبورن شبیه میداند و او از بازیگر اجراکننده این نقش، حتی بعد از اینکه تحت تأثیر اجرای وینسلت در تست بازیگری قرار گرفت، مطمئن نبود.[۳۲] پس از اینکه وینسلت همراه با دی کاپریو تست بازیگری را انجام داد، به شدت تحت تأثیر بازی دی کاپریو قرار گرفت، به طوری که به کامرون گفت:

بازی دی کاپریو فوق‌العاده است. حتی اگر من موفق به گرفتن نقش رز نشدم، تو باید نقش جک را به او بدهی!

هم‌چنین وینسلت یک شاخه گل رز را برای کامرون فرستاد که یادداشتی روی آن قرار داشت که در آن نوشته شده بود: «از طرف رز شما» هم‌زمان وینسلت از لابی هتل با او تماس گرفت و گفت: «شما متوجه نیستید!» هم‌چنین یک روز که کامرون در اتومبیل هامر خود بود با او تماس گرفت و گفت: «من رز هستم! من حتی نمی‌فهمم چرا شما هنوز از بقیه تست بازیگری می‌گیرد!» در نهایت پشتکار او و هم‌چنین استعدادش باعث شد که کامرون را برای دادن نقش رز به او متقاعد کند.[۳۲]

وینسلت باید در این فیلم نقش رز دِویت بوکاتر هفده ساله را بازی می‌کرد که در جریان غرق شدن کشتی آرام‌اس تایتانیک در سال ۱۹۱۲ نجات می‌یابد. این شخصیت یک دختر از طبقه اشرافی است که شخصیت بسیار احساساتی دارد و به همین دلیل وینسلت نیز می‌بایست با احساس بازی می‌کرد.[۳۶] وینسلت خودش درباره و نقشش می‌گوید:

تایتانیک با سایر فیلم‌ها متفاوت است؛ به طوری که هیچ‌کس نمی‌تواند من را برای آن آماده کند... ما در ابتدا درباره این چنین فیلمی بسیار نگران بودیم... جیم [کامرون] یک کمالگر، و یک نابغه در زمینه فیلم‌سازی است؛ ولی قبل از انتشار فیلم اخبار بدی به گوش می‌رسید که این بسیار ناامید کننده بود.[۳۶]

در نهایت برخلاف همه انتظارها، این فیلم تنها فیلمی شد که در گیشه به رکورد ۱٫۸۴۳ میلیارد دلار رسید. (معادل ۲٫۸ میلیارد دلار حال حاضر)[۳۷] و هم‌چنین وینسلت نیز به یک ستاره فیلم تجاری تبدیل شد.[۳۸] پس از آن، او نامزد دریافت جایزه‌های بسیار و برنده یکی از جوایز فیلم اروپا نیز شد.[۱۹][۳۹]

۱۹۹۸-۲۰۰۳[ویرایش]

وینسلت در سال ۱۹۹۸ به بازی در فیلم کم‌بودجه و عاشقانه هیپی موفرفری زشت پرداخت؛ که قبل از تایتانیک فیلم‌برداری شد.[۴۰] هم‌چنین وینسلت بازی در نقش مکمل فیلم شکسپیر عاشق (۱۹۹۸) و آنا و شاه (۱۹۹۹) را نپذیرفت و در عوض نقش مادری جوان اهل انگلستان، به نام جولیا در فیلم موفرفری زشت را پذیرفت -- که جولیا در این فیلم به همراه دخترانش به امید شروع یک زندگی جدید، از لندن به مراکش مهاجرت می‌کنند.[۴۰] فیلم موفرفری زشت در کل نقدهای مختلفی دریافت کرد و به صورت محدود توزیع شد[۴۱] و در سطح جهان ۵ میلیون دلار (معادل ۷٫۱ میلیون دلار حال حاضر) فروش کرد.[۴۲] این فیلم تنها فیلم وینسلت در سال ۱۹۹۸ بود. در سال ۱۹۹۹، وینسلت در کنار بازیگر مشهور، هاروی کایتل در فیلم دود مقدس (۱۹۹۹) به ایفای نقش پرداخت.[۳۶] او که پس از بازی در فیلم تایتانیک خودش را تحت فشار می‌دانست، دراین‌باره گفت:

من هرگز تایتانیک را به عنوان سکوی پرشی برای گرفتن نقش در فیلم‌های بزرگ تجاری و گرفتن دستمزدهای بیشتر نگاه نکردم. این چیزی است که من انتخاب کردم، هرچند که ممکن است باعث نابودی من شود.[۴۳]

وینسلت در همان سال به اجرای صدای شخصیت بریگید در انیمیشن کامپیوتری پری‌ها پرداخت.[۴۴]

در سال ۲۰۰۰، او به بازی در فیلم قلم پرها به همراه جفری راش و خواکین فینیکس پرداخت. فیلم اقتباسی از زندگی فیلسوف و شاعر معروف فرانسوی، مارکی دوساد بود. وینسلت در این فیلم نقش یک خدمتکار که در دیوانه خانه‌ای که مارکی دوساد در آن قرار داشت بازی می‌کند، کسی که به دوساد کمک می‌کرد تا کتاب‌هایش را به صورت مخفیانه چاپ کند.[۴۵] پس از انتشار، فیلم مورد ستایش بسیاری از منتقدین قرار گرفت و جوایز بسیاری را برای وینسلت به ارمغان آورد که شامل نامزدی یک جایزه انجمن بازیگران فیلم و یک جایزه ستلایت بود.[۱۹] این فیلم یک موفقیت هنری نیز محسوب می‌شود و در اولین آخر هفته‌ای که به بازار عرضه شد، به طور میانگین ۲۷٫۷۰۹ هزار دلار (معادل ۳۷٫۹۴۷ هزار دلار حال حاضر) فروش کرد؛ و در کل در جهان ۱۸ میلیون دلار (معادل ۲۴٫۷ میلیون دلار حال حاضر) فروش کرد.[۴۶]

وینسلت در سال ۲۰۰۱، به بازی در فیلم معما پرداخت. او در این فیلم نقش زن جوانی را بازی می‌کند که عاشق یک کدشکن جوان در دوران جنگ جهانی دوم شده است.[۴۷] فیلم که اولین تجربه وینسلت در زمینه بازی در فیلم‌های جنگی بود؛ از آن به‌عنوان «تجربه‌ای درخشان» یاد می‌کند. وی هنگام بازی در این فیلم پنج‌ماهه حامله بود و کارگردان فیلم، مایکل اپتد مجبور شد با استفاده از حقه‌های سینمایی او را لاغرتر جلوه دهد.[۴۷] در کل فیلم نقدهای بسیار مثبتی از سوی صاحب نظران دریافت کرد[۴۸] و وینسلت برای عملکردش در فیلم یک «جایزه مستقل فیلم و سینمای بریتانیا» را دریافت کرد.[۱۹] هم‌چنین آی. اُو. اسکات، نویسنده مجله نیویورک تایمز در نقد خود درباره بازی وی نوشت: «وی شایسته‌تر و پیروزتر از همیشه است.»[۴۹]

در همان سال، وینسلت به بازی در فیلم تحسین‌شده آیریس، ساخته ریچارد ایره در نقش رمان‌نویس معروف، آیریس مرداک پرداخت. او در این فیلم نقش خود را با جودی دنچ تقسیم کرد، و وینسلت در نقش آیریس جوان و جودی دنچ در نقش آیریس سالخورده بازی می‌کرد.[۵۰] این فیلم باعث شد که هم وینسلت و هم دنچ نامزد دریافت اسکار شوند؛ که این سومین نامزدی اسکار وینسلت نیز محسوب می‌شد.[۱۹] هم‌چنین در همین سال، او در انیمیشن سرود کریسمس که براساس رمانی به همین نام نوشته چارلز دیکنز است، در نقش بل به ایفای نقش پرداخت. برای این فیلم، او تک آهنگ چه می‌شد اگر را ضبط کرد؛ و آن را در نوامبر سال ۲۰۰۱ منتشر کرد.[۵۱] وینسلت همه پولی را که از فروش این تک آهنگ بدست آورد، به دو سازمان مورد علاقه‌اش یعنی انجمن ملی جلوگیری از ظلم به کودکان و بنیاد مبارزه با سرطان کودکان، اهدا کرد.[۵۱][۵۲] این آهنگ در جدول ده آهنگ پرفروش اروپا، رتبه یک را در کشورهای اتریش، بلژیک و ایرلند[۵۳] و در جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا رتبه ششم را بدست آورد[۵۴] و هم‌چنین در سال ۲۰۰۲ برنده جایزه سازمان حمایت از طرفداران یوروویژن در بخش موسیقی شد.[۵۵]

فیلم بعدی وینسلت در سال ۲۰۰۳، زندگی دیوید گیل (۲۰۰۳) بود که وینسلت در این فیلم درام نقش یک روزنامه‌نگار جاه‌طلب را بازی می‌کند که در هفته‌های پایانی زندگی دیوید گیل (با بازی کوین اسپیسی)، که یک پروفسور محکوم به اعدام است با او به مصاحبه می‌پردازد. این فیلم چه در گیشه و چه در بین منتقدین یک شکست محسوب شد، چرا که تنها نیمی از بودجه ۵۰٫۰۰۰٫۰۰۰ دلاری خود فروش کرد[۵۶][۵۷] و راجر ایبرت، نویسنده شیکاگو سان-تایمز از این فیلم به‌عنوان یک «فیلم افنضاح» یاد کرد.[۵۸]

۲۰۰۴-۲۰۰۶[ویرایش]

پس از فیلم زندگی دیوید گیل، وینسلت همراه جیم کری به بازی در فیلم درخشش ابدی یک ذهن پاک (۲۰۰۴) پرداخت. این فیلم به سبک فراواقع‌گرایی-درام بود و توسط کارگردان معروف فرانسوی میشل گوندری کارگردانی شد. وینسلت در این فیلم، نقش کلمنتاین کروچینسکی را بازی می‌کند که دختری پرحرف، خود سر و تاحدی عصبی است و تصمیم می‌گیرد خاطرات دوست پسر سابقش ر ااز ذهن خود پاک کند.[۵۹] این نقش از سایر نقش‌هایی که وی بازی کرده بود، کاملاً متفاوت بود. به طوری که خود وینسلت در مصاحبه‌ای با مجله ورایتی گفت:

این نقشی نبود که من بتوانم آن را ارائه بدهم [...] من فقط از این خوشحال بودم که او (کارگردان فیلم) در من چیزی دیده بود که باعث می‌شد فکر کند که من توانایی بازی در نقش کلمنتاین را دارم.[۶۰]

این فیلم پس از اکران به موفقیت بسزایی در گیشه و در میان منتقدان رسید.[۶۱] وینسلت نیز برای بازی با احساسش، چهارمین نامزدی اسکار خود را کسب کرد. هم‌چنین پیتر ترورس، منتقد مشهور مجله رولینگ استون، در نقد خود وینسلت را «درخشان و به شدت آسیب پذیر» توصیف کرد.[۶۲]

آخرین بازی او در سال ۲۰۰۴، فیلم در جستجوی ناکجاآباد بود. این فیلم داستان نویسنده معروف اسکاتلندی جیمز بری (با بازی جانی دپ) و رابطه عجیبش با سیلویا لویلِن دیویس (با بازی وینسلت) را به تصویر می‌کشد. این رابطه باعث می‌شود که جیمز نمایش‌نامه معروف پیتر پن را، با الهام از پسران سیلویا بنویسد.[۶۳] در طول فیلم‌برداری‌های نهایی فیلم، وینسلت درباره نقش خود در این فیلم گفت:

بازی در نقش سیلویا برای من بسیار مهم بود چرا که خود من نیز یک مادرم، چون من فکر می‌کنم که اگر من نمی‌دانستم که مادر بودن چه احساسی دارد و داشتن فرزند مسئولیت‌هایی دارد و یک مادر چه عشقی به فرزندانش ابراز می‌کند، نمی‌توانستم این نقش را بازی کنم [...] و همیشه کودکِ درونِ من در جایی خود را نشان می‌دهد، حتی گاهی اوقات در صورتم.[۶۳]

این فیلم نقدهای بسیار مثبتی دریافت کرد و موفقیت‌های بین‌المللی زیادی کسب کرد؛ و با فروش بیش از ۱۸۰ میلیون دلاری‌اش در جهان، به پرفروش‌ترین فیلم وینسلت پس از تایتانیک بدل شد.[۶۴][۶۵]

در سال ۲۰۰۵، وینسلت در یک قسمت از سریال کمدی اکستراس، ساخته بی‌بی‌سی و اچ‌بی‌او و کارگردانی ریکی جرویس و استیون مرچنت ظاهر شد. در این قسمت او نقش یک راهبه را بازی می‌کرد که از طریق سکس تلفنی در حال راهنمایی جنسی یکی از شخصیت‌های فیلم به نام مگی بود.[۶۶] بازی در این قسمت از سریال، اولین نامزدی وی برای دریافت جایزه امی را نیز به همراه داشت.[۱۹] در سال ۲۰۰۵، وینسلت به بازی در فیلم کمدی-رمانتیک و موزیکال عشق و سیگار، به نویسندگی و کارگردانی جان تورتورو پرداخت. او در این فیلم نقش تولا را بازی می‌کرد که خودش این شخصیت را به‌عنوان «زنی شلخته بددهن، بدرفتار و کسی که نمی‌داند چگونه لباس یپوشد» توصیف می‌کند.[۶۷] تورتورو که پس از مشاهده رقصیدن وینسلت در فیلم دود مقدس تحت تأثیر قرار گرفته بود، او را برای این نقش برگزید.[۶۷] هم‌چنین وینسلت در این فیلم شعر معروف کانی فرانسیس به‌نام (آیا همان اندازه که مرا می‌بوسی دوست داری؟) را خواند.[۶۸] دِرِک اِلی از مجله ورایتی در نقد خود نوشت:

هرچند نقش او در فیلم کوتاه بود، اما نقشش در این فیلم بسیار درخشان و یکدست بود و لهجه فوق‌العاده خنده دار لانکاشری که در این فیلم داشت، عالی بود. مشخص است که وینسلت دارد خودش را در نقش‌های کثیف قرار می‌دهد.[۶۹]

در سال ۲۰۰۵، وینسلت پس از نپذیرفتن دعوت وودی آلن برای بازی در فیلم امتیاز نهایی، اعلام کرد که می‌خواهد تا زمان بیشتری را با کودکانش صرف کند.[۷۰] سپس در سال ۲۰۰۶، وینسلت در فیلم همه مردان پادشاه به کارگردانی استیون زایلیان، همراه با شان پن و جود لا حضور پیدا کرد. وینسلت در این فیلم، نقش آنه استانتون، یار دوران کودکی جک باردن (با بازی جود لا) را ایفا کرده است. فیلم چه در گیشه و چه در بین منتقدین ناموفق بود.[۷۱][۷۲] تاد مک‌کارتی، منتقد مجله ورایتی، فیلم را باعنوان «بسیار بد بازی شده [...] نبود هیچ نقطه‌ای از تعامل و درگیرشدن شخصیت‌ها با یکدیگر، احساس مرده فیلم و نبود هیچ هیجانی برای تحریک کردن احساس بینندگان» توصیف کرد.[۷۳]

وینسلت در ادامه همان سال، با بازی در فیلم بچه‌های کوچک به کارگردانی تاد فیلد، شانس دوباره‌ای پیدا کرد. او در نقش سارا پیرس، یک زن خانه‌دار بی‌حوصله که بسیار مشتاق به عشق‌بازی با همسایه متاهلش (با بازی پاتریک ویلسون) است، به ایفای نقش پرداخت. عملکرد وینسلت و هم‌چنین فیلم، نقدهای فوق‌العاده‌ای را دریافت کردند. ای. او. اسکات، منتقد آمریکایی مجله نیویورک تایمز در نقد خود نوشت:

در بسیاری از فیلم‌های اخیر، هوش و ذکاوت بسیار کم ارزش شده است و این ویژگی -حتی بیشتر از زیبایی قابل توجه آن- است که بچه‌های کوچک را از سایر فیلم‌ها متمایز می‌کند. نتیجه فیلم این است که [افراد را] به چالش می‌کشد، در دسترس و بسیار سخت برای جلوگیری از فکر کردن در موردش است. خانم وینسلت، همانند هر کدام از بازیگرهای زن عالی که امروزه در حال بازی در فیلم‌ها هستند، غرور سارا را به اهتزار درمی‌آورد، به خودش شک دارد و تمایل‌گراست، الهام بخش ترکیبی از به رسمیت شناختن است، ترحم و نگرانی‌اش بسیار است، و در آخر فیلم، چیزی شبیه به عشق را داراست. دوست‌داشتی بودن خانم وینسلت باعث می‌شود که کمبود عشق در زندگی سارا، بیشتر از همه دردناک‌تر نشان دهد.[۷۴]

برای کار وی در این فیلم، او با جایزه انگلیس برای هنرمند انگلیسی سال بفتا/ال‌ای، یک شاخه از جوایز بفتا که در لس‌آنجلس مستقر است، مفتخر شد.[۷۵] هم‌چنین وینسلت نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش زن شد، و در سن ۳۱ سالگی، جوان‌ترین بازیگر زن در طول تاریخ شد که نامزد پنج جایزه اسکار شده است.[۷۶]

او پس از فیلم بچه‌های کوچک در فیلم کمدی رمانتیک نانسی مایرز به‌نام تعطیلات، به همراه کامرون دیاز، جود لا و جک بلک به ایفای نقش پرداخت. در این فیلم، او نقش آریس، یک زن انگلیسی که به طور موقت با یک زن آمریکایی (با بازی دیاز) در حال مبادله خانه است، ایفا کرده است. فیلم پس از انتشار، نقدهای مختلفی را از سوی منتقدان دریافت کرد.[۷۷] این فیلم بزرگ‌ترین موفقیت تجاری وینسلت در نه سال اخیر شد، و در سراسر جهان بیش از ۲۰۵ میلیون دلار فروش کرد.[۷۸] هم‌چنین در سال ۲۰۰۶، از صدای وینسلت در چند پروژه کوچک‌تر استفاده شد. در انیمیشن کامپیوتری بر آب رفته، او به اجرای صدای شخصیت ریتا، یک موش فاضلاب که به رودی (با بازی هیو جکمن) کمک می‌کند تا از رتروپولیس فرار کند و به ریشه‌های لوکس کنزینگتون برسد، می‌پردازد. فیلم از لحاظ متنقدان و هم‌چنین از لحاظ تجاری موفق بود، و در باکس‌آفیس جهانی ۱۷۷ میلیون دلار فروش کرد.[۷۹]

۲۰۰۷-۲۰۱۱[ویرایش]

وینسلت در هشتاد و یکمین دوره جوایز اسکار، فوریه سال ۲۰۰۹

در سال ۲۰۰۷، وینسلت دوباره با لئوناردو دی‌کاپریو در فیلم جاده انقلابی (۲۰۰۸)، که کارگردانی آن را سام مندس، همسر آن زمان وینسلت برعهده داشت، هم‌بازی شد. وینسلت پیشنهاد کرده بود که هردوی آن‌ها باید با وی در این فیلم، که اقتباسی از رمانی به همین نام نوشته ریچارد یتس است و جاستین هیت مسئولیت خواندن فیلم‌نامهٔ آن را برعهده داشت، بازی کنند.[۸۰] در نتیجه در هر دوی آن‌ها «برکت، رحمت و فشار اضافه» روی صحنه این فیلم بوجود آمد و برای وینسلت این فیلم اولین تجربه کار او با مندس بود.[۸۱] فیلم که داستان زن و شوهری را که در دهه ۱۹۵۰ در ازدواجشان شکست خوردند را به تصویر می‌کشد. دی کاپریو و وینسلت برای آماده کردن خودشان برای بازی در این فیلم، فیلم دوره‌های ترویج زندگی در حومه شهر را تماشا کردند؛[۸۱] که هردو بررسی‌های مطلوبی را با تماشای این فیلم‌ها، بدست آوردند.[۸۲] عملکرد وینسلت در این فیلم باعث شد که وی برنده جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر زن فیلم درام شود، که هفتمین نامزدی وی در جوایز گلدن گلوب محسوب می‌شود.[۱۹] دیوید ادلستین، منتقد مجله نیویورک در نقد خود اظهار داشت که

یک لحظه پیش پاافتاده در عملکرد وینسلت وجود ندارد - نه ژستی، نه کلمه‌ای - آیا وینسلت در حال حاضر بهترین بازیگر زن انگلیسی‌زبان فیلم‌ها در نسل خودش است؟ من که این‌طور فکر می‌کنم.[۶]
وینسلت در ۶۸امین جشنواره فیلم ونیز، سال ۲۰۱۱

در اواخر سال ۲۰۰۸، وینسلت در فیلم کتاب‌خوان، که اقتباسی از رمانی به همین نام اثر برنهارد شلینک (۱۹۹۵) است، به همراه رالف فاینس و داوید کروس و با کارگردانی استیون دالدری حضور پیدا کرد. در ابتدا اولین بازیگر انتخاب‌شده برای نقش وینسلت، به دلیل این‌که برنامه‌های وی در ابتدا با فیلم جاده انقلابی مغایرت داشت و قادر به پذیرفتن نقش نبود، نیکول کیدمن بود.[۸۳] پس از یک ماه از آغاز فیلم‌برداری و قبل از فیلم‌برداری نقش کیدمن در فیلم، او به علت بارداری از فیلم را ترک کرد؛ و موجب شد تا وینسلت دوباره قادر باشد تا به فیلم محلق شود.[۸۳] وینسلت در این فیلم، نقش هانا اشمیتز، نگهبان سابق اردوگاه نازی‌ها را بازی می‌کند که با یک نوجوان (با بازی داوید کروس)، به‌عنوان یک فرد بزرگسال، رابطه‌ای عاشقانه و جنسی برقرار می‌کند و پس از سال‌ها هانا را در حال محاکمه در دادگاه جنایت‌کاران جنگی نازی می‌بیند.[۸۴] وینسلت بعدها گفت که این نقش برای او دشوار بود، چراکه او به طور طبیعی قادر نبود که از گارد اس‌اس طرفداری کند.[۸۵] از آنجا که وینسلت می‌بایست در فیلم به طور کامل از جلو برهنه می‌شد، برای او مرکین ساخته شده بود. در مصاحبه‌ای با آلور، او به اینکه چگونه از استفاده از آن خودداری کرد، گفت: «بچه‌ها، من می‌خواهم یک خط روی مرکین رسم کنم...»[۸۶][۸۷] درحالی فیلم به طور کلی نقدهای مختلفی را از سوی منتقدان دریافت کرد،[۸۸] عملکرد وینسلت نقدهای زیادی را دریافت کرد.[۸۸] در سال بعد، وینسلت برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر زن شد که ششمین نامزدی وی در اسکار محسوب می‌شد. علاوه‌برآن او برنده جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل زن، جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش اول زن و جایزه انجمن بازیگران فیلم برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد.[۱۹]

در سال ۲۰۱۱، ویسنلت در سریال کوتاه شبکه اچ‌بی‌او به نام میلدرد پیرس، که اقتباسی از رمانی به همین نام اثر جیمز کین (۱۹۴۱) است، به همراه گای پیرس و ایوان ریچل وود و با کارگردانی تاد هینز حضور پیدا کرد.[۸۹] او نقش یک مادر فداکار در طول رکود بزرگ را به تصویر می‌کشد که از شوهر خویش جدا شده و عاشق یک مرد جدید می‌شود؛ در حالی که همه تلاشش را می‌کند تا از دختر خودشیفته‌اش عشق و احترام کسب کند. مجموعه پنج فصلی میلدرد پیرس، به طور کلی نقدهای مختلفی را از سوی منتقدان دریافت کرد.[۹۰] وب‌گاه سالون فیلم را «ساکت، آرام و شاهکار اندوه‌آور» توصیف کرد.[۹۱] هم‌چنین وینسلت برای عملکردش در این سریال، برنده جایزه امی،[۹۲] جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش زن برای سریال کوتاه یا فیلم تلویزیونی،[۹۳] و جایزه انجمن بازیگران فیلم برای بهترین بازیگر نقش زن برای سریال کوتاه یا فیلم تلویزیونی شد.[۹۴]

هم‌چنین در سال ۲۰۱۱، وینسلت در فیلم مهیج شیوع به همراه ماریون کوتیار، مت دیمون، گوئینت پالترو، جود لا و با کارگردانی استیون سودربرگ حضور پیدا کرد. داستان فیلم، ویروس کشنده‌ای را روایت می‌کند که با سرغت زیادی همه‌گیر شده و حتی بدون تماس مستقیم به فردی منتقل می‌شود و او را در عرض چند روز می‌کشد. وینسلت نقش افسر خدمات اطلاعات بیماری‌های همه‌گیر را به تصویر می‌کشد که در طول تحقیقات خود برروی این بیماری، آن را دریافت کرده و آلوده به آن شده است.[۹۵] فیلم دیگر وینسلت در سال ۲۰۱۱، فیلم کشتار به کارگردانی رومن پولانسکی و به همراه جودی فاستر، جان سی ریلی و کریستوف والتس بود که پیش‌نمایش آن در جشنواره فیلم ونیز سال ۲۰۱۱ برروی پرده رفت. فیلم که اقتباسی از نمایش‌نامهٔ خدای کشتار اثر یاسمینا رضا (۲۰۰۶) است، داستان دیدار دو زوج را روایت می‌کند که به‌خاطر دعوای فرزندانشان در یک پارک با یکدیگر به گفتگو می‌پردازند. وینسلت برای عملکردش در این فیلم، نامزد جایزه توسط انجمن مطبوعات خارجی هالیوود شد که دومین نامزدی وی توسط این انجمن در همان سال است.[۹۶]

۲۰۱۲-حال[ویرایش]

کیت وینسلت در مراسم جوایز سزار سال ۲۰۱۲، پاریس

در سال ۲۰۱۲، کتاب گویای وینسلت که اجرای رمان ترز راکن از نویسنده فرانسوی، امیل زولا است، در وب‌گاه آدیبل.کام انتشار یافت.[۹۷] مجله آدیوفایل در نقد خود نوشت: «کیت وینسلت به‌عنوان اینکه از هر تکه از درام لذت می‌برد، آن را خوانده است [...] او به وضوح کتاب را دوست دارد، و لذت او در متن مسری است. او شنوندگان را می‌رباید و آن‌ها را رها نمی‌کند.»[۹۸] اولین فیلم او در سال ۲۰۱۳ فیلم ۴۳ بود که یک مجموعهٔ فیلم مستقل کمدی سیاه بود که ۱۴ داستان مختلف و هر بخش یک کارگردان جداگانه‌ای داشت.[۹۹] بخش وینسلت، که عنوانش گرفتن بود، توسط پیتر فارلی کارگردانی شد و و داستان آن حول محور یک بازرگان مجرد به نام بث (با بازی وینسلت) بود که با واجد شرایط‌ترین کارشناس شهر (با بازی هیو جکمن) قرار کاری می‌گذارد و زمانی شوکه می‌شود که بث روسری او را از سرش کنار می‌زند، و یک جفت بیضه آویزان از گردنش می‌بیند.[۱۰۰] این فیلم دومین همکاری وینسلت با هیو جکمن، پس از فیلم بر آب رفته در سال ۲۰۰۶ است. روزنامه شیکاگو سان-تایمز در نقدی آن را «همشهری کین افتضاح» توصیف کرد.[۱۰۱]

در سال ۲۰۱۳، وینسلت در فیلم روز کارگر، که اقتباسی از رمانی به همین نام اثر جویس مینارد (۲۰۰۹) است، به همراه جاش برولین و با کارگردانی جیسون رایتمن حضور پیدا کرد؛ که او فیلم را باعنوان «فیلمی بسیار عاشقانه، هرچند عجیب و غریب» توصیف کرد.[۱۰۲][۱۰۳] در حالی که به طور کلی فیلم با نقدهای مختلفی از سوی منتقدان مواجه شد،[۱۰۴] عملکرد وینسلت در نقش ادل، زنی با ذهنی شکننده و سرکوب مادر یک پسر ۱۳ ساله که در طول آخر هفته یک تابستان طولانی، سرپناهی به یک زندانی موفق به فرار و تحت تعقیب پلیس محلی می‌دهد، نقدهای زیادی را دریافت کرد.[۱۰۵] برای عملکردش در این فیلم، وینسلت دهم نامزدی گلدن گلوب خود را برای جایزه بهترین بازیگر زن فیلم درام بدست آورد.[۱۰۲][۱۰۶] سپس وینسلت در فیلم سنت‌شکن (۲۰۱۴)، که اقتباسی از رمانی به همین نام اثر ورونیکا راف (۲۰۱۱) است، به ایفای نقش پرداخت.[۱۰۷] وینسلت در این فیلم، نقش جینین متیوز، رهبر کارآزموده گروه را بازی می‌کند که وی را با «هیتلر» مقایسه می‌کنند.[۱۰۸] وینسلت در بازی اولین باری که نقش آنتاگونیست را بازی کرد، گفت: «این تصور به ذهنم آمد چون من درگذشته هرگز نقش شخصیت‌های بد را بازی نکردم، و تقریباً شگفت‌زده شده بودم.»[۱۰۹] عملکرد وینسلت در این فیلم، نقدهای مثبت زیادی را از طرف منتقدان دریافت کرد. مجله اسکرین‌دیلی در نقد خودش، عملکرد وینسلت را «قابل درک»،[۱۱۰] و هم‌چنین مجله ایندیوار «جینین متیوز را به‌عنوان سم خالص» توصیف کرد.[۱۱۱]

در اواخر سال ۲۰۱۴، وینسلت به همراه ماتیاس اسچوئنائرتس در فیلم هرج و مرج کوچک، به کارگردانی آلن ریکمن به ایفای نقش پرداخت. داستان این فیلم درباره باغ‌هایی با چشم‌انداز زیبایی است که به دستور لوئی چهاردهم در آنجا شروع به احداث کاخ ورسای و تخریب آن‌ها شده است.[۱۱۲] باوجود کسب ستایش کمی از منتقدان، عملکرد وینسلت در نقش دستیار طراح سابینه د بارا نقدهای مثبتی بدست آورد. روزنامه گاردین در نقد خود نوشت: «وینسلت با صداقت احساسی در محدوده بی‌مورد مدیریت می‌کند.»[۱۱۳] هم‌چنین مجله ونتی فر نوشت: «او با جاه‌طلبی و درد می‌درخشد، بازی در نقش یک زن با یک گذشته غم‌انگیز که به دنبال پناهگاهی است از ظرافت و نوآوری کار اوست.»[۱۱۴] هم‌چنین در همان سال، وینسلت رمان کودکان رولد دال به نام ماتیلدا روایت کرد، که آدیوفایل در بررسی خود گفت: «او (وینسلت) خودنمایی خودش را برای خصوصیاتش رهایی بخشید. در حالی که ماتیلدای وینسلت به میزان متوسطی با گفتار لطیفی است، ویسنلت صدای خودش را برای والدین رجزخوان ورم‌وود می‌سنجد؛ صدای کلفتش برای خانم ترانچبال و صدای نازکش برای خانم عسل.»[۱۱۵] هم‌چنین وینسلت جایزه اودیسی را برای عملکردش در این کتاب گویا بدست آورد.[۱۱۶]

وینسلت سال ۲۰۱۵ را با بازی در دومین قسمت از سری سنت‌شکن به نام سنت‌شکن: شورشی، که اولین فیلم دنباله‌داری است که تابه‌حال در حرفه‌اش در آن حضور داشته است، شروع کرد.[۱۱۷][۱۱۸] مجله فوربز در نقد خود عمکلرد وینسلت را به‌عنوان یک «دیکتاتور قاتل» توصیف کرد؛[۱۱۹] درحالی که وب‌گاه درپ گفت که فیلم در طول صحنه‌های او «قدرت پردازش بیشتری» را داراست.[۱۲۰]

از مارس سال ۲۰۱۵، وینسلت پروژه‌های مختلفی را در حالت‌های تولید داشت. او فیلم درام-جنایی جان هیلکات به نام تریپل ناین را به اتمام رساند.[۱۲۱] وینسلت در این فیلم نقش یک زن جوان روسی-اسرائیلی که گروه‌های مافیایی است، بازی می‌کند و هیلکات او را باعنوان «واقعاً محسورکننده، تکه تند و زننده کار» توصیف کرد.[۱۲۲] هم‌چنین وینسلت در فیلم خیاط زنانه، که اقتباسی از رمانی به همین نام اثر روسالیئه هام (۲۰۰۰) است، با کارگردانی جوسلین مورهوس حضور پیدا کرد؛ که در آن او نقش یک زن افسونگر که خیاط زنانه نیز هست، بازی می‌کند.[۱۲۳][۱۲۴] علاوه بر این، وی در کنار مایکل فاسبندر در فیلم کارگردان انگلیسی، دنی بویل با نام استیو جابز به ایفای نقش می‌پردازد.[۱۲۵] هم‌چنین وینسلت قرار است در فیلم کمدی-درام جولیت، برهنه، که اقتباسی از رمانی به همین نام اثر نیک هورن‌بای (۲۰۰۹) است، با کارگردانی جسه پرتز حضور پیدا کند.[۱۲۶]

زندگی شخصی[ویرایش]

روابط و کودکان[ویرایش]

وینسلت در پیش نمایش فیلم روز کارگر، جشنواره فیلم تورنتو ۲۰۱۳

ویسنلت زمانی که سرصحنه مجموعهٔ تلویزیونی سال ۱۹۹۱ فصل تاریک بود، بازیگر و نویسنده انگلیسی، استیون تردرا را ملاقات کرد؛ که نتیجه‌اش چهار و نیم سال رابطه با وی بود.[۱۲۷] وینسلت و تردا تا سال ۱۹۹۵ و پس از جدایی‌شان در اثر مرگ تردرا با هم بودند.[۱۲۸] تردرا بر اثر سرطان استخوان و درطول هفته پخش فیلم تایتانیک درگذشت؛ و باعث شد که وینسلت پیش‌نمایش فیلم را که دست لس‌آنجلس اکران می‌شد برای حضور در مراسم تشییع جنازه تردرا در لندن، از دست بدهد.[۱۲۹]

در سال ۲۲ نوامبر ۱۹۹۸، وینسلت با کارگردان انگلیسی، جیم تریپلتون، که سرصحنه فیلم موفرفری زشت در سال ۱۹۹۷ بود، آشنا شد.[۱۳۰][۱۳۱] در اکتبر ۲۰۰۰ در لندن،[۱۳۰] او صاحب یک دختر به نام میا هانی شد.[۱۳۱] درنهایت وینسلت و تریپلتون در تاریخ ۱۳ دسامبر ۲۰۰۱ از یکدیگر جدا شدند.[۱۳۲]

پس از جدایی او از تریپلتون، وینسلت رابطه‌اش را با کارگردانی انگلیسی، سام مندس در سال ۲۰۰۱ آغاز کرد،[۱۳۲] و در ۲۳ مه ۲۰۰۳ در جزیره آنگویلا با او ازدواج کرد.[۱۳۰] پسر آن‌ها، به نام جو الفی وینسلت مندس در ۲۲ دسامبر ۲۰۰۳ در شهر نیویورک به دنیا آمد.[۱۳۰] وینسلت و مندس جدایی خود را از هم، در مارس ۲۰۱۰ اعلام کردند،[۱۳۳] و سرانجام در سال ۲۰۱۱، و پس از ۷ سال زندگی مشترک از یکدیگر طلاق گرفتند.[۱۳۴]

در اوت ۲۰۱۱، وینسلت به همراه فرزندان و دوست پسر مانکنش، لوئیس دولر، در جزیره نکر، جزیره‌ای خصوصی برای گروه ویرجین که مؤسس آن ریچارد برانسون است، اقامت داشتند. آتش‌سوزی آسیب قابل توجهی به خانه وارد کرد اما آسیبی به افراد مقیم آن‌جا وارد نکرد.[۱۳۵]

در طول اوت همان سال در تعطیلات جزیره نکر، وینسلت با ند راک اند رول ملاقات کرد، و آنها پس از این ملاقات شروع به رابطه و قرارگذاشتن کردند.[۱۳۶] نام اصلی راک اند رول، ند ابل اسمیت بود که بعدها به صورت قانونی نام خود را به ند راک اند رول تغییر داد.[۱۳۷] او که خواهرزاده ریچارد برانسون است، برای گروه ویرجین کار می‌کند.[۱۳۶][۱۳۸] راک اند رول قبلاً با الیزا پیرسون، دختر ویسکانت مودری ازدواج کرده بود.[۱۳۹] در تابستان سال ۲۰۱۲، وینسلت و راک اند رول بایکدیگر نامزد شدند.[۱۴۰] در سپتامبر ۲۰۱۲ اعلام شد که وینسلت و راک اند رول از نیویورک به بریتانیا نقل مکان کرده‌اند تا به طور دائم در آن‌جا زندگی کنند. آن‌دو تصمیم گرفتند تا به خانه به‌ارث رسیده‌شان در پارک ملی سوت داونز در غرب ساسکس نقل مکان کنند.[۱۴۱][۱۴۲] سرانجام وینسلت در دسامبر ۲۰۱۲ با راک اند رول در یک مراسم خصوصی در نیویورک ازدواج کرد. در این مراسم دو فرزند کیت و تعداد بسیار اندکی از دوستان او از جمله لئوناردو دی‌کاپریو و اعضای خانواده‌اش شرکت داشته‌اند.[۱۴۳][۱۴۰][۱۴۴] در ۷ دسامبر ۲۰۱۳، پسر این زوج، بئر وینسلت، در شهر ساسکس در انگلستان متولد شد.[۱۴۵][۱۴۶]

تجارب و علایق[ویرایش]

نوسانات وزن وینسلت در طول سال‌های مختلف به‌خوبی توسط رسانه‌ها، مستند شده است.[۱۲۷][۱۳۰] او به صراحت در مورد امتناعش به اجازه دادن هالیوود برای دیکته کردن وزنش برای بازی در فیلم‌ها، اعلام کرده بود.[۱۴۷][۱۴۸] در فوریه ۲۰۰۳، نسخه بریتانیایی مجله جی‌کیو عکس‌هایی از وینسلت منتشر کرد که وی به صورت دیجیتالی تغییر کرده بود تا وینسلت به صورت چشم‌گیری لاغرتر نشان داده شود.[۱۳۰] وینسلت با صدور بیانیه‌ای که تغییرات بدون رضایت او ساخته شده بودند، گفت: «من فقط نمی‌خواستم که مردم فکر کنند که من فرد ریاکاری هستم که ناگهان ۳۰ پوند و یا هرچقدر دیگر [از وزنم] کم کرده‌ام.»[۱۴۹] جی‌کیو پس از آن از وینسلت برای این اتفاق عذرخواهی کرد.[۱۴۸] در سال ۲۰۰۷، وینسلت برنده دادخواست تهمت مجله گرازیا به او شد که ادعا کرده بود که وینسلت نزد دکتر رژیم غذایی رفته است.[۱۵۰] هم‌چنین، وینسلت برنده دادخواست تهمت دیلی میل در سال ۲۰۰۹ به او شد که این روزنامه ادعا کرده بود که وینسلت در مورد رژیم ورزشی خود دروغ گفته بود.[۱۵۱] وینسلت اظهار داشت که او درخواست عذرخواهی کرده بود که تعهد خود را به دیدگاهش که همواره در مورد مسائل بدن زنان بیان می‌کند، نشان دهد؛ یعنی اینکه زنان باید ظاهر خود را با غرور و افتخار بپذیرید.[۱۵۱]

وینسلت که یک گیاه‌خوار است، در سال ۲۰۱۰، ویدیویی را برای بنیاد مردمی رعایت اصول اخلاقی در برابر حیوانات منتشر کرد، که در آن سرآشپزها را به حذف جگر چرب از منوهای خود تشویق می‌کرد و از مشتریان درخواست می‌کرد تا رستوران‌هایی را در آن جگر چرب سرو می‌شد، تحریم کنند.[۱۵۲][۱۵۳]

وینسلت گوینده و راوی برنامهٔ مستند شجاعت مادر است. داستان این مستند درباره بازگشت اوتیسم به کلی تورستینسون است، که مبتلا به اوتیسم شده، مادرش مارگارت اریکسدوتیر نام دارد. این مستند در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۰، پس از پخش در شبکه اچ‌بی‌او در ماه آوریل همان سال منتشر شد. دخالت او در این فیلم مستند، به تأسیس سازمان غیرانتفاعی خودش، به نام بنیاد گلدن هت، که ماموریتش از بین بردن موانع برای افراد مبتلا به اوتیسم است، منجر شد.[۱۵۴][۱۵۵] او هم‌چنین کتابی باعنوان کلاه طلایی: صحبت درباره بازگشت اوتیسم، که حاوی اظهارات و پرتره‌های شخصی از تعدادی از افراد مشهور از جمله لئوناردو دی‌کاپریو، ماریون کوتیار و مایکل کین است، نوشت.[۱۵۶] در سال ۲۰۱۱، وینسلت برای کارهایش با بنیاد گلدن هت، برنده جایزه یو دونا برای بهترین کار انسان‌دوستانه شد.[۱۵۷]

وینسلت مدل لوازم آرایشی و بهداشتی خانه عطر لانکوم است،[۱۵۸] و در سال ۲۰۱۰، او به شرکت سازنده ساعت سوئیسی لونژین، به‌عنوان «سفیر ظرافت» آن‌ها پیوست.[۱۵۹] هم‌چنین ویسنلت در تعدادی از کمپین‌های تبلیغاتی هر دو مارک حضور پیدا کرد.[۱۶۰] در سال ۲۰۱۱، شرکت لانکوم با بنیاد گلدن هت وینسلت، برای جذب سرمایه برای این سازمان و کمک به افراد مبتلا به اوتیسم، به هم پیوستند.[۱۶۱]

وینسلت همواره از پیری به‌صورت طبیعی حمایت می‌کند و آشکارا برضد جراحی پلاستیک و بوتاکس سخن گفته است.[۱۶۲][۱۶۳] در سال ۲۰۱۵، او در مصاحبه با مجله بازار هارپر گفت: «زندگی خیلی کوتاه است که آن را با تمرکز برروی چیزهایی مانند آن [جراحی پلاستیک و بوتاکس] بگذارنی. من می‌خواهم سلامتی خودم و سلامتی عقلم را حفظ کنم، تغذیه خوبی داشته و شاد باشم.»[۱۶۴]

جوایز و نامزدی‌ها[ویرایش]

وینسلت برای عملکردش در فیلم کتاب‌خوان (۲۰۰۸)، جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن را به‌دست‌آورد. او هم‌چنین برنده دو جایزه گلدن گلوب در همان سال شد؛ که یکی از آن‌ها جایزه بهترین بازیگر زن فیلم درام برای جاده انقلابی (۲۰۱۳) و دیگری جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای کتاب‌خوان (۲۰۰۸) بود؛ که باعث تبدیل شدن وی، پس از جوآن پلورایت و سیگورنی ویور به سومین بازیگری که به این افتخارات دست پیدا کرده است.[۱۶۵] وینسلت موفق به کسب دو جایزه بفتا شده است؛ که یکی جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن برای 'کتاب‌خوان (۲۰۰۸) و دیگری جایزه بفتا بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای حس و حساسیت (۱۹۹۵) بود. او در مجموع شش بار نامزد جایزه اسکار، ده بار نامزد جایزه گلدن گلوب، و هفت بار نامزد جایزه بفتا شده است.[۱۴۸][۱۶۶][۱۶۷]

وینسلت جوایز متعددی را نیز از دیگر سازمان‌ها دریافت کرده است، که شامل جایزه انجمن منتقدان فیلم لس‌آنجلس برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای فیلم آیریس (۲۰۰۱) و جایزه انجمن بازیگران فیلم برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای فیلم حس و حساسیت و کتاب‌خوان می‌شود. مجله پریمیر عملکرد وینسلت در نقش کلمنتاین کروچینسکی در فیلم درخشش ابدی یک ذهن پاک را به‌عنوان ۸۱امین از فهرست بهترین عملکردهای فیلم در تمام دوران خواند.[۱۶۸]

نقاط عطف نامزدی جایزه اسکار[ویرایش]

وینسلت جوان‌ترین بازیگری است که در سن ۳۱ سالگی، نامزد دریافت پنج جایزه اسکار که آخرین آن برای فیلم بچه‌های کوچک (۲۰۰۶) بود، شده است. او از بت دیویس، که در سن ۳۳ سالگی پنجمین نامزدی جایزه اسکارش را برای عملکردش در فیلم روباه‌های کوچک (۱۹۴۱) دریافت کرده بود، پیشی گرفته است.[۱۶۹] با نامزدی وینسلت برای بهترین بازیگر زن برای فیلم کتاب‌خوان، او به جوان‌ترین بازیگر زنی تبدیل شد که نامزد دریافت شش جایزه اسکار شده است.[۱۷۰]

وینسلت موفق شد تا نامزد جایزه اسکار، به‌عنوان نسخه‌های جوان‌تر شخصیت‌های پیر فیلم‌ها که شامل نقش رز به همراه گلوریا استوارت در دوران پیری وی در فیلم تایتانیک (۱۹۹۷)،[۱۷۱] و هم‌چنین جودی دنچ در نقش اریس مرداک در فیلم اریس شود.[۱۷۲] این تنها نمونه‌ای از نسخه‌های جوان و مسن‌تر از یک شخصیت در فیلم است که هر دو نامزد جایزه اسکار شده‌اند؛ که باعث شد که وینسلت تنها بازیگری شود کهه دو بار نامزدی جایزه اسکار خود را با فردی دیگر که همان شخصیت را به تصویر می‌کشد به اشتراک بگذارد.[۱۷۱]

هنگامی که وینسلت برای عملکردش در جاده انقلابی نامزد دریافت جایزه اسکار نشد، به دومین بازیگری پس از شرلی مک‌لین تبدیل شد که بدون نامزدشدن برای همان نقش در جایزه اسکار، برنده جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر زن فیلم درام شده است. قوانین اسکار به بازیگر اجازه نمی‌دهد که نامزد دریافت جایزه‌ای بیش از یک بار در یک رده معین شود؛ به‌همین دلیل فرایند نامزدی اسکار وینسلت را برای عملرکدش در کتاب‌خوان به‌عنوان بازیگر نقش اول - برخلاف گلدن گلوب، که عملکرد او را به‌عنوان بازیگر نقش مکمل درنظر گرفت - انتخاب کرد. هم‌چنین او نتوانست نامزد جایزه بهترین بازیگر نقش زن برای جاده انقلابی شود.[۱۷۳][۱۷۴]

جوایز برای کارهای دیگر[ویرایش]

در سال ۲۰۰۰، وینسلت برای عملکردش در روایت به قصه‌گو گوش کن برنده جایزه گرمی برای بهترین آلبوم شنیداری کودکان شد.[۱۷۵][۱۷۶] او هم‌چنین نامزد جایزه امی ساعات پربیننده برای بازیگر عالی مهمان زن در یک سری کمدی برای بازی در نقش خودش در یک قسمت از مجموعه اکستراس در سال ۲۰۰۵ شد.[۱۷۷] در جوایز امی ساعات پربیننده سال ۲۰۱۱، وینسلت برنده جایزه امی برای بازیگر برجسته نقش اول زن در یک سریال کوتاه یا یک فیلم برای عملکردش در نقش میلدرد پیرس در سریال به همین نام شد. در سال ۲۰۱۴، وینسلت موفق به دریافت جایزه اودیسی از انجمن کتابخانه آمریکا برای عملکردش در کتاب گویای رمان کودکان رولد دال به نام ماتیلدا شد.[۱۱۶]

افتخارات[ویرایش]

در سال ۲۰۰۷، وینسلت موفق به دریافت جوایز بریتانیا از آکادمی هنرهای سینمایی و تلویزیونی بریتانیا (بفتا) شد.[۱۷۸] او در سال ۲۰۰۹، جایزه جشنواره بین‌المللی سانتا باربارا فیلم مدرن را برای رسمیت شناختن دستاوردهایش در صنعت فیلم از آن خود کرد.[۱۷۹] در سال ۲۰۱۱، موزه مادام توسو از مجسمه موم وینسلت در لباس ایلی صعب، که او در جایزه امی ساعات پربیننده همان سال می‌پوشید، پرده‌برداری کرد.[۱۸۰] در سال ۲۰۱۲، وینسلت به‌عنوان فرمانده رتبه امپراتوری بریتانیا در تاریخ تولدش برای خدمات وی به درام، منصوب شد.[۱۸۱][۱۸۲] هم‌چنین او در همان سال، با جایزه سزار افتخاری مفتخر شد.[۱۸۳]

در سال ۲۰۱۲، ستاره‌ای برای وینسلت در پیاده‌رو شهرت هالیوود،[۱۸۴] و در ۶۲۶۲ بلوار هالیوود نصب شد؛[۱۸۵] که سرانجام در روز ۱۷ مارس ۲۰۱۴ و در روز سنت پاتریک توسط وینسلت به همراه کتی بیتس و جیمز کامرون به‌عنوان سخنران مهمان در مراسمی از آن رونمایی شد.[۱۸۶][۱۸۷][۱۸۸]

فیلم‌شناسی[ویرایش]

نکته
Films that have not yet been released نشان‌دهنده این است که فیلم هنوز منتشر نشده است.

فیلم[ویرایش]

سال عنوان نقش توضیحات بیشتر
۱۹۹۴ موجودات آسمانی ژولیت هولم جز ۱۰ اثر برتر سال ۱۹۹۴ از نگاه تایم، گاردین، قاصد صبح سیدنی و قاصد نیوزیلند
۱۹۹۵ کودکی در دربار شاه آرتور شاهزاده سارا
۱۹۹۵ حس و حساسیت ماریان داشوود
۱۹۹۶ جود سو برایدهد
۱۹۹۶ هملت اوفلیا
۱۹۹۷ تایتانیک رز دویت بوکیتر دومین فیلم پرفروش تاریخ در فهرست پرفروش‌ترین فیلم‌های تاریخ
۱۹۹۸ موفرفری زشت جولیا
۱۹۹۹ دود مقدس روت بارون
۲۰۰۰ قلم‌پرها مدلین «مدی» لکرک
۲۰۰۱ معما هستر والاس
۲۰۰۱ آیریس آیریس مرداک جوان
۲۰۰۱ بازی جنگ آنی (صدا) فیلم کوتاه
۲۰۰۱ کریسمس کارول: فیلم بله (صدا)
۲۰۰۳ زندگی دیوید گیل بتسی بلوم
۲۰۰۳ شیرجه: فیلم کلار
۲۰۰۴ درخشش ابدی یک ذهن پاک کلمنتاین کروچینسکی برگزیده شده به‌عنوان یکی از بهترین فیلم‌های سال ۲۰۰۴ از سوی منتقدان
۲۰۰۴ در جستجوی نورلند سیلویا لولین دیویس
۲۰۰۵ عشق و سیگار تولا
۲۰۰۶ بچه‌های کوچک سارا پیرس
۲۰۰۶ همه مردان پادشاه آن استانتون
۲۰۰۶ تعطیلات اریس
۲۰۰۷ کودک و روباه روایتگر
۲۰۰۸ جاده انقلابی آوریل ویلر
۲۰۰۸ کتاب‌خوان حنا اشمیتز مقام پنجم در فهرست سکسی‌ترین فیلم‌های تاریخ سینمای جهان از دیدگاه وبگاه بانک اطلاعات اینترنتی فیلم‌ها
۲۰۱۰ شجاعت مادر: بازگشت اوتیسم روایتگر فیلم مستند
۲۰۱۱ کشتار نانسی کوان
۲۰۱۱ شیوع دکتر اریس میرس
۲۰۱۳ فیلم ۴۳ بث بخش: گرفتن
۲۰۱۳ روز کارگر ادل ویلر
۲۰۱۴ سنت‌شکن جینین متیوز
۲۰۱۵ سایت: افسانه دلفین طلایی روایتگر فیلم مستند
۲۰۱۵ سنت‌شکن: شورشی جینین متیوز
۲۰۱۵ تریپل ناین پس از تولید
۲۰۱۵ خیاط زنانه میرتله «تیلی» دونیج پس از تولید
۲۰۱۵ استیو جابز جوانا هافمن در حال فیلم‌برداری

تلویزیون[ویرایش]

سال عنوان نقش توضیحات بیشتر
۱۹۹۱ کوچک‌شدن میلدرید پیرس مجموعه تلویزیونی
۱۹۹۱ فصل تاریک ریت ۶ قسمت
۱۹۹۲ نگرش‌های انگلوساکسون کارولین جنینگتون سریال تلویزیونی کوتاه
۱۹۹۲-۳ برگرد الینور سوئیت ۳ قسمت
۱۹۹۳ تلفات سوزان قسمت: مسائل خانوادگی
۲۰۰۴ غرور سوکی (صدا) فیلم تلویزیونی
۲۰۰۵ اکستراس خودش
۲۰۱۱ میلدرد پیرس میلدرید پیرس سریال کوتاه
۲۰۱۵ دختر دکمه‌ای روایتگر فیلم تلویزیونی

منابع[ویرایش]

  1. «کیت وینسلت نام پسرش را «خرس» گذاشت». دویچه وله فارسی. بازبینی‌شده در ۲۸ اسفند ۱۳۹۳. 
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ “Kate Winslet Biography (1975-)”. FilmReference.com. Retrieved 19 March 2015. 
  3. “The Elusive EGOT – Who’s Got It? Who’s Close?”. Retrieved 19 March 2015. 
  4. “EGOTs on deck: Who will win an Emmy, Grammy, Oscar and Tony award next”. Retrieved 19 March 2015. 
  5. “Kate Winslet”. Box Office Mojo. Retrieved 10 March 2015. 
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ David Edelstein. “'Tis the Season...”. New York, 12 December 2008. Retrieved 19 March 2015. 
  7. Alex Nagorski. “Kate Winslet’s 'What If' was an amazing song!”. PopBytes, 6 December 2011. Retrieved 19 March 2015. 
  8. Nick Barratt. “50 Things about Kate Winslet”. boomsbeat. Retrieved 19 March 2015. 
  9. Nick Barratt. “Family detective: Kate Winslet”. London: The Daily Telegraph, 5 December 2005. Retrieved 19 March 2015. 
  10. Katja Hofman. “Kate Winslet: Last year I worked for seven weeks – the rest of the time I'm a mum”. The Independent, 9 March 2003. Retrieved 19 March 2015. 
  11. “Redroof Associates FAQ: Is it true that Kate Winslet went to Redroofs?”. Redroofs Associates. Retrieved 19 March 2015. 
  12. Kevin Maher. “She’s got a titanic record, but can Kate put the win in Winslet?”. London: The Sunday Times. Retrieved 19 March 2015. 
  13. “Kate Winslet passed over for being too fat”. The Daily Telegraph, 21 February 2011. Retrieved 19 March 2015. 
  14. Emma Midgley. “Reading charity celebrates birthday with Winslet film”. BBC, 24 February 2011. Retrieved 19 March 2015. 
  15. ۱۵٫۰ ۱۵٫۱ “Profile: Kate Winslet”. BBC News Online, 23 February 2009. Retrieved 19 March 2015. 
  16. Phil Powrie و Robynn Jeananne Stilwell. Changing tunes: the use of pre-existing music in film. Ashgate Publishing, Ltd.، 2006. 163. شابک ‎۰-۷۵۴۶-۵۱۳۷-۱. 
  17. James Croot. “C'mon Kate” (Proquest Document ID: 1646622251). The Press, 17 February 2009. 
  18. “Heavenly Creatures (1994)”. Rotten Tomatoes. Retrieved 20 March 2015. 
  19. ۱۹٫۰ ۱۹٫۱ ۱۹٫۲ ۱۹٫۳ ۱۹٫۴ ۱۹٫۵ ۱۹٫۶ ۱۹٫۷ ۱۹٫۸ ۱۹٫۹ “Kate Winslet”. Filmbug. Retrieved 20 March 2015. 
  20. Desson Thomson. “Heavenly Creatures”. The Washington Post, 25 November 1994. Retrieved 20 March 2015. 
  21. “What the Butler Saw”. Theatricalia. Retrieved 20 March 2015. 
  22. “PROJECTS”. Retrieved 20 March 2015. 
  23. “Profile & Interview: Kate Winslet”. Retrieved 20 March 2015. 
  24. “Kate Winslet - Biography”. Retrieved 20 March 2015. 
  25. ۲۵٫۰ ۲۵٫۱ ۲۵٫۲ “Kate Winslet: No 'Period Babe'”. The New York Times, 7 December 1995. Retrieved 20 March 2015. 
  26. “Sense & Sensibility”. The Numbers. Retrieved 20 March 2015. 
  27. “Jude (1996)”. Metacritic. Retrieved 20 March 2015. 
  28. “Jude — Box Office Data”. The Numbers, 9 August 2007. Retrieved 15 March 2015. 
  29. Richard Corliss. “Grim Rapture”. Time magazine, 28 October 1996. Retrieved 20 March 2015. 
  30. “Hamlet (1996)”. Rotten Tomatoes. Retrieved 20 March 2015. 
  31. “Kate Winslet wearing tiffany on the red carpet”. Zimbio, 22 October 2010. Retrieved 20 March 2015. 
  32. ۳۲٫۰ ۳۲٫۱ ۳۲٫۲ “Titanic. Man overboard! After a production as lavish and pricey as the doomed ship itself, James Cameron finally unveils his epic film. But will it be unsinkable?”. Entertainment Weekly, 7 November 1997. 1–7. Retrieved 20 March 2015. 
  33. “Star Misses. Nicole Kidman in "The Reader"? Gwyneth Paltrow aboard "Titanic"? How some of the biggest names in Hollywood lost out on some of its biggest roles.”. Forbes, 25 February 2009. Retrieved 20 March 2015. 
  34. Ruby Warrington. “Claire Danes: the secretive starlet”. London: The Times, 29 November 2009. Retrieved 20 March 2015. 
  35. Ken Murray. “It's a long long way from Clare to here”. The Independent (Ireland), 16 February 2003. Retrieved 20 March 2015. 
  36. ۳۶٫۰ ۳۶٫۱ ۳۶٫۲ Alan Riding. “For Kate Winslet, Being a Movie Star Is 'a Bit Daft”. The New York Times. Retrieved 20 March 2015. 
  37. “Worldwide Grosses”. Box Office Mojo. Retrieved 20 March 2015. 
  38. “Kate Winslet”. People Magazine. Retrieved 20 March 2015. 
  39. James Lipton (host) (14 March 2004). "Kate Winslet". Inside the Actors Studio. Season 10. Episode 11. Bravo. http://www.bravotv.com/Inside_the_Actors_Studio/guest/Kate_Winslet.
  40. ۴۰٫۰ ۴۰٫۱ Janet Maslin. “Life With Mother Can Be Erratic, to Say the Least”. The New York Times, 16 April 1999. Retrieved 21 March 2015. 
  41. “Hideous Kinky (1999)”. Rotten Tomatoes. Retrieved 21 March 2015. 
  42. “Hideous Kinky”. The Numbers. Retrieved 21 March 2015. 
  43. Paul Vallely. “Kate Winslet: The golden girl”. The Independent, 17 January 2009. Retrieved 21 March 2015. 
  44. “Festive TV treat for Winslet fans”. BBC News Online, 18 November 1999. Retrieved 21 March 2015. 
  45. Rebecca Thomas. “Quills Ruffling Feathers”. BBC News Online, 28 December 2000. Retrieved 21 March 2015. 
  46. Jamie Allen. “'Quills' scribe channels sadistic Sade”. CNN.com, 15 December 2000. Retrieved 21 March 2015. 
  47. ۴۷٫۰ ۴۷٫۱ “An English Enigma”. Tiscali, 8 December 2000. Retrieved 21 March 2015. 
  48. “Enigma (2001)”. Metacritic. Retrieved 21 March 2015. 
  49. A. O. Scott. “Among the Code Crackers Behind Egghead Lines”. The New York Times, 12 April 2000. Retrieved 21 March 2015. 
  50. Desson Howe. “Iris: Heroic on a Human Scale”. The Washington Post, 15 February 2002. Retrieved 21 March 2015. 
  51. ۵۱٫۰ ۵۱٫۱ “Kate Winslet tunes up for a singing career”. London: The Guardian, 25 June 2001. Retrieved 21 March 2015. 
  52. “Race on for Christmas number one”. BBC News Online, 18 December 2001. Retrieved 21 March 2015. 
  53. “Kate Winslet – 'What If' (SONG)”. Swisscharts. Retrieved 21 March 2015. 
  54. “What If”. Chart Stats. Retrieved 21 March 2015. 
  55. “The winner takes it all”. Ogae Song Contest. Retrieved 21 March 2015. 
  56. “The Life of David Gale”. The Numbers. Retrieved 21 March 2015. 
  57. “The Life of David Gale (2003)”. Metacritic. Retrieved 21 March 2015. 
  58. Roger Ebert. “The Life of David Gale”. Chicago Sun-Times, 21 February 2003. Retrieved 21 March 2015. 
  59. Louis Hobson. “Kate Winslet refutes Internet rumours”. Canoe Jam!. Retrieved 21 March 2015. 
  60. Lily Oei. “Kate Winslet: Eternal Sunshine of the Spotless Mind”. Variety, 3 January 2005. Retrieved 21 March 2015. 
  61. “Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004)”. Metacritic. 
  62. Peter Travers. “Eternal Sunshine of the Spotless Mind”. Rolling Stone, 10 March 2004. Retrieved 21 March 2015. 
  63. ۶۳٫۰ ۶۳٫۱ “Mother Superior”. The Age, 2 January 2005. Retrieved 22 March 2015. 
  64. “Finding Neverland (2004)”. The Numbers. Retrieved 22 March 2015. 
  65. “Finding Neverland (2004)”. Metacritic. Retrieved 22 March 2015. 
  66. Madeleine Brand. “'The Office' Star Ricky Gervais Back with 'Extras'”. National Public Radio, 22 September 2005. Retrieved 22 March 2015. 
  67. ۶۷٫۰ ۶۷٫۱ Stephen Schaefer. “Winslet swears by role”. Boston Herald, 27 November 2007. 
  68. Stephen Holden. “Blue Collar Guy Loses His Heart and Ruins His Lungs”. The New York Times, 7 September 2007. Retrieved 22 March 2015. 
  69. Derek Elley. “Romance & Cigarettes”. Variety, 5 September 2007. Retrieved 22 March 2015. 
  70. Josh Horowitz. “Woody Allen Explains His Love For Scarlett Johansson, Why He Doesn't Do Broadway”. MTV, 17 January 2008. Retrieved 22 March 2015. 
  71. “All the King's Men (2005)”. Metacritic. Retrieved 22 March 2015. 
  72. “All the King's Men”. The Numbers. Retrieved 22 March 2015. 
  73. Todd McCarthy. “All the King's Men”. Variety, 10 September 2006. Retrieved 22 March 2015. 
  74. A.O. Scott. “Playground Rules: No Hitting, No Sex”. The New York Times, 29 September 2006. Retrieved 22 March 2015. 
  75. “The BAFTA/LA Britannia Awards”. BAFTALA.org. Retrieved 22 March 2015. 
  76. Phil Gallo. “This year's Oscar fun facts”. Variety, 22 March 2015. 
  77. “The Holiday (2006)”. Metacritic. Retrieved 22 March 2015. 
  78. “The Holiday”. The Numbers. Retrieved 22 March 2015. 
  79. “Flushed Away”. The Numbers. Retrieved 22 March 2015. 
  80. Grace Wong. “DiCaprio reveals joys of fighting with Winslet”. CNN, 23 January 2009. Retrieved 22 March 2015. 
  81. ۸۱٫۰ ۸۱٫۱ “Interview: Kate Winslet on Revolutionary Road. News Shopper, 28 January 2008. Retrieved 22 March 2015. 
  82. “Revolutionary Road (2008)”. Rotten Tomatoes. Retrieved 22 March 2015. 
  83. ۸۳٫۰ ۸۳٫۱ Ed Meza and Michael Fleming. “Winslet replaces Kidman in 'Reader'”. Variety, 8 January 2008. Retrieved 23 March 2015. 
  84. Ariel Kaminer. “Translating Love and the Unspeakable”. The New York Times, 28 January 2008. Retrieved 23 March 2015. 
  85. Rob Carnevale. “Revolutionary Road — Kate Winslet interview”. indieLondon. Retrieved 23 March 2015. 
  86. Hannah Morrill. Kate Winslet, Unscripted, Allure, 3 June 2009.
    NOTE: Many sources claim that she wore a merkin by only quoting part of this interview. This is the full quote from the printed issue:
    "Let me tell you, The Reader was not glamorous for me in terms of body-hair maintenance. I had to grow it in, because you can't have a landing strip in 1950, you know? And then because of years of waxing, as all of us girls know, it doesn't come back quite the way it used to. They even made me a merkin because they were so concerned that I might not be able to grow enough. I said, 'Guys, I am going to have to draw the line at a pubic wig, but you can shoot my own snatch up close and personal.'"
  87. Lindsy Van Gelder. Your Bikini Line, Your Business?, Allure, 26 August 2009: "Kate Winslet joked with Allure about having one made for her (that she didn't wear) in The Reader,..."
  88. ۸۸٫۰ ۸۸٫۱ The Reader (2008)”. metacritic.com. Retrieved 23 March 2015. 
  89. Krystal Clark. “Kate Winslet in HBO’s Mildred Pierce Trailer”. ScreenCrave, 13 September 2010. Retrieved 23 March 2015. 
  90. “Mildred Pierce”. Metacritic. Retrieved 23 March 2015. 
  91. Matt Zoller Seitz. Mildred Pierce Is A Quiet, Heartbreaking Masterpiece”. Salon.com, 24 March 2011. Retrieved 23 March 2015. 
  92. “Emmy winners: surprise hauls for Modern Family and Downton Abbey”. The Guardian, 18 September 2011. Retrieved 23 March 2015. 
  93. “Mildred Pierce”. Hollywood Foreign Press Association. Retrieved 23 March 2015. 
  94. “The 18th Annual Screen Actors Guild Awards”. sagawards.org. Retrieved 23 March 2015. 
  95. “Kate Winslet on the script, Steven Soderbergh and her character in Contagion. FilmOnAir.com. Retrieved 23 March 2015. 
  96. “Jodie Foster & Kate Winslet to star in Roman Polanski's God of Carnage”. Deadline London, 23 September 2010. Retrieved 23 March 2015. 
  97. Jessica Gelt. “Audiobooks are going Hollywood”. Los Angeles Times, 14 March 2012. Retrieved 23 March 2015. 
  98. “Audiobook Review: Thérèse Raquin”. Audiofile Magazine, 5 May 2012. Retrieved 23 March 2015. 
  99. Allan Ford. “MOVIE 43 TV Spot No3”. Film O Filia. Retrieved 23 March 2015. 
  100. Dave McNary. Relativity shifts Farrelly/Wessler comedy. Variety، 29 March 2012. 
  101. Richard Roeper. “There's awful and THEN there's 'Movie 43'”. Chicago Sun-Times, 25 January 2013. Retrieved 23 March 2015. 
  102. ۱۰۲٫۰ ۱۰۲٫۱ “Nominee Profile: Kate Winslet (Labor Day)”. GoldenGlobes.com. Retrieved 24 March 2015. 
  103. Anthony Breznican. “Kate Winslet and Josh Brolin to join Jason Reitman's drama 'Labor Day'”. Entertainment Weekly, 16 June 2011. Retrieved 24 March 2015. 
  104. “Labor Day (2014)”. Rotten Tomatoes. Retrieved 24 March 2015. 
  105. “Telluride Film Review: ‘Labor Day’”. Retrieved 24 March 2015. 
  106. “Making Sense of This Morning's Golden Globe Nominations and Snubs (Analysis)”. hollywoodreporter, 12 December 2013. Retrieved 24 March 2015. 
  107. “Kate Winslet Joins Young Adult Adaptation 'Divergent' Alongside Shailene Woodley”. IndieWire, 24 January 2013. Retrieved 24 March 2015. 
  108. “Kate Winslet on her Insurgent character: 'She is Hitler'”. Retrieved 24 March 2015. 
  109. “On set of 'Divergent,' Kate Winslet is pregnant and mean”. Retrieved 24 March 2015. 
  110. “Divergent”. Retrieved 24 March 2015. 
  111. “REVIEW: Does 'Divergent' Have Legs?”. Retrieved 24 March 2015. 
  112. Kevin Jagernauth. “Kate Winslet & Matthias Schoenaerts To Star in Alan Rickman Directed Period Drama 'A Little Chaos'”. IndieWire, 17 January 2013. Retrieved 24 March 2015. 
  113. “A Little Chaos review – Louis XIV gardening romp borders on ridiculous”. Retrieved 24 March 2015. 
  114. “Anna Kendrick, Kate Winslet, Andrew Garfield, and Jennifer Aniston All Reveal New Depths in Toronto”. Retrieved 24 March 2015. 
  115. “Odyssey Award winners and honor audiobooks, 2008-present”. AudioFile. Retrieved 24 March 2015. 
  116. ۱۱۶٫۰ ۱۱۶٫۱ “Odyssey Award winners and honor audiobooks, 2008-present”. ala.org. Retrieved 24 March 2015. 
  117. Dave McNary. “‘Divergent’ Sequel ‘Insurgent’ To Begin Production in May”. Total Film, 3 February 2014. Retrieved 24 March 2015. 
  118. Matt Risley. “Divergent: Cast on most anticipated Insurgent scenes”. Variety, 4 April 2014. Retrieved 24 March 2015. 
  119. Scott Mendelson. “'Insurgent' Review: Shailene Woodley Is Sidelined In Her Own Franchise”. Forbes, 11 March 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  120. Alonso Duralde. TheWrap, 11 March 2015. http://www.thewrap.com/insurgent-review-shailene-woodley-kate-winslet-theo-james/. Retrieved 24 March 2015. 
  121. Mike Flemming Jr.. “Open Road Acquires Domestic On ‘Triple Nine;’ Michael B. Jordan, Aaron Paul, Gal Gadot, Michael Pena Join Killer Cast”. Deadline, 5 February 2014. Retrieved 24 March 2015. 
  122. “KATE WINSLET IS BAZAAR’S MARCH COVER STAR”. Retrieved 24 March 2015. 
  123. Kevin Jagernauth. “Kate Winslet, Judy Davis to Star in Revenge Dramedy 'The Dressmaker'”. The Hollywood Reporter, 7 August 2013. Retrieved 24 March 2015. 
  124. “Oscar winner Kate Winslet spotted out and about in Sydney as shooting for Aussie film begins”. Retrieved 24 March 2015. 
  125. Shara Tibken. “Lights, camera, Apple: Filming starts for new Steve Jobs biopic”. CNET. Retrieved 25 March 2015. 
  126. “KATE WINSLET TO LEAD JUDD APATOW-PRODUCED "JULIET, NAKED," FROM "ABOUT A BOY" AUTHOR”. Retrieved 24 March 2015. 
  127. ۱۲۷٫۰ ۱۲۷٫۱ Vickie Reid. “Waving, not drowning”. London: The Guardian, 15 January 1999. Retrieved 24 March 2015. 
  128. Cole Moreton. “Film world acclaims writer's final act”. The Independent, 12 September 1999. Retrieved 24 March 2015. 
  129. “Kate Winslet: Queen of the World”. Parade, 5 November 2006. Retrieved 24 March 2015. 
  130. ۱۳۰٫۰ ۱۳۰٫۱ ۱۳۰٫۲ ۱۳۰٫۳ ۱۳۰٫۴ ۱۳۰٫۵ “Kate Winslet Biography”. People. Retrieved 25 March 2015. 
  131. ۱۳۱٫۰ ۱۳۱٫۱ Carole Cadwalladr. “Life after Kate: a happier ending”. The Guardian, 19 August 2007. Retrieved 25 March 2015. 
  132. ۱۳۲٫۰ ۱۳۲٫۱ “Winslet's divorce finalised”. BBC News, 12 December 2001. Retrieved 25 March 2015. 
  133. “Kate Winslet and Sam Mendes split”. BBC, 15 March 2010. Retrieved 25 March 2015. 
  134. Ashley Reich. Kate Winslet Opens Up About Divorce From Sam Mendes In British Vogue. Huffington Post. First Posted: 3/8/11. Updated: 25 March 2015
  135. Gina Serpe. Kate Winslet and Family Escape Unscathed After Fire Breaks Out at Vacation Spot E! Online. 25 March 2015
  136. ۱۳۶٫۰ ۱۳۶٫۱ Natalie Finn. Ned Rocknroll: 5 Things to Know About Kate Winslet's Third Husband E! Online. 26 December 2012
  137. Adam Clark Estes. “How Kate Winslet's New Husband Got the Name Ned Rocknroll”. The Atlantic, 26 December 2012. Retrieved 25 March 2015. 
  138. Maggie Coughlan. Kate Winslet's New Husband, Ned Rocknroll: 5 Things You Should Know People. 25 March 2015
  139. “Jonathan Rhys Meyers' former girlfriend finds a man she can bank on”. Daily Telegraph, 18 January 2013. 
  140. ۱۴۰٫۰ ۱۴۰٫۱ Mike Fleeman. Kate Winslet Marries in Secret People. 26 December 2012
  141. Richard Eden. Kate Winslet moves back to Britain to live with her Rocknroll lover The Daily Telegraph. 23 September 2012
  142. Richard Eden. Titanic battle for Kate Winslet over her 'suburban’ house plans The Daily Telegraph. 2 December 2012
  143. «کیت وینسلت، بازیگر انگلیسی، برای سومین بار ازدواج کرد». وب سایت خبری بی‌بی‌سی فارسی، ۷ دی ۱۳۹۱. بازبینی‌شده در ۵ تیر ۱۳۹۲. 
  144. “Kate Winslet marries Ned RocknRoll in private New York ceremony”. BBC News. Retrieved 25 March 2015. 
  145. Natalie Finn. “Kate Winslet Gives Birth to a Baby Boy, Her First Child With Husband Ned Rocknroll”. E! Online, 10 December 2013. Retrieved 25 March 2015. 
  146. Kate Winslet Names Her Son Bear – Moms & Babies – Celebrity Babies and Kids - Moms & Babies - People.com. Celebritybabies.people.com (2012-03-22). Retrieved on 25 March 2015.
  147. Krista Smith. “Isn’t She Deneuvely?”. Vanity Fair, December 2008. Retrieved 25 March 2015. 
  148. ۱۴۸٫۰ ۱۴۸٫۱ ۱۴۸٫۲ Paul Vallely. “Kate Winslet: The golden girl”. The Independent, 17 January 2009. Retrieved 25 March 2015. 
  149. Pete Norman. “Kate Winslet 'Furious' Over Body Airbrush Claims”. People, 4 November 2008. Retrieved 25 March 2015. 
  150. John Grossberg. “Kate Winslet Gets Big, Fat Apology”. E! Online, 9 March 2007. Retrieved 25 March 2015. 
  151. ۱۵۱٫۰ ۱۵۱٫۱ Simon Perry. “Kate Winslet Wins $40,000 in Libel Suit”. People, 3 November 2009. Retrieved 25 March 2015. 
  152. «Kate Winslet a vegetarian». About.com. 
  153. Jessica Bumpus, "Winslet's Feathered Friends," British Vogue 14 April 2010.
  154. “Golden Hat Foundation”. Virgin unite. Retrieved 26 March 2015. 
  155. “A Mother’s Courage: Talking Back to Autism charts the journey of a mother searching to unlock her autistic son's mind when the documentary debuts 2 April, exclusively on HBO”. 15 March 2010. Retrieved 26 March 2015. 
  156. “The Golden Hat: Talking Back to Autism”. Retrieved 26 March 2015. 
  157. “Kate Winslet contra el autismo”. El Mundo. Retrieved 26 March 2015. 
  158. “Discover Lancôme - Kate Winslet”. Retrieved 26 March 2015. 
  159. “The magnificent actress and Oscar-winner Kate Winslet joined the Longines Family in 2010.”. Retrieved 26 March 2015. 
  160. “Youthful looking Kate Winslet rolls time Swiss watch advert”. Retrieved 26 March 2015. 
  161. “Kate Winslet and Lancôme team up for charity”. Belfast Telegraph, 27 September 2011. Retrieved 26 March 2015. 
  162. “Meryl Streep, Kate Winslet, Jodie Foster and More Celebs Who Say They Will Never Get Plastic Surgery—Find Out Why!”. Retrieved 26 March 2015. 
  163. “Kate Winslet on Turning 40: 'I've Earned It!'”. Retrieved 26 March 2015. 
  164. “Kate Winslet on Botox: ‘Oh f–k no!’”. Retrieved 26 March 2015. 
  165. “Trivia”. Golden Globe. Retrieved 26 March 2015. 
  166. “Kate Winslet”. British Academy of Film and Television Arts. Retrieved 26 March 2015. 
  167. “Awards Database (Nominees 2008)”. British Academy of Film and Television Arts. Retrieved 26 March 2015. 
  168. “The 100 Greatest Performances of All Time: 100–75”. Premiere. Retrieved 26 March 2015. 
  169. . ویرایش 2nd. New York: HarperPerrenial، 1994. 332–33. شابک ‎۰-۰۶-۲۷۳۰۸۹-۴. 
  170. Mike Goodridge. Benjamin Button Tops Oscar Nominations”. Screen Daily, 22 January 2009. Retrieved 26 March 2015. 
  171. ۱۷۱٫۰ ۱۷۱٫۱ Joe Barber. “Test Your Knowledge of Academy Award History”. The Washington Post, 22 March 1998. 
  172. Paul Vallely. “Kate Winslet: The gold girl”. The Independent, 17 January 2009. 
  173. Mark Graham. “Getting to the Bottom of Kate Winslet’s Unprecedented Oscar Snubs”. New York, 23 January 2009. Retrieved 26 March 2015. 
  174. Brad Brevet. “Winslet Oscar Query Solved and 'The Dark Knight' Probably Wasn’t Snubbed”. RopeOfSilicon.com, 23 January 2009. Retrieved 26 March 2015. 
  175. “Kate Winslet Biography”. Tiscali. Retrieved 26 March 2015. 
  176. “Past Winners Search”. Grammy Awards. Retrieved 26 March 2015. 
  177. Greg Braxton. “For some, a chance to be themselves”. Los Angeles Times, 7 July 2006. Retrieved 26 March 2015. 
  178. Staff. “Excellence Honour for Star Denzel”. Daily Star. Northern & Shell, 2 November 2007. Retrieved 26 March 2015. 
  179. “SBIFF - KATE WINSLET, MONTECITO AWARD”. Retrieved 26 March 2015. 
  180. “Kate Winslet wax figure on display”. Retrieved 26 March 2015. 
  181. The London Gazette: (Supplement) no. 60173. p. 8. 16 June 2012.
  182. “Honours for Branagh and Jowell”. BBC News Online, 15 June 2012. Retrieved 26 March 2015. 
  183. “PAST 2012-37 TH CESAR AWARDS”. Retrieved 26 March 2015. 
  184. “Jennifer Aniston, Vin Diesel among Hollywood Walk of Fame class of 2012”. CBS News. 
  185. “Kate Winslet to receive a star on the Hollywood Walk of Fame”. Get Reading. Retrieved 26 March 2015. 
  186. “Kate Winslet to receive star on the Walk of Fame”. USA today. Retrieved 26 March 2015. 
  187. “Kate Winslet to Become a True Hollywood Star”. guardianlv. Retrieved 26 March 2015. 
  188. “Kate Winslet To Get Star On Hollywood Walk Of Fame”. MTV. Retrieved 26 March 2015. 

پیوند به بیرون[ویرایش]