کیت وینسلت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
کیت وینسلت
Kate Winslet March 18, 2014 (headshot).jpg
وینسلت در پیش نمایش فیلم دیورجنت، ۲۰۱۴
زمینه فعالیت بازیگر، خواننده
تولد ۵ اکتبر ۱۹۷۵(۱۹۷۵-10-0۵) ‏(۳۹ سال)
برکشایر، انگلستان
ملیت  انگلستان
سال‌های فعالیت ۱۹۹۱ - تاکنون
همسر(ها) جیم تریپلتون (۱۹۹۸–۲۰۰۱)
سام مندس (۲۰۰۳–۲۰۱۰)
ند راکنرول (۲۰۱۲–تاکنون)
فرزندان میا هانی (۲۰۰۰)
جو الفی (۲۰۰۳)
بئر[۱] (۲۰۱۳)
صفحه در وب‌گاه IMDb

کیت الیزابت وینسلت (به انگلیسی: Kate Elizabeth Winslet) (زاده ۵ اکتبر ۱۹۷۵)[۲] بازیگر و خواننده اهل انگلستان و برنده جایزه اسکار، جایزه امی، سه جایزه گلدن گلوب و جایزه گرمی است. او جوان‌ترین فردی است که شش بار نامزد جایزه اسکار و یکی از معدود بازیگران زنی است که موفق به دریافت سه جایزه از چهار جایزه مهم جوایز سرگرمی آمریکا (که شامل یک جایزه امی، یک جایزه اسکار و یک جایزه گرمی است) شده است.[۳][۴] او هم‌چنین برنده جایزه‌های متعددی از انجمن بازیگران، آکادمی فیلم و تلویزیون بریتانیا و انجمن مطبوعات خارجی هالیوود و جایزه سزار در سال ۲۰۱۲ به صورت افتخاری شده است.

وینسلت در برکشیر به دنیا آمد. او از کودکی به تحصیل نمایش‌پردازی پرداخت و در سال ۱۹۹۱ کار خود را در تلویزیون بریتانیا آغاز کرد. اولین فیلم سینمایی بلند که وینسلت در آن ایفای نقش کرد موجودات آسمانی (۱۹۹۴) بود که برای بازی در این فیلم مورد توجه و ستایش بسیاری قرار گرفت. او همین‌طور برای بازی در نقش مکمل در فیلم عقل و احساس (۱۹۹۵) مورد توجه بسیار قرار گرفت تا اینکه با بازی در فیلم تایتانیک به هنرپیشه‌ای با شهرت جهانی تبدیل شد؛ تایتانیک در آن زمان پرفروش‌ترین فیلم تاریخ بود.[۵]

از سال ۲۰۰۰ به بعد بازی وینسلت برای فیلم‌هایی نظیر قلم‌پرها (۲۰۰۰)، آیریس (۲۰۰۱)، درخشش ابدی یک ذهن پاک (۲۰۰۴)، در جستجوی ناکجاآباد (۲۰۰۴)، بچه‌های کوچک (۲۰۰۶)، کتاب‌خوان (۲۰۰۸) و جاده انقلابی (۲۰۰۸) همواره نظر مثبت منتقدین را به خود جلب کرده است. عملکرد او در فیلم‌هایش باعث شد که دیوید ادلستین، منتقد مجله نیویورک از او به‌عنوان «بهترین بازیگر انگلیسی‌زبان نسل خود» یاد کند.[۶] او در سال ۲۰۰۸ برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای فیلم کتاب‌خوان و در سال ۲۰۱۱ برنده جایزه امی برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن در سریال‌کوتاه میلدرد پیرس برای بازی در نقش میلدرد پیرس شده است. هم‌چنین بزرگترین موفقیت حرفه‌ای-تجاری وی، فیلم کمدی رمانتیک تعطیلات (۲۰۰۶)، انیمشین بر آب رفته (۲۰۰۶) و فیلم علمی تخیلی سنت‌شکن (۲۰۱۴) بوده‌اند.

علاوه بر بازیگری، وینسلت گوینده و راوی برنامه‌های مستند و کتاب‌های کودکان هم بوده است. در سال ۲۰۰۰ برنده جایزه بهترین آلبوم شنیداری کودکان برای روایت به قصه‌گو گوش کن شد. هم‌چنین او به‌عنوان خواننده در بعضی از موسیقی‌های متن فیلم به همکاری پرداخته است و در سال ۲۰۰۱ تک آهنگی به نام «چه می‌شد اگر» (برگرفته از موسیقی متن سرود کریسمس ساخته ۲۰۰۱) منتشر کرد که جنجال بسیاری در میان تک آهنگ‌های چندین کشور اروپایی بر پا کرد.[۷] وینسلت قبلاً از جیم تریپلتون و سام مندس طلاق گرفته و هم اکنون با ند راک اند رول ازدواج کرده است.

اوایل زندگی[ویرایش]

وینسلت در ریدینگ برکشایر، انگلستان به دنیا آمد[۲] و دومین فرزند از چهار فرزند سالی آن (موسوم به بریجز) و جان وینسلت می‌باشد. مادر او پیشخدمت و پدرش یک سازنده استخر بود. بث و آنا، خواهران کیت و جوس وینسلت برادر وی می‌باشد.[۸][۹] او که در خانواده‌ای از اهل تئاتر، از جمله عمویش، به دنیا آمده بود، از اوایل زندگی خود از پدربزرگ و مادربزرگش، که در یک تئاتر محلی اجرا می‌کردند، الهام گرفته بود.[۱۰]

کیت وینسلت تحصیل در رشتهٔ نمایش‌پردازی را از سن ۱۱ سالگی در مدرسه تئاتر ردروفس آغاز کرد؛ که یک مدرسه مختلط در میدن‌هد، برکشایر بود. وینسلت در آنجا یک دانش‌آموز نماینده (head girl) هم بود.[۱۱] در سن ۱۲ سالگی، وینسلت در یک تبلیغ تلویزیونی که توسط تیم پاپ کارگردانی شده بود، بازی کرد. این تبلیغ محصول جدید کمپانی شوگر پاف بود؛ و تیم پاپ پس از دیدن بازی او گفت: «بازیگری از ابتدا در طبیعت او وجود داشته است.»[۱۲] در طول سال‌های نوجوانی او، وینسلت در بیش از ۲۰ صحنه‌نمایش در لندن در مدرسه نمایش‌پردازی ستاره‌ساز در نقش اصلی حضور پیدا کرده است که می‌توان به خانم هانیگان در آنی، مادر گرگ در کتاب جنگل و لنا مارلی در باگزی مالون اشاره کرد.[۱۳][۱۴]

زندگی حرفه‌ای[ویرایش]

۱۹۹۱–۱۹۹۷[ویرایش]

وینسلت حرفهٔ بازیگری خود را با بازی در سریال علمی-تخیلی تلویزیونی فصل تاریک (۱۹۹۱) که توسط بی‌بی‌سی پخش می‌شد، آغاز کرد. مخاطب این سریال بیشتر کودکان بودند.[۱۵] این نقش باعث شد که وی در ادامه در تله‌فیلم نگرش انگلوساکسون (۱۹۹۲)، سریالی به سبک کمدی برگرد (۱۹۹۲) و هم‌چنین یک قسمت از سریال درام پزشکی تلفات (۱۹۹۳) به ایفای نقش بپردازد.[۱۵]

پس از ترک مدرسه برای ادامه حرفه بازیگری و حضور در تولیدات مختلف فیلم‌های بریتانیایی، در سال ۱۹۹۲، وینسلت در هنرآزمایی برای فیلم موجودات آسمانی پیتر جکسون حضور پیدا کرد.[۱۰] وینسلت برای بازی در نقش جولیت هولم، دختر نوجوانی که در قتل مادر بهترین دوستش، پاولین پارکر (با بازی ملانی لینسکی) دخیل بوده است، تست بازیگری داد؛ که سرانجام از میان ۱۷۵ دختر دیگر، او نقش را از آن خود کرد. پیتر جکسون، کارگردان فیلم، در گفتگویی با مجله انترتینمنت ویکلی گفت: «نیرومندی و قدرت او بقیه را مجبور می‌سازد تا در تست بازیگری قسمت‌های کم‌رنگ، باهم مقایسه شود.»[۱۰] این فیلم شامل اولین خوانندگی وینسلت نیز می‌باشد؛ که در آن آهنگ سونو آداتی(یک اریتا اثر لا بوهِم)[۱۶] را بدون آهنگ پس‌زمینه خوانده، که این آهنگ در موسیقی متن فیلم هم قرار گرفته است.[۱۷] این فیلم که در سال ۱۹۹۴ منتشر شد، با نقدهای بسیار مثبتی همراه بود. هم‌چنین فیلم نامزدی اسکار بهترین فیلم‌نامه غیراقتباسی را برای جکسون و همکارش فرن والش به ارمغان آورد.[۱۸] وینسلت نیز برنده جایزه امپایر و انجمن منتقدان فیلم لندن به‌عنوان بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد.[۱۹] نویسنده روزنامه واشینگتن پست، دژان تامسون اظهار داشت:

وینسلت در نقش جولیت، مانند یک توپ آتشین بود که در همه صحنه‌های فیلم درخشید. او در این فیلم همراه لینسکی که در نقش پاولین ظریف، آرام آرام می‌سوخت، کاملاً هماهنگ بود و با موفقیت رابطه خطرناکشان در فیلم را به تصویر کشید.[۲۰]
بازیگری در خانواده من است. من همیشه می‌دانستم که این چیزی است که خودم می‌خواهم انجام دهم.

—کیت وینسلت در گفتگویی با نیویورک تایمز، ۱۹۹۵[۱۰]

در همان سال، از ۷ آوریل تا ۷ مه، او در نقش جرالدین بارکلی در نمایش عجب دید اره‌ای برای تئاتر رویال اکسچینج حضور پیدا کرد.[۲۱][۲۲] عملکرد وی در این نمایش باعث شد که او نامزد جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل زن توسط جوایز تئاتر اخبار شبانگاهی منچستر شود.[۲۳][۲۴]

در سال بعد، او برای بازی در نقش کوچک اما محوری لوسی استیل برای فیلم حس و حساسیت که اقتباسی از رمانی به همین نام نوشته جین آستین است، تست بازیگری داد. اما در نهایت وی در نقش دوم فیلم، به همراه با اما تامسون، هیو گرانت و آلن ریکمن به ایفای نقش ماریان داشوود پرداخت.[۲۵] انگ لی، کارگردان فیلم، ابتدا از نحوهٔ بازی وینسلت در موجودات آسمانی ابراز نگرانی کرد. به همین خاطر او را به انجام ورزش تای چی ترغیب کرد و به او گفت که باید برای ایفای نقش، آثار ادبی سبک گوتیک معاصر استن را مطالعه کند؛ و همچنین با یک معلم پیانو هم به تمرین بپردازد تا با نقشش هماهنگ شود.[۲۵] بودجه این فیلم معادل ۱۶٫۵ میلیون دلار آمریکا (معادل ۲۵٫۵ میلیون دلار حال حاضر) بود. این فیلم پس از اکران به موفقیت تجاری بسیار خوبی رسید و منتقدین نیز نقدهای بسیار مثبتی درباره آن نوشتند. تاد مک‌کارتی، از مجله ورایتی، وینسلت را باعنوان «برجسته به‌عنوان بلند پرواز عاشقانه‌ای که بال‌هایش سوخته است» و فیلم را باعنوان «تقریباً بیش از حد از یک چیز خوب» توصیف کرد.[۲۵] فیلم نزدیک ۱۳۵ میلیون دلار آمریکا (معادل ۲۰۸٫۹ میلیون دلار حال حاضر) فروش کرد؛ و جوایز مختلفی برای وینسلت به همراه داشت. او برنده یک جایزه بفتا و یک جایزه انجمن بازیگران فیلم و هم‌چنین نامزد دریافت جایزه اسکار و گلدن گلوب برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن نیز شد.[۱۹][۲۶]

در سال ۱۹۹۶، وینسلت به بازی در دو فیلم جود و هملت پرداخت. در فیلم جود به کارگردانی مایکل وینترباتم که اقتباسی از رمان جود گمنام، اثر توماس هاردی در دوره ویکتوریا می‌باشد؛ وی به ایفای نقش سو برایدهد می‌پردازد. زن جوانی که طرفدار حقوق زنان است و در ادامه عاشق پسر عموی خود (با بازی کریستوفر اکلستون) می‌شود. گرچه این فیلم مورد تحسین بسیاری از منتقدین قرار گرفت اما در گیشه موفقیت چندانی بدست نیاورد و به سختی ۲ میلیون دلار (معادل ۳ میلیون دلار حال حاضر) فروش کرد.[۲۷][۲۸] ریچارد کورلیس در مجله تایم نوشت:

وینسلت شایسته [...] ستایش موشکفانه دوربین است. او عالی است، یک مدرن‌گرا که فکرش از زمان خودش جلوتر است؛ و جود موردی چشمگیر برای به نمایش گذاشتن استعدادهایش بود.[۲۹]

در سال ۱۹۹۶، وینسلت در فیلم هملت ساخته کنت برانا در نقش اوفلیا، معشوقه هملت به نقش آفرینی پرداخت. فیلم که اقتباسی از نمایش‌نامهٔ هملت نوشته ویلیام شکسپیر بود، نقدهای بسیار خوبی را از منتقدان دریافت کرد و هم‌چنین وینسلت نیز جایزه امپایر دوم خود را به خاطر بازی در این فیلم دریافت کرد.[۱۹][۳۰] در ادامه همان سال، وینسلت به‌عنوان یکی از پنجاه نفر زیبای دنیا انتخاب شد.[۱۰]

تایتانیک[ویرایش]

در سپتامبر ۱۹۹۶، کیت وینسلت شروع به نقش آفرینی در کنار لئوناردو دی کاپریو در فیلم تایتانیک به کارگردانی جیمز کامرون کرد.[۳۱] در ابتدا نیکول کیدمن، مدونا، جودی فاستر، کامرون دیاز، گوئینت پالترو، کلیر دینز و گابریله انور کسانی بودند که برای این نقش در نظر گرفته شده بودند؛[۳۲][۳۳][۳۴][۳۵] ولی وقتی آنها این نقش را نپذیرفتند، وینسلت به سختی برای گرفتن این نقش مبارزه کرد. او هر روز از انگلستان به جیمز کامرون نامه می‌نوشت و بالاخره به لطف مدیر برنامه‌های خود هیلدا کووالی، کامرون از او برای شرکت در تست‌های اولیه دعوت نمود.[۳۶] کامرون شخصیت رز (شخصیت اصلی زن فیلم تایتانیک) را به نوعی به آدری هپبورن شبیه میداند و او از بازیگر اجراکننده این نقش، حتی بعد از اینکه تحت تأثیر اجرای وینسلت در تست بازیگری قرار گرفت، مطمئن نبود.[۳۲] پس از اینکه وینسلت همراه با دی کاپریو تست بازیگری را انجام داد، به شدت تحت تأثیر بازی دی کاپریو قرار گرفت، به طوری که به کامرون گفت: «بازی دی کاپریو فوق‌العاده است. حتی اگر من موفق به گرفتن نقش رز نشدم، تو باید نقش جک را به او بدهی!»[۳۲] هم‌چنین وینسلت یک شاخه گل رز را برای کامرون فرستاد که یادداشتی روی آن قرار داشت که در آن نوشته شده بود: «از طرف رز شما» هم‌زمان وینسلت از لابی هتل با او تماس گرفت و گفت: «شما متوجه نیستید!» هم‌چنین یک روز که کامرون در اتومبیل هامر خود بود با او تماس گرفت و گفت: «من رز هستم! من حتی نمی‌فهمم چرا شما هنوز از بقیه تست بازیگری می‌گیرد!» در نهایت پشتکار او و هم‌چنین استعدادش باعث شد که کامرون را برای دادن نقش رز به او متقاعد کند.[۳۲]

وینسلت باید در این فیلم نقش رز دِویت بوکاتر هفده ساله را بازی می‌کرد که در جریان غرق شدن کشتی آرام‌اس تایتانیک در سال ۱۹۱۲ نجات می‌یابد. این شخصیت یک دختر از طبقه اشرافی است که شخصیت بسیار احساساتی دارد و به همین دلیل وینسلت نیز می‌بایست با احساس بازی می‌کرد.[۳۷] در جریان فیلم‌برداری، وینسلت یکی از معدود بازیگرانی بود که خواهان پوشیدن لباس مخصوص داخل آب برای گرم شدن، در طول صحنه‌های فیلم‌برداری فیلم در آب نبود؛ که باعث شد وی به سینه‌پهلو دچار شود.[۳۵] در صحنه‌های داخل آب فیلم،‌ که رز در حال یخ زدن است و می‌لرزد، بازی وینسلت نیست؛ بلکه وی در حال یخ زدن در صحنه واقعی است. وینسلت در دفتر خاطرات خودش، که در زمان فیلم‌برداری فیلم به نوشتن آن می‌پرداخت، نوشت: «من به طور کامل در حال لرزیدن هستم. کمد لباس‌هایم من را به پوشیدن لباس مخصوص داخل آب (که برای گم شدن است) تشویق می‌کند؛ ولی من نمی‌توانم. چون (در صورت پوشیدن) از وجود آن آگاه هستم و درضمن، لباس من برای آن بیش از حد نازک است. جیم (جیمز کامرون) نمی‌خواهد که این لباس معلوم باشد و می‌گوید که این تی‌شرت مرطوبی برای فیلم نیست. هم‌چنین او نمی‌خواهد که لباس من وقتی که خیس هستم، به من بچسبد. ما تمام انواع تست‌های دوربین را برای این کاذ انجام داده‌ایم. (هوا) خیلی سرد است، ولی... به این معنی است که واکنش‌های من طبیعی و واقعی هستند، که امیدوارم!»[۳۸]

وینسلت خودش درباره نقشش می‌گوید:

تایتانیک با سایر فیلم‌ها متفاوت است؛ به طوری که هیچ‌کس نمی‌تواند من را برای آن آماده کند... ما در ابتدا درباره این چنین فیلمی بسیار نگران بودیم... جیم [کامرون] یک کمالگرا، و یک نابغه در زمینه فیلم‌سازی است؛ ولی قبل از انتشار فیلم اخبار بدی به گوش می‌رسید که این بسیار ناامید کننده بود.[۳۷]

در نهایت برخلاف همه انتظارها، این فیلم تنها فیلمی شد که در گیشه به رکورد ۱٫۸۴۳ میلیارد دلار رسید. (معادل ۲٫۸ میلیارد دلار حال حاضر)[۳۹] و هم‌چنین وینسلت نیز به یک ستاره فیلم تجاری تبدیل شد.[۴۰] پس از آن، او نامزد دریافت جایزه‌های بسیار و برنده یکی از جوایز فیلم اروپا نیز شد.[۱۹][۴۱] در سال ۱۹۹۷، نویسنده استرالیایی گزیده‌ای از دفتر خاطرات وینسلت، که از زمان فیلم‌برداری فیلم تایتانیک بود، به چاپ رساند. وینسلت در این دفتر درباره اتفاقات فیلم که در طول فیلم‌برداری رخ داده بود، از جمله اولین ملاقات او با جیمز کامرون، که در آن کامرون به او یک مدل از کشتی تایتانیک و چگونگی فیلم‌برداری جلوه‌های ویژه با استفاده از یک دوربین کوچک را نشان داد، نوشته بود. در سال ۱۹۹۸، وینسلت در گفتگویی با برنامه صبح بخیر آمریکا شبکه ای‌بی‌سی، در مورد چگونگی تحت تاثیر قرار گرفتن وی برای توجه کامرون به جزئیات فیلم گفت: «خب، این -- منظورم این است، این -- تمام آن چیزها فوق العاده بود، واقعا. چرا که تمام آن چیزهایی که انجام دادیم، هر صحنه، هر فضا، هر دیوار، هر قطعه از کارد و چنگال، دقیقا چیزی بود که در کشتی واقعی انجام می‌شد و کپی کامل بوده است.»[۴۲]

پس از انتشار نسخه ۳ بعدی فیلم تایتانیک در سال ۲۰۱۲، وینسلت در گفتگویی با بی‌بی‌سی گفت که «کار بر روی این فیلم برنده جایزه اسکار، واقعاً و واقعاً دشوار بود.» او افزود: «کامرون کارگردانی سخت‌گیر برای بازیگران و کارکنانش است. چرا که او بهترین را می‌خواهد.»[۴۳] نقاشی برهنه رز، که توسط کامرون طراحی شده بود، توسط شرکت متخصص آمریکایی در حراج یادگاری‌های امروز (شنبه) و یکشنبه به مزاعده گذاشته شد؛ و انتظار می‌رفت که حدود ۷٬۵۰۰ تا ۱۰٬۰۰۰ پوند به فروش برسد. سخنران حراجی درباره این نقاشی گفت: «این (طراحی) یک قطعه فوق‌العاده از خاطرات یکی از بزرگ‌ترین فیلم‌های پرفروش در تمام ادوار است.»[۴۴] درنهایت این نقاشی در سال ۲۰۱۱، به مبلغ ۱۶٬۰۰۰ دلار به فروش رفت. در مارس ۲۰۱۴، و در جریان پیش‌نمایش فیلم سنت‌شکن در شهر لس آنجلس، طرفداران وی یک نسخه از نقاشی برهنه رز در فیلم تایتانیک را به وی نشان دادند و از او خواستند تا نقاشی را امضاء کند؛ ولی وی نپذیرفت. وینسلت در گفتگویی با وب‌گاه یاهو! فیلم‌ها گفت: «من آن (نقاشی) را امضاء نمی‌کنم. این احساس بسیار ناراحت‌کننده‌ای می‌باشد. چرا شما این کار را می‌کنید؟... بسیاری از مردم از من می‌خواهند تا نقاشی را امضاء کنم. نقاشی هنوز برای من فراموش نشدنی است.»[۴۵]

۱۹۹۸–۲۰۰۳[ویرایش]

وینسلت در سال ۱۹۹۸ به بازی در فیلم کم‌بودجه و عاشقانه هیپی موفرفری زشت پرداخت؛ که قبل از تایتانیک فیلم‌برداری شد.[۴۶] هم‌چنین وینسلت بازی در نقش مکمل فیلم شکسپیر عاشق (۱۹۹۸) و آنا و شاه (۱۹۹۹) را نپذیرفت و در عوض نقش مادری جوان اهل انگلستان، به نام جولیا در فیلم موفرفری زشت را پذیرفت -- که جولیا در این فیلم به همراه دخترانش به امید شروع یک زندگی جدید، از لندن به مراکش مهاجرت می‌کنند.[۴۶] فیلم موفرفری زشت در کل نقدهای مختلفی دریافت کرد و به صورت محدود توزیع شد[۴۷] و در سطح جهان ۵ میلیون دلار (معادل ۷٫۱ میلیون دلار حال حاضر) فروش کرد.[۴۸] این فیلم تنها فیلم وینسلت در سال ۱۹۹۸ بود. در سال ۱۹۹۹، وینسلت در کنار بازیگر مشهور، هاروی کایتل در فیلم دود مقدس! (۱۹۹۹) به ایفای نقش پرداخت.[۳۷] او که پس از بازی در فیلم تایتانیک خودش را تحت فشار می‌دانست، دراین‌باره گفت:

من هرگز تایتانیک را به عنوان سکوی پرشی برای گرفتن نقش در فیلم‌های بزرگ تجاری و گرفتن دستمزدهای بیشتر نگاه نکردم. این چیزی است که من انتخاب کردم، هرچند که ممکن است باعث نابودی من شود.[۴۹]

وینسلت در همان سال به اجرای صدای شخصیت بریگید در انیمیشن کامپیوتری پری‌ها پرداخت.[۵۰]

در سال ۲۰۰۰، او به بازی در فیلم قلم پرها به همراه جفری راش و خواکین فینیکس پرداخت. فیلم اقتباسی از زندگی فیلسوف و شاعر معروف فرانسوی، مارکی دوساد بود. وینسلت در این فیلم نقش یک خدمتکار که در دیوانه خانه‌ای که مارکی دوساد در آن قرار داشت بازی می‌کند، کسی که به دوساد کمک می‌کرد تا کتاب‌هایش را به صورت مخفیانه چاپ کند.[۵۱] پس از انتشار، فیلم مورد ستایش بسیاری از منتقدین قرار گرفت و جوایز بسیاری را برای وینسلت به ارمغان آورد که شامل نامزدی یک جایزه انجمن بازیگران فیلم و یک جایزه ستلایت بود.[۱۹] این فیلم یک موفقیت هنری نیز محسوب می‌شود و در اولین آخر هفته‌ای که به بازار عرضه شد، به طور میانگین ۲۷٫۷۰۹ هزار دلار (معادل ۳۷٫۹۴۷ هزار دلار حال حاضر) فروش کرد؛ و در کل در جهان ۱۸ میلیون دلار (معادل ۲۴٫۷ میلیون دلار حال حاضر) فروش کرد.[۵۲]

وینسلت در سال ۲۰۰۱، به بازی در فیلم معما پرداخت. او در این فیلم نقش زن جوانی را بازی می‌کند که عاشق یک کدشکن جوان در دوران جنگ جهانی دوم شده است.[۵۳] فیلم که اولین تجربه وینسلت در زمینه بازی در فیلم‌های جنگی بود؛ از آن به‌عنوان «تجربه‌ای درخشان» یاد می‌کند. وی هنگام بازی در این فیلم پنج‌ماهه حامله بود و کارگردان فیلم، مایکل اپتد مجبور شد با استفاده از حقه‌های سینمایی او را لاغرتر جلوه دهد.[۵۳] در کل فیلم نقدهای بسیار مثبتی از سوی صاحب نظران دریافت کرد[۵۴] و وینسلت برای عملکردش در فیلم یک «جایزه مستقل فیلم و سینمای بریتانیا» را دریافت کرد.[۱۹] هم‌چنین آی. اُو. اسکات، نویسنده مجله نیویورک تایمز در نقد خود درباره بازی وی نوشت: «وی شایسته‌تر و پیروزتر از همیشه است.»[۵۵]

قبل از تایتانیک بله... من نامزد دریافت جایزه اسکار شده بودم، اما من هرگز به‌عنوان فردی مشهور در دنیا شناخته نمی‌شدم. وقتی که من در مورد حضور در حرفه بازیگری فکر می‌کردم، هرگز توهماتی در مورد تبدیل شدن به یک ستاره جهانی فیلم نداشتم.

—کیت وینسلت در گفتگویی با نیویورک تایمز، ۱۹۹۹[۵۶]

در همان سال، وینسلت به بازی در فیلم تحسین‌شده آیریس، ساخته ریچارد ایره در نقش رمان‌نویس معروف، آیریس مرداک پرداخت. او در این فیلم نقش خود را با جودی دنچ تقسیم کرد، و وینسلت در نقش آیریس جوان و جودی دنچ در نقش آیریس سالخورده بازی می‌کرد.[۵۷] این فیلم باعث شد که هم وینسلت و هم دنچ نامزد دریافت اسکار شوند؛ که این سومین نامزدی اسکار وینسلت نیز محسوب می‌شد.[۱۹] هم‌چنین در همین سال، او در انیمیشن سرود کریسمس که براساس رمانی به همین نام نوشته چارلز دیکنز است، در نقش بل به ایفای نقش پرداخت. برای این فیلم، او تک آهنگ چه می‌شد اگر را ضبط کرد؛ و آن را در نوامبر سال ۲۰۰۱ منتشر کرد.[۵۸] وینسلت همه پولی را که از فروش این تک آهنگ بدست آورد، به دو سازمان مورد علاقه‌اش یعنی انجمن ملی جلوگیری از ظلم به کودکان و بنیاد مبارزه با سرطان کودکان، اهدا کرد.[۵۸][۵۹] این آهنگ در جدول ده آهنگ پرفروش اروپا، رتبه یک را در کشورهای اتریش، بلژیک و ایرلند[۶۰] و در جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا رتبه ششم را بدست آورد[۶۱] و هم‌چنین در سال ۲۰۰۲ برنده جایزه سازمان حمایت از طرفداران یوروویژن در بخش موسیقی شد.[۶۲]

فیلم بعدی وینسلت در سال ۲۰۰۳، زندگی دیوید گیل (۲۰۰۳) بود که وینسلت در این فیلم درام نقش یک روزنامه‌نگار جاه‌طلب را بازی می‌کند که در هفته‌های پایانی زندگی دیوید گیل (با بازی کوین اسپیسی)، که یک پروفسور محکوم به اعدام است با او به مصاحبه می‌پردازد. این فیلم چه در گیشه و چه در بین منتقدین یک شکست محسوب شد، چرا که تنها نیمی از بودجه ۵۰٫۰۰۰٫۰۰۰ دلاری خود فروش کرد[۶۳][۶۴] و راجر ایبرت، نویسنده شیکاگو سان-تایمز از این فیلم به‌عنوان یک «فیلم افنضاح» یاد کرد.[۶۵]

۲۰۰۴–۲۰۰۶[ویرایش]

پس از فیلم زندگی دیوید گیل، وینسلت همراه جیم کری به بازی در فیلم درخشش ابدی یک ذهن پاک (۲۰۰۴) پرداخت. این فیلم به سبک فراواقع‌گرایی-درام بود و توسط کارگردان معروف فرانسوی میشل گوندری کارگردانی شد. وینسلت در این فیلم، نقش کلمنتاین کروچینسکی را بازی می‌کند که دختری پرحرف، خود سر و تاحدی عصبی است و تصمیم می‌گیرد خاطرات دوست پسر سابقش ر ااز ذهن خود پاک کند.[۶۶] این نقش از سایر نقش‌هایی که وی بازی کرده بود، کاملاً متفاوت بود. به طوری که خود وینسلت در مصاحبه‌ای با مجله ورایتی گفت: «این نقشی نبود که من بتوانم آن را ارائه بدهم [...] من فقط از این خوشحال بودم که او (کارگردان فیلم) در من چیزی دیده بود که باعث می‌شد فکر کند که من توانایی بازی در نقش کلمنتاین را دارم.»[۶۷] این فیلم پس از اکران به موفقیت بسزایی در گیشه و در میان منتقدان رسید.[۶۸] وینسلت نیز برای بازی با احساسش، چهارمین نامزدی اسکار خود را کسب کرد. هم‌چنین پیتر ترورس، منتقد مشهور مجله رولینگ استون، در نقد خود وینسلت را «درخشان و به شدت آسیب پذیر» توصیف کرد.[۶۹]

آخرین بازی او در سال ۲۰۰۴، فیلم در جستجوی ناکجاآباد بود. این فیلم داستان نویسنده معروف اسکاتلندی جیمز بری (با بازی جانی دپ) و رابطه عجیبش با سیلویا لویلِن دیویس (با بازی وینسلت) را به تصویر می‌کشد. این رابطه باعث می‌شود که جیمز نمایش‌نامه معروف پیتر پن را، با الهام از پسران سیلویا بنویسد.[۷۰] در طول فیلم‌برداری‌های نهایی فیلم، وینسلت درباره نقش خود در این فیلم گفت:

بازی در نقش سیلویا برای من بسیار مهم بود چرا که خود من نیز یک مادرم، چون من فکر می‌کنم که اگر من نمی‌دانستم که مادر بودن چه احساسی دارد و داشتن فرزند مسئولیت‌هایی دارد و یک مادر چه عشقی به فرزندانش ابراز می‌کند، نمی‌توانستم این نقش را بازی کنم [...] و همیشه کودکِ درونِ من در جایی خود را نشان می‌دهد، حتی گاهی اوقات در صورتم.[۷۰]

این فیلم نقدهای بسیار مثبتی دریافت کرد و موفقیت‌های بین‌المللی زیادی کسب کرد؛ و با فروش بیش از ۱۸۰ میلیون دلاری‌اش در جهان، به پرفروش‌ترین فیلم وینسلت پس از تایتانیک بدل شد.[۷۱][۷۲]

در سال ۲۰۰۵، وینسلت در یک قسمت از سریال کمدی اکستراس، ساخته بی‌بی‌سی و اچ‌بی‌او و کارگردانی ریکی جرویس و استیون مرچنت ظاهر شد. در این قسمت او نقش یک راهبه، به نام مگی را بازی می‌کرد که از طریق سکس تلفنی در حال راهنمایی جنسی یکی از شخصیت‌های فیلم بود. بازی در این قسمت از سریال، اولین نامزدی وی برای دریافت جایزه امی را نیز به همراه داشت.[۱۹] در سال ۲۰۰۵، وینسلت به بازی در فیلم کمدی-رمانتیک و موزیکال عشق و سیگار، به نویسندگی و کارگردانی جان تورتورو پرداخت. او در این فیلم نقش تولا را بازی می‌کرد که خودش این شخصیت را به‌عنوان «زنی شلخته بددهن، بدرفتار و کسی که نمی‌داند چگونه لباس یپوشد» توصیف می‌کند.[۷۳] تورتورو که پس از مشاهده رقصیدن وینسلت در فیلم دود مقدس تحت تأثیر قرار گرفته بود، او را برای این نقش برگزید.[۷۳] هم‌چنین وینسلت در این فیلم شعر معروف کانی فرانسیس به‌نام آیا همان اندازه که مرا می‌بوسی دوست داری؟ را خواند.[۷۴] دِرِک اِلی از مجله ورایتی در نقد خود نوشت:

هرچند نقش او در فیلم کوتاه بود، اما نقشش در این فیلم بسیار درخشان و یکدست بود و لهجه فوق‌العاده خنده دار لانکاشری که در این فیلم داشت، عالی بود. مشخص است که وینسلت دارد خودش را در نقش‌های کثیف قرار می‌دهد.[۷۵]

در سال ۲۰۰۵، وینسلت پس از نپذیرفتن دعوت وودی آلن برای بازی در فیلم امتیاز نهایی، اعلام کرد که می‌خواهد تا زمان بیشتری را با کودکانش صرف کند.[۷۶] سپس در سال ۲۰۰۶، وینسلت در فیلم همه مردان پادشاه به کارگردانی استیون زایلیان، همراه با شان پن و جود لا حضور پیدا کرد. وینسلت در این فیلم، نقش آنه استانتون، یار دوران کودکی جک باردن (با بازی جود لا) را ایفا کرده است. فیلم چه در گیشه و چه در بین منتقدین ناموفق بود.[۷۷][۷۸] تاد مک‌کارتی، منتقد مجله ورایتی، فیلم را باعنوان «بسیار بد بازی شده [...] نبود هیچ نقطه‌ای از تعامل و درگیرشدن شخصیت‌ها با یکدیگر، احساس مرده فیلم و نبود هیچ هیجانی برای تحریک کردن احساس بینندگان» توصیف کرد.[۷۹]

وینسلت در ادامه همان سال، با بازی در فیلم بچه‌های کوچک به کارگردانی تاد فیلد، شانس دوباره‌ای پیدا کرد. او در نقش سارا پیرس، یک زن خانه‌دار بی‌حوصله که بسیار مشتاق به عشق‌بازی با همسایه متاهلش (با بازی پاتریک ویلسون) است، به ایفای نقش پرداخت. عملکرد وینسلت و هم‌چنین فیلم، نقدهای فوق‌العاده‌ای را دریافت کردند. ای. او. اسکات، منتقد آمریکایی مجله نیویورک تایمز در نقد خود نوشت:

در بسیاری از فیلم‌های اخیر، هوش و ذکاوت بسیار کم ارزش شده است و این ویژگی -حتی بیشتر از زیبایی قابل توجه آن- است که بچه‌های کوچک را از سایر فیلم‌ها متمایز می‌کند. نتیجه فیلم این است که [افراد را] به چالش می‌کشد، در دسترس و بسیار سخت برای جلوگیری از فکر کردن در موردش است. خانم وینسلت، همانند هر کدام از بازیگرهای زن عالی که امروزه در حال بازی در فیلم‌ها هستند، غرور سارا را به اهتزار درمی‌آورد، به خودش شک دارد و تمایل‌گراست، الهام بخش ترکیبی از به رسمیت شناختن است، ترحم و نگرانی‌اش بسیار است، و در آخر فیلم، چیزی شبیه به عشق را داراست. دوست‌داشتی بودن خانم وینسلت باعث می‌شود که کمبود عشق در زندگی سارا، بیشتر از همه دردناک‌تر نشان دهد.[۸۰]

برای کار وی در این فیلم، او با جایزه انگلیس برای هنرمند انگلیسی سال بفتا/ال‌ای، یک شاخه از جوایز بفتا که در لس‌آنجلس مستقر است، مفتخر شد.[۸۱] هم‌چنین وینسلت نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش زن شد، و در سن ۳۱ سالگی، جوان‌ترین بازیگر زن در طول تاریخ شد که نامزد پنج جایزه اسکار شده است.[۸۲]

او پس از فیلم بچه‌های کوچک در فیلم کمدی رمانتیک نانسی مایرز به‌نام تعطیلات، به همراه کامرون دیاز، جود لا و جک بلک به ایفای نقش پرداخت. در این فیلم، او نقش آریس، یک زن انگلیسی که به طور موقت با یک زن آمریکایی (با بازی دیاز) در حال مبادله خانه است، ایفا کرده است. فیلم پس از انتشار، نقدهای مختلفی را از سوی منتقدان دریافت کرد.[۸۳] این فیلم بزرگ‌ترین موفقیت تجاری وینسلت در نه سال اخیر شد، و در سراسر جهان بیش از ۲۰۵ میلیون دلار فروش کرد.[۸۴] هم‌چنین در سال ۲۰۰۶، از صدای وینسلت در چند پروژه کوچک‌تر استفاده شد. در انیمیشن کامپیوتری بر آب رفته، او به اجرای صدای شخصیت ریتا، یک موش فاضلاب که به رودی (با بازی هیو جکمن) کمک می‌کند تا از رتروپولیس فرار کند و به ریشه‌های لوکس کنزینگتون برسد، می‌پردازد. فیلم از لحاظ متنقدان و هم‌چنین از لحاظ تجاری موفق بود، و در باکس‌آفیس جهانی ۱۷۷ میلیون دلار فروش کرد.[۸۵]

۲۰۰۷–۲۰۱۱[ویرایش]

وینسلت در هشتاد و یکمین دوره جوایز اسکار، فوریه سال ۲۰۰۹

در سال ۲۰۰۷، وینسلت دوباره با لئوناردو دی‌کاپریو در فیلم جاده انقلابی (۲۰۰۸)، که کارگردانی آن را سام مندس، همسر آن زمان وینسلت برعهده داشت، هم‌بازی شد. وینسلت پیشنهاد کرده بود که هردوی آن‌ها باید با وی در این فیلم، که اقتباسی از رمانی به همین نام نوشته ریچارد یتس است و جاستین هیت مسئولیت خواندن فیلم‌نامهٔ آن را برعهده داشت، بازی کنند.[۸۶] در نتیجه در هر دوی آن‌ها «برکت، رحمت و فشار اضافه» روی صحنه این فیلم بوجود آمد و برای وینسلت این فیلم اولین تجربه کار او با مندس بود.[۸۷] فیلم که داستان زن و شوهری را که در دهه ۱۹۵۰ در ازدواجشان شکست خوردند را به تصویر می‌کشد. دی کاپریو و وینسلت برای آماده کردن خودشان برای بازی در این فیلم، فیلم دوره‌های ترویج زندگی در حومه شهر را تماشا کردند؛[۸۷] که هردو بررسی‌های مطلوبی را با تماشای این فیلم‌ها، بدست آوردند.[۸۸] عملکرد وینسلت در این فیلم باعث شد که وی برنده جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر زن فیلم درام شود، که هفتمین نامزدی وی در جوایز گلدن گلوب محسوب می‌شود.[۱۹] در طول سخنرانی‌اش در مراسم گلدن گلوب، وینسلت گریان و شوکه شده بود و نامزدهای دیگر این جایزه، مریل استریپ، ان هتوی، کریستین اسکات توماس و آنجلینا جولی، عذرخواهی کرد. وی درحالی که از عملکرد دی‌کاپریو تحسین می‌کرد، گفت: «من خیلی خوشحالم که می‌توانم اینجا بایستم و به شما بگویم که دوستتان دارم، و برای ۱۳ سال است (که دوستتان دارم)»[۸۹] دیوید ادلستین، منتقد مجله نیویورک در نقد خود اظهار داشت که

یک لحظه پیش پاافتاده در عملکرد وینسلت وجود ندارد - نه ژستی، نه کلمه‌ای - آیا وینسلت در حال حاضر بهترین بازیگر زن انگلیسی‌زبان فیلم‌ها در نسل خودش است؟ من که این‌طور فکر می‌کنم.[۶]
وینسلت در ۶۸امین جشنواره فیلم ونیز، سال ۲۰۱۱

در اواخر سال ۲۰۰۸، وینسلت در فیلم کتاب‌خوان، که اقتباسی از رمانی به همین نام اثر برنهارد شلینک (۱۹۹۵) است، به همراه رالف فاینس و داوید کروس و با کارگردانی استیون دالدری حضور پیدا کرد. در ابتدا اولین بازیگر انتخاب‌شده برای نقش وینسلت، به دلیل این‌که برنامه‌های وی در ابتدا با فیلم جاده انقلابی مغایرت داشت و قادر به پذیرفتن نقش نبود، نیکول کیدمن بود.[۹۰] پس از یک ماه از آغاز فیلم‌برداری و قبل از فیلم‌برداری نقش کیدمن در فیلم، او به علت بارداری از فیلم را ترک کرد؛ و موجب شد تا وینسلت دوباره قادر باشد تا به فیلم محلق شود.[۹۰] وینسلت در این فیلم، نقش هانا اشمیتز، نگهبان سابق اردوگاه نازی‌ها را بازی می‌کند که با یک نوجوان (با بازی داوید کروس)، به‌عنوان یک فرد بزرگسال، رابطه‌ای عاشقانه و جنسی برقرار می‌کند و پس از سال‌ها هانا را در حال محاکمه در دادگاه جنایت‌کاران جنگی نازی می‌بیند.[۹۱] وینسلت بعدها گفت که این نقش برای او دشوار بود، چراکه او به طور طبیعی قادر نبود که از گارد اس‌اس طرفداری کند.[۹۲] از آنجا که وینسلت می‌بایست در فیلم به طور کامل از جلو برهنه می‌شد، برای او مرکین ساخته شده بود. در مصاحبه‌ای با آلور، او به اینکه چگونه از استفاده از آن خودداری کرد، گفت: «بچه‌ها، من می‌خواهم یک خط روی مرکین رسم کنم...»[۹۳][۹۴] درحالی فیلم به طور کلی نقدهای مختلفی را از سوی منتقدان دریافت کرد،[۹۵] عملکرد وینسلت نقدهای زیادی را دریافت کرد.[۹۵] وب‌گاه فیلم‌میسری در فهرستی از بهترین ۱۰۰ عملکرد بازیگران زن در طی سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۰، عملکرد وینسلت در فیلم کتاب‌خوان را در جایگاه ۴۷ام قرار داد.[۹۶] در سال بعد، وینسلت برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر زن شد که ششمین نامزدی وی در اسکار محسوب می‌شد. علاوه‌برآن او برنده جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل زن، جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش اول زن و جایزه انجمن بازیگران فیلم برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد.[۱۹] در طول سخنرانی‌اش در مراسم اسکار، وینسلت گفت: «اولین باری که وانمود کردم که جایزه اسکار را برنده شدم، ۸ ساله بودم، که بطری شامپو را در دست گرفته بودم. خب، الان که بطری شامپو نیست.»[۸۹]

در سال ۲۰۱۱، ویسنلت در سریال کوتاه شبکه اچ‌بی‌او به نام میلدرد پیرس، که اقتباسی از رمانی به همین نام اثر جیمز کین (۱۹۴۱) است، به همراه گای پیرس و ایوان ریچل وود و با کارگردانی تاد هینز حضور پیدا کرد.[۹۷] او نقش یک مادر فداکار در طول رکود بزرگ را به تصویر می‌کشد که از شوهر خویش جدا شده و عاشق یک مرد جدید می‌شود؛ در حالی که همه تلاشش را می‌کند تا از دختر خودشیفته‌اش عشق و احترام کسب کند. وینسلت درباره نقش خود در این سریال کوتاه گفت: «من می‌دانم که باید چه مقدار زیادی را روی صحنه نمایش اجرا کنم که خود آن یک چالش محسوب می‌شد.»[۹۸] مجموعه پنج فصلی میلدرد پیرس، به طور کلی نقدهای مختلفی را از سوی منتقدان دریافت کرد.[۹۹] وب‌گاه سالون فیلم را «ساکت، آرام و شاهکار اندوه‌آور» توصیف کرد.[۱۰۰] هم‌چنین وینسلت برای عملکردش در این سریال، برنده جایزه امی، جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش زن برای سریال کوتاه یا فیلم تلویزیونی،[۱۰۱] و جایزه انجمن بازیگران فیلم برای بهترین بازیگر نقش زن برای سریال کوتاه یا فیلم تلویزیونی شد.[۱۰۲]

هم‌چنین در سال ۲۰۱۱، وینسلت در فیلم مهیج شیوع به همراه ماریون کوتیار، مت دیمون، گوئینت پالترو، جود لا و با کارگردانی استیون سودربرگ حضور پیدا کرد. داستان فیلم، ویروس کشنده‌ای را روایت می‌کند که با سرعت زیادی همه‌گیر شده و حتی بدون تماس مستقیم به فردی منتقل می‌شود و او را در عرض چند روز می‌کشد. وینسلت نقش افسر خدمات اطلاعات بیماری‌های همه‌گیر را به تصویر می‌کشد که در طول تحقیقات خود برروی این بیماری، آن را دریافت کرده و آلوده به آن شده است.[۱۰۳] فیلم دیگر وینسلت در سال ۲۰۱۱، فیلم کشتار به کارگردانی رومن پولانسکی و به همراه جودی فاستر، جان سی ریلی و کریستوف والتس بود که پیش‌نمایش آن در جشنواره فیلم ونیز سال ۲۰۱۱ برروی پرده رفت. فیلم که اقتباسی از نمایش‌نامهٔ خدای کشتار اثر یاسمینا رضا (۲۰۰۶) است، داستان دیدار دو زوج را روایت می‌کند که به‌خاطر دعوای فرزندانشان در یک پارک با یکدیگر به گفتگو می‌پردازند. وینسلت برای عملکردش در این فیلم، نامزد جایزه توسط انجمن مطبوعات خارجی هالیوود شد که دومین نامزدی وی توسط این انجمن در همان سال است.[۱۰۴]

۲۰۱۲–اکنون[ویرایش]

کیت وینسلت در مراسم جوایز سزار سال ۲۰۱۲، پاریس

در سال ۲۰۱۲، کتاب گویای وینسلت که اجرای رمان ترز راکن از نویسنده فرانسوی، امیل زولا است، در وب‌گاه آدیبل.کام انتشار یافت.[۱۰۵] مجله آدیوفایل در نقد خود نوشت: «کیت وینسلت به‌عنوان اینکه از هر تکه از درام لذت می‌برد، آن را خوانده است [...] او به وضوح کتاب را دوست دارد، و لذت او در متن مسری است. او شنوندگان را می‌رباید و آن‌ها را رها نمی‌کند.»[۱۰۶] اولین فیلم او در سال ۲۰۱۳ فیلم ۴۳ بود که یک مجموعهٔ فیلم مستقل کمدی سیاه بود که ۱۴ داستان مختلف و هر بخش یک کارگردان جداگانه‌ای داشت.[۱۰۷] بخش وینسلت، که عنوانش گرفتن بود، توسط پیتر فارلی کارگردانی شد و و داستان آن حول محور یک بازرگان مجرد به نام بث (با بازی وینسلت) بود که با واجد شرایط‌ترین کارشناس شهر (با بازی هیو جکمن) قرار کاری می‌گذارد و زمانی شوکه می‌شود که بث روسری او را از سرش کنار می‌زند، و یک جفت بیضه آویزان از گردنش می‌بیند.[۱۰۸] این فیلم دومین همکاری وینسلت با هیو جکمن، پس از فیلم بر آب رفته در سال ۲۰۰۶ است. روزنامه شیکاگو سان-تایمز در نقدی آن را «همشهری کین افتضاح» توصیف کرد.[۱۰۹]

در سال ۲۰۱۳، وینسلت در فیلم روز کارگر، که اقتباسی از رمانی به همین نام اثر جویس مینارد (۲۰۰۹) است، به همراه جاش برولین و با کارگردانی جیسون رایتمن حضور پیدا کرد؛ که او فیلم را باعنوان «فیلمی بسیار عاشقانه، هرچند عجیب و غریب» توصیف کرد.[۱۱۰][۱۱۱] در حالی که به طور کلی فیلم با نقدهای مختلفی از سوی منتقدان مواجه شد،[۱۱۲] عملکرد وینسلت در نقش ادل، زنی با ذهنی شکننده و سرکوب مادر یک پسر ۱۳ ساله که در طول آخر هفته یک تابستان طولانی، سرپناهی به یک زندانی موفق به فرار و تحت تعقیب پلیس محلی می‌دهد، نقدهای زیادی را دریافت کرد.[۱۱۳] برای عملکردش در این فیلم، وینسلت دهم نامزدی گلدن گلوب خود را برای جایزه بهترین بازیگر زن فیلم درام بدست آورد.[۱۱۰][۱۱۴] در اواخر سال ۲۰۱۳، مجله امپایر در فهرستی از ۱۰۰ بازیگر سکسی سال ۲۰۱۳، وینسلت را در رتبه ۳۱ این فهرست قرار داد و نوشت:

شما ممکن است به این بچه شیطان مجموعه تلویزیونی فصل تاریک مشکوک نشده باشید که روزی به‌عنوان یکی از شناخته‌شده‌ترین افراد و تصاویر جنسی در بریتانیا برسد. ولی در حالی که او قطعا دوست داشتنی است و قادر به جنباندن لباس صحنه‌های درام می باشد، [وینسلت] قطعا بیش از چیزی مانند رز پژمرده انگلیسی است. او خنده‌دار، صریح و عاشقانه است، و همه چیز را زمانی که در نقش درستی قرار گیرد، به ارمغان می‌آورد که کلمنتاین در درخشش ابدی یک ذهن پاک یکی از آن‌هاست.[۱۱۵]

وب‌گاه رنکر نیز در فهرست زیباترین زنان تمام ادوار، وینسلت را در جایگاه ۴۸ام، و در فهرست جذاب‌ترین بازیگران موقرمز زن در جایگاه ۷ام قرار داد.[۱۱۶] [۱۱۷] سپس وینسلت در سال ۲۰۱۴، در فیلم سنت‌شکن، که اقتباسی از رمانی به همین نام اثر ورونیکا راف (۲۰۱۱) است، به ایفای نقش پرداخت.[۱۱۸] وینسلت در این فیلم، نقش جینین متیوز، رهبر کارآزموده گروه را بازی می‌کند که وی را با «هیتلر» مقایسه می‌کنند.[۱۱۹] وینسلت در بازی اولین باری که نقش آنتاگونیست را بازی کرد، گفت: «این تصور به ذهنم آمد چون من درگذشته هرگز نقش شخصیت‌های بد را بازی نکردم، و تقریباً شگفت‌زده شده بودم.»[۱۲۰] عملکرد وینسلت در این فیلم، نقدهای مثبت زیادی را از طرف منتقدان دریافت کرد. مجله اسکرین‌دیلی در نقد خودش، عملکرد وینسلت را «قابل درک»،[۱۲۱] و هم‌چنین مجله ایندیوار «جینین متیوز را به‌عنوان سم خالص» توصیف کرد.[۱۲۲]

در اواخر سال ۲۰۱۴، وینسلت به همراه ماتیاس اسچوئنائرتس در فیلم هرج و مرج کوچک، به کارگردانی آلن ریکمن به ایفای نقش پرداخت. داستان این فیلم درباره باغ‌هایی با چشم‌انداز زیبایی است که به دستور لوئی چهاردهم در آنجا شروع به احداث کاخ ورسای و تخریب آن‌ها شده است.[۱۲۳] باوجود کسب ستایش کمی از منتقدان، عملکرد وینسلت در نقش دستیار طراح سابینه د بارا نقدهای مثبتی بدست آورد. روزنامه گاردین در نقد خود نوشت: «وینسلت با صداقت احساسی در محدوده بی‌مورد مدیریت می‌کند.»[۱۲۴] هم‌چنین مجله ونتی فر نوشت: «او با جاه‌طلبی و درد می‌درخشد، بازی در نقش یک زن با یک گذشته غم‌انگیز که به دنبال پناهگاهی است از ظرافت و نوآوری کار اوست.»[۱۲۵] هم‌چنین در همان سال، وینسلت رمان کودکان رولد دال به نام ماتیلدا روایت کرد، که آدیوفایل در بررسی خود گفت: «او (وینسلت) خودنمایی خودش را برای خصوصیاتش رهایی بخشید. در حالی که ماتیلدای وینسلت به میزان متوسطی با گفتار لطیفی است، ویسنلت صدای خودش را برای والدین رجزخوان ورم‌وود می‌سنجد؛ صدای کلفتش برای خانم ترانچبال و صدای نازکش برای خانم عسل.»[۱۲۶] هم‌چنین وینسلت جایزه اودیسی را برای عملکردش در این کتاب گویا بدست آورد.[۱۲۷]

وینسلت سال ۲۰۱۵ را با بازی در دومین قسمت از سری سنت‌شکن به نام سنت‌شکن: شورشی، که اولین فیلم دنباله‌داری است که تابه‌حال در حرفه‌اش در آن حضور داشته است، شروع کرد.[۱۲۸][۱۲۹] مجله فوربز در نقد خود عمکلرد وینسلت را به‌عنوان یک «دیکتاتور قاتل» توصیف کرد؛[۱۳۰] درحالی که وب‌گاه درپ گفت که فیلم در طول صحنه‌های او «قدرت پردازش بیشتری» را داراست.[۱۳۱]

از مارس سال ۲۰۱۵، وینسلت پروژه‌های مختلفی را در حالت‌های تولید داشت. او فیلم درام-جنایی جان هیلکات به نام تریپل ناین را به اتمام رساند.[۱۳۲] وینسلت در این فیلم نقش یک زن جوان روسی-اسرائیلی که گروه‌های مافیایی است، بازی می‌کند و هیلکات او را باعنوان «واقعاً محسورکننده، تکه تند و زننده کار» توصیف کرد.[۱۳۳] هم‌چنین وینسلت در فیلم خیاط زنانه، که اقتباسی از رمانی به همین نام اثر روسالیئه هام (۲۰۰۰) است، با کارگردانی جوسلین مورهوس حضور پیدا کرد؛ که در آن او نقش یک زن افسونگر که خیاط زنانه نیز هست، بازی می‌کند.[۱۳۴][۱۳۵] علاوه بر این، وی در کنار مایکل فاسبندر در فیلم کارگردان انگلیسی، دنی بویل با نام استیو جابز به ایفای نقش می‌پردازد.[۱۳۶] هم‌چنین وینسلت قرار است در فیلم کمدی-درام جولیت، برهنه، که اقتباسی از رمانی به همین نام اثر نیک هورن‌بای (۲۰۰۹) است، با کارگردانی جسه پرتز حضور پیدا کند.[۱۳۷]

زندگی شخصی[ویرایش]

روابط و کودکان[ویرایش]

وینسلت در پیش نمایش فیلم روز کارگر، جشنواره فیلم تورنتو ۲۰۱۳

ویسنلت زمانی که سرصحنه مجموعهٔ تلویزیونی سال ۱۹۹۱ فصل تاریک بود، بازیگر و نویسنده انگلیسی، استیون تردرا را ملاقات کرد؛ که نتیجه‌اش چهار و نیم سال رابطه با وی بود.[۱۳۸] وینسلت از او به‌عنوان «مهم‌ترین چیز در زندگی‌اش بعد از خانواده وی» یاد می‌کرد.[۱۰] آن‌دو تا سال ۱۹۹۵ و پس از جدایی‌شان در اثر مرگ تردرا با هم بودند.[۱۳۹] تردرا بر اثر سرطان استخوان و درطول هفته پخش فیلم تایتانیک درگذشت؛ و باعث شد که وینسلت پیش‌نمایش فیلم را که دست لس‌آنجلس اکران می‌شد برای حضور در مراسم تشییع جنازه تردرا در لندن، از دست بدهد.[۱۳۸]

در سال ۲۲ نوامبر ۱۹۹۸، وینسلت با کارگردان انگلیسی، جیم تریپلتون، که سرصحنه فیلم موفرفری زشت در سال ۱۹۹۷ بود، آشنا شد.[۱۴۰][۱۴۱] آن‌دو در یک میخانه در زادگاه وینسلت در ردینگ، انگلستان ازدواج کردند. وینسلت در گفتگویی با مجله پیپل گفت: «این بسیار شگفت‌انگیز بود. این روز شگفت‌انگیزترین روز زندگی ما بود.»[۱۰] در اکتبر ۲۰۰۰ در لندن،[۱۴۰] او صاحب یک دختر به نام میا هانی شد.[۱۴۱] درنهایت وینسلت و تریپلتون در تاریخ ۱۳ دسامبر ۲۰۰۱ از یکدیگر جدا شدند.[۱۴۲] وینسلت نیز در مصاحبه‌ای با مجله پیپل گفت که «کینه‌ای بین ما وجود ندارد و من و جیم احترام زیادی برای یکدیگر قائلیم.»[۱۰]

پس از جدایی او از تریپلتون، وینسلت رابطه‌اش را با کارگردانی انگلیسی، سام مندس در سال ۲۰۰۱ آغاز کرد.[۱۴۲] وینسلت او را در جشنواره فیلم نیویورک برای آخرین فیلمش در همان سال، به‌نام آیریس ملاقات کرد. وینسلت در مصاحبه‌ای با مجله پیپل گفت: «او مرد خوبی است، شما می‌توانید این را بگویید که من این حرفم را با لبخندی بر صورتم گفتم.»[۱۰] سپس در ۲۳ مه ۲۰۰۳، وینسلت و مندس در جزیره آنگویلا با هم ازدواج کردند.[۱۴۰] پسر آن‌ها، به نام جو الفی وینسلت مندس در ۲۲ دسامبر ۲۰۰۳ در شهر نیویورک به دنیا آمد.[۱۴۰] وینسلت و مندس جدایی خود را از هم، در مارس ۲۰۱۰ اعلام کردند،[۱۴۳] و سرانجام در سال ۲۰۱۱، و پس از ۷ سال زندگی مشترک از یکدیگر طلاق گرفتند.[۱۴۴]

در اوت ۲۰۱۱، وینسلت به همراه فرزندان و دوست پسر مانکنش، لوئیس دولر، در جزیره نکر، جزیره‌ای خصوصی برای گروه ویرجین که مؤسس آن ریچارد برانسون است، اقامت داشتند. آتش‌سوزی آسیب قابل توجهی به خانه وارد کرد اما آسیبی به افراد مقیم آن‌جا وارد نکرد.[۱۴۵]

در طول اوت همان سال در تعطیلات جزیره نکر، وینسلت با ند راک اند رول ملاقات کرد، و آنها پس از این ملاقات شروع به رابطه و قرارگذاشتن کردند.[۱۴۶] نام اصلی راک اند رول، ند ابل اسمیت بود که بعدها به صورت قانونی نام خود را به ند راک اند رول تغییر داد.[۱۴۷] او که خواهرزاده ریچارد برانسون است، برای گروه ویرجین کار می‌کند.[۱۴۶][۱۴۸] راک اند رول قبلاً با الیزا پیرسون، دختر ویسکانت مودری ازدواج کرده بود.[۱۴۹] در تابستان سال ۲۰۱۲، وینسلت و راک اند رول بایکدیگر نامزد شدند.[۱۵۰] در سپتامبر ۲۰۱۲ اعلام شد که وینسلت و راک اند رول از نیویورک به بریتانیا نقل مکان کرده‌اند تا به طور دائم در آن‌جا زندگی کنند. آن‌دو تصمیم گرفتند تا به خانه به‌ارث رسیده‌شان در پارک ملی سوت داونز در غرب ساسکس نقل مکان کنند.[۱۵۱][۱۵۲] سرانجام وینسلت در دسامبر ۲۰۱۲ با راک اند رول در یک مراسم خصوصی در نیویورک ازدواج کرد. در این مراسم دو فرزند کیت و تعداد بسیار اندکی از دوستان او از جمله لئوناردو دی‌کاپریو و اعضای خانواده‌اش شرکت داشته‌اند.[۱۵۳][۱۵۰][۱۵۴] در ۷ دسامبر ۲۰۱۳، پسر این زوج، بئر وینسلت، در شهر ساسکس در انگلستان متولد شد.[۱۵۵][۱۵۶] وینسلت در پیش فیلم روز کارگر در مصاحبه‌ای گفت: «پدر یا مادر بودن شما را عوض می‌کند. ازندگی شما را به طور کل تغییر می‌دهد، و البته، کودکانتان نیز در وافع همه چیزتان هستند.»[۹۸]

در سال ۲۰۱۴، وینسلت در گفتگویی با مجله ماری کلر گفت: «لئو (لئوناردو دی‌کاپریو) عشق زندگی من است. من فکر می‌کنم به این دلیل (روابط ما) فقط مختص دوستی است زیرا هیچ چیز عاشقانه‌ای (بایکدیگر) نداشتیم. فهمیدن این مطلب برای مردم خیلی ناامیدکننده است، چرا که در داستان کیت و لئو در سریال آبکی، ما در نگاه اول عاشق شدیم و میلیون‌ها بار بوسه و نوازش عاشقانه داشتیم؛ ولی در حقیقت ما هرگز این کار را واقعا انجام ندادیم. او همیشه من را به‌عنوان یکی از پسران دیده است؛ و نه به‌عنوان یک دختر. ما برای تکیه به یکدیگر نیاز داریم چون بسیار جوان هستیم و انواع ساعت‌های خونین دیوانه‌وار را بازی کردیم و این یک شوک به سیستم بود. او امسال ۴۰ ساله شده است و من هم نزدیک به همین سن هستم - این عجیب است. این‌طور نیست؟»[۱۵۷] وینسلت در مراسم جایزه گلدن گلوب سال ۲۰۰۹، پس از دریافت این جایزه در سخنرانی‌اش رو به دی‌کاپریو گفت‌: «دوستت دارم لئو»[۱۵۸]

تجارب و علایق[ویرایش]

نوسانات وزن وینسلت در طول سال‌های مختلف به‌خوبی توسط رسانه‌ها، مستند شده است.[۱۳۸][۱۴۰] او به صراحت در مورد امتناعش به اجازه دادن هالیوود برای دیکته کردن وزنش برای بازی در فیلم‌ها، اعلام کرده بود.[۱۵۹][۴۹] در فوریه ۲۰۰۳، نسخه بریتانیایی مجله جی‌کیو عکس‌هایی از وینسلت منتشر کرد که وی به صورت دیجیتالی تغییر کرده بود تا وینسلت به صورت چشم‌گیری لاغرتر نشان داده شود.[۱۴۰] وینسلت با صدور بیانیه‌ای که تغییرات بدون رضایت او ساخته شده بودند، گفت: «من فقط نمی‌خواستم که مردم فکر کنند که من فرد ریاکاری هستم که ناگهان ۳۰ پوند و یا هرچقدر دیگر [از وزنم] کم کرده‌ام.»[۱۶۰] جی‌کیو پس از آن از وینسلت برای این اتفاق عذرخواهی کرد.[۴۹] در سال ۲۰۰۷، وینسلت برنده دادخواست تهمت مجله گرازیا به او شد که ادعا کرده بود که وینسلت نزد دکتر رژیم غذایی رفته است.[۱۶۱] هم‌چنین، وینسلت برنده دادخواست تهمت دیلی میل در سال ۲۰۰۹ به او شد که این روزنامه ادعا کرده بود که وینسلت در مورد رژیم ورزشی خود دروغ گفته بود.[۱۶۲] وینسلت اظهار داشت که او درخواست عذرخواهی کرده بود که تعهد خود را به دیدگاهش که همواره در مورد مسائل بدن زنان بیان می‌کند، نشان دهد؛ یعنی اینکه زنان باید ظاهر خود را با غرور و افتخار بپذیرید.[۱۶۲]

وینسلت که یک گیاه‌خوار است، در سال ۲۰۱۰، ویدیویی را برای بنیاد مردمی رعایت اصول اخلاقی در برابر حیوانات منتشر کرد، که در آن سرآشپزها را به حذف جگر چرب از منوهای خود تشویق می‌کرد و از مشتریان درخواست می‌کرد تا رستوران‌هایی را در آن جگر چرب سرو می‌شد، تحریم کنند.[۱۶۳][۱۶۴]

وینسلت گوینده و راوی برنامهٔ مستند شجاعت مادر است. داستان این مستند درباره بازگشت اوتیسم به کلی تورستینسون است، که مبتلا به اوتیسم شده، مادرش مارگارت اریکسدوتیر نام دارد. این مستند در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۰، پس از پخش در شبکه اچ‌بی‌او در ماه آوریل همان سال منتشر شد. دخالت او در این فیلم مستند، به تأسیس سازمان غیرانتفاعی خودش، به نام بنیاد گلدن هت، که ماموریتش از بین بردن موانع برای افراد مبتلا به اوتیسم است، منجر شد.[۱۶۵][۱۶۶] او هم‌چنین کتابی باعنوان کلاه طلایی: صحبت درباره بازگشت اوتیسم، که حاوی اظهارات و پرتره‌های شخصی از تعدادی از افراد مشهور از جمله لئوناردو دی‌کاپریو، ماریون کوتیار و مایکل کین است، نوشت.[۱۶۷] در سال ۲۰۱۱، وینسلت برای کارهایش با بنیاد گلدن هت، برنده جایزه یو دونا برای بهترین کار انسان‌دوستانه شد.[۱۶۸]

وینسلت که مدل لوازم آرایشی و بهداشتی خانه عطر لانکوم است،[۱۶۹] در گفتگویی با مجله ویمنز ویر دیلی گفت: «ترزور (از محصولات لانکوم)، عطر عالی‌ای است، این عطر مانند یک زمزمه نامحسوس و عاشقانه است، و واقعاً یک جشن عشق است.»[۸۹] در سال ۲۰۱۰، او به شرکت سازنده ساعت سوئیسی لونژین، به‌عنوان «سفیر ظرافت» آن‌ها پیوست.[۱۷۰] هم‌چنین وینسلت در تعدادی از کمپین‌های تبلیغاتی هر دو مارک حضور پیدا کرد.[۱۷۱] در سال ۲۰۱۱، شرکت لانکوم با بنیاد گلدن هت وینسلت، برای جذب سرمایه برای این سازمان و کمک به افراد مبتلا به اوتیسم، به هم پیوستند.[۱۷۲]

وینسلت همواره از پیری به‌صورت طبیعی حمایت می‌کند و آشکارا برضد جراحی پلاستیک و بوتاکس سخن گفته است.[۱۷۳][۱۷۴] در سال ۲۰۱۵، او در مصاحبه با مجله بازار هارپر گفت: «زندگی خیلی کوتاه است که آن را با تمرکز برروی چیزهایی مانند آن [جراحی پلاستیک و بوتاکس] بگذارنی. من می‌خواهم سلامتی خودم و سلامتی عقلم را حفظ کنم، تغذیه خوبی داشته و شاد باشم.»[۱۷۵]

جوایز و نامزدی‌ها[ویرایش]

وینسلت برای عملکردش در فیلم کتاب‌خوان (۲۰۰۸)، جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن را به‌دست‌آورد. او هم‌چنین برنده دو جایزه گلدن گلوب در همان سال شد؛ که یکی از آن‌ها جایزه بهترین بازیگر زن فیلم درام برای جاده انقلابی (۲۰۱۳) و دیگری جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای کتاب‌خوان (۲۰۰۸) بود؛ که باعث تبدیل شدن وی، پس از جوآن پلورایت و سیگورنی ویور به سومین بازیگری که به این افتخارات دست پیدا کرده است.[۱۷۶] وینسلت موفق به کسب دو جایزه بفتا شده است؛ که یکی جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن برای کتاب‌خوان (۲۰۰۸) و دیگری جایزه بفتا بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای حس و حساسیت (۱۹۹۵) بود. او در مجموع شش بار نامزد جایزه اسکار، ده بار نامزد جایزه گلدن گلوب، و هفت بار نامزد جایزه بفتا شده است.[۴۹][۱۷۷]

وینسلت جوایز متعددی را نیز از دیگر سازمان‌ها دریافت کرده است، که شامل جایزه انجمن منتقدان فیلم لس‌آنجلس برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای فیلم آیریس (۲۰۰۱) و جایزه انجمن بازیگران فیلم برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای فیلم حس و حساسیت و کتاب‌خوان می‌شود. مجله پریمیر عملکرد وینسلت در نقش کلمنتاین کروچینسکی در فیلم درخشش ابدی یک ذهن پاک را به‌عنوان ۸۱امین از فهرست بهترین عملکردهای فیلم در تمام دوران خواند.[۱۷۸]

نقاط عطف نامزدی جایزه اسکار[ویرایش]

وینسلت جوان‌ترین بازیگری است که در سن ۳۱ سالگی، نامزد دریافت پنج جایزه اسکار که آخرین آن برای فیلم بچه‌های کوچک (۲۰۰۶) بود، شده است. او از بت دیویس، که در سن ۳۳ سالگی پنجمین نامزدی جایزه اسکارش را برای عملکردش در فیلم روباه‌های کوچک (۱۹۴۱) دریافت کرده بود، پیشی گرفته است.[۱۷۹] با نامزدی وینسلت برای بهترین بازیگر زن برای فیلم کتاب‌خوان، او به جوان‌ترین بازیگر زنی تبدیل شد که نامزد دریافت شش جایزه اسکار شده است.[۱۸۰]

وینسلت موفق شد تا نامزد جایزه اسکار، به‌عنوان نسخه‌های جوان‌تر شخصیت‌های پیر فیلم‌ها که شامل نقش رز به همراه گلوریا استوارت در دوران پیری وی در فیلم تایتانیک (۱۹۹۷)،[۱۸۱] و هم‌چنین جودی دنچ در نقش اریس مرداک در فیلم اریس شود.[۴۹] این تنها نمونه‌ای از نسخه‌های جوان و مسن‌تر از یک شخصیت در فیلم است که هر دو نامزد جایزه اسکار شده‌اند؛ که باعث شد که وینسلت تنها بازیگری شود کهه دو بار نامزدی جایزه اسکار خود را با فردی دیگر که همان شخصیت را به تصویر می‌کشد به اشتراک بگذارد.[۱۸۱]

هنگامی که وینسلت برای عملکردش در جاده انقلابی نامزد دریافت جایزه اسکار نشد، به دومین بازیگری پس از شرلی مک‌لین تبدیل شد که بدون نامزدشدن برای همان نقش در جایزه اسکار، برنده جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر زن فیلم درام شده است. قوانین اسکار به بازیگر اجازه نمی‌دهد که نامزد دریافت جایزه‌ای بیش از یک بار در یک رده معین شود؛ به‌همین دلیل فرایند نامزدی اسکار وینسلت را برای عملرکدش در کتاب‌خوان به‌عنوان بازیگر نقش اول - برخلاف گلدن گلوب، که عملکرد او را به‌عنوان بازیگر نقش مکمل درنظر گرفت - انتخاب کرد. هم‌چنین او نتوانست نامزد جایزه بهترین بازیگر نقش زن برای جاده انقلابی شود.[۱۸۲][۱۸۳]

جوایز برای کارهای دیگر[ویرایش]

در سال ۲۰۰۰، وینسلت برای عملکردش در روایت به قصه‌گو گوش کن برنده جایزه گرمی برای بهترین آلبوم شنیداری کودکان شد.[۱۸۴][۱۸۵] او هم‌چنین نامزد جایزه امی ساعات پربیننده برای بازیگر زن عالی مهمان در یک سری کمدی برای بازی در نقش خودش در یک قسمت از مجموعه اکستراس در سال ۲۰۰۵ شد.[۱۸۶] در جوایز امی ساعات پربیننده سال ۲۰۱۱، وینسلت برنده جایزه امی برای بازیگر برجسته نقش اول زن در یک سریال کوتاه یا یک فیلم برای عملکردش در نقش میلدرد پیرس در سریال به همین نام شد. در سال ۲۰۱۴، وینسلت موفق به دریافت جایزه اودیسی از انجمن کتابخانه آمریکا برای عملکردش در کتاب گویای رمان کودکان رولد دال به نام ماتیلدا شد.[۱۲۷]

افتخارات[ویرایش]

در سال ۲۰۰۷، وینسلت موفق به دریافت جوایز بریتانیا از آکادمی هنرهای سینمایی و تلویزیونی بریتانیا (بفتا) شد.[۱۸۷] او در سال ۲۰۰۹، جایزه جشنواره بین‌المللی سنتا باربارا فیلم مدرن را برای رسمیت شناختن دستاوردهایش در صنعت فیلم از آن خود کرد.[۱۸۸] در سال ۲۰۱۱، موزه مادام توسو از مجسمه موم وینسلت در لباس ایلی صعب، که او در جایزه امی ساعات پربیننده همان سال می‌پوشید، پرده‌برداری کرد.[۱۸۹] در سال ۲۰۱۲، وینسلت به‌عنوان فرمانده رتبه امپراتوری بریتانیا در تاریخ تولدش برای خدمات وی به درام، منصوب شد.[۱۹۰][۱۹۱] هم‌چنین او در همان سال، با جایزه سزار افتخاری مفتخر شد.[۱۹۲]

در سال ۲۰۱۲، ستاره‌ای برای وینسلت در پیاده‌رو شهرت هالیوود،[۱۹۳] و در ۶۲۶۲ بلوار هالیوود نصب شد؛[۱۹۴] که سرانجام در روز ۱۷ مارس ۲۰۱۴ و در روز سنت پاتریک توسط وینسلت به همراه کتی بیتس و جیمز کامرون به‌عنوان سخنران مهمان در مراسمی از آن رونمایی شد.[۱۹۵][۱۹۶][۱۹۷]

فیلم‌شناسی[ویرایش]

نکته
Films that have not yet been released نشان‌دهنده این است که فیلم هنوز منتشر نشده است.

فیلم[ویرایش]

سال عنوان نقش توضیحات بیشتر
۱۹۹۴ موجودات آسمانی ژولیت هولم جز ۱۰ اثر برتر سال ۱۹۹۴ از نگاه تایم، گاردین، قاصد صبح سیدنی و قاصد نیوزیلند
۱۹۹۵ کودکی در دربار شاه آرتور شاهزاده سارا
۱۹۹۵ حس و حساسیت ماریان داشوود
۱۹۹۶ جود سو برایدهد
۱۹۹۶ هملت اوفلیا
۱۹۹۷ تایتانیک رز دویت بوکیتر دومین فیلم پرفروش تاریخ در فهرست پرفروش‌ترین فیلم‌های تاریخ
۱۹۹۸ موفرفری زشت جولیا
۱۹۹۹ دود مقدس! روت بارون
۲۰۰۰ قلم‌پرها مدلین «مدی» لکرک
۲۰۰۱ معما هستر والاس
۲۰۰۱ آیریس آیریس مرداک جوان
۲۰۰۱ بازی جنگ آنی (صدا) فیلم کوتاه
۲۰۰۱ سرود کریسمس: فیلم بله (صدا)
۲۰۰۳ زندگی دیوید گیل بتسی بلوم
۲۰۰۳ شیرجه: فیلم کلار
۲۰۰۴ درخشش ابدی یک ذهن پاک کلمنتاین کروچینسکی برگزیده شده به‌عنوان یکی از بهترین فیلم‌های سال ۲۰۰۴ از سوی منتقدان
۲۰۰۴ در جستجوی نورلند سیلویا لولین دیویس
۲۰۰۵ عشق و سیگار تولا
۲۰۰۶ بچه‌های کوچک سارا پیرس
۲۰۰۶ همه مردان پادشاه آن استانتون
۲۰۰۶ تعطیلات اریس
۲۰۰۷ کودک و روباه روایتگر
۲۰۰۸ جاده انقلابی آوریل ویلر
۲۰۰۸ کتاب‌خوان حنا اشمیتز مقام پنجم در فهرست سکسی‌ترین فیلم‌های تاریخ سینمای جهان از دیدگاه وبگاه بانک اطلاعات اینترنتی فیلم‌ها
۲۰۱۰ شجاعت مادر: بازگشت اوتیسم روایتگر فیلم مستند
۲۰۱۱ کشتار نانسی کوان
۲۰۱۱ شیوع دکتر اریس میرس
۲۰۱۳ فیلم ۴۳ بث بخش: گرفتن
۲۰۱۳ روز کارگر ادل ویلر
۲۰۱۴ سنت‌شکن جینین متیوز
۲۰۱۵ سایت: افسانه دلفین طلایی روایتگر فیلم مستند
۲۰۱۵ سنت‌شکن: شورشی جینین متیوز
۲۰۱۵ تریپل ناین پس از تولید
۲۰۱۵ خیاط زنانه میرتله «تیلی» دونیج پس از تولید
۲۰۱۵ استیو جابز جوانا هافمن در حال فیلم‌برداری

تلویزیون[ویرایش]

سال عنوان نقش توضیحات بیشتر
۱۹۹۱ کوچک‌شدن میلدرید پیرس مجموعه تلویزیونی
۱۹۹۱ فصل تاریک ریت ۶ قسمت
۱۹۹۲ نگرش‌های انگلوساکسون کارولین جنینگتون سریال تلویزیونی کوتاه
۱۹۹۲–۳ برگرد الینور سوئیت ۳ قسمت
۱۹۹۳ تلفات سوزان قسمت: مسائل خانوادگی
۲۰۰۴ غرور سوکی (صدا) فیلم تلویزیونی
۲۰۰۵ اکستراس خودش
۲۰۱۱ میلدرد پیرس میلدرید پیرس سریال کوتاه
۲۰۱۵ دختر دکمه‌ای روایتگر فیلم تلویزیونی

منابع[ویرایش]

  1. «کیت وینسلت نام پسرش را «خرس» گذاشت». دویچه وله فارسی، ۲۵ دسامبر ۲۰۱۳. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۶ آوریل ۲۰۱۵. بازبینی‌شده در ۲۸ اسفند ۱۳۹۳. 
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ “Kate Winslet Biography (1975-)”. FilmReference.com. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 19 March 2015. 
  3. “The Elusive EGOT – Who’s Got It? Who’s Close?”. Aftercredits.com, 23 August 2013. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 19 March 2015. 
  4. “EGOTs on deck: Who will win an Emmy, Grammy, Oscar and Tony award next”. Los Angeles Times. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 19 March 2015. 
  5. “Kate Winslet”. Box Office Mojo. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 10 March 2015. 
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ David Edelstein. “'Tis the Season...”. New York, 12 December 2008. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 19 March 2015. 
  7. Alex Nagorski. “Kate Winslet’s 'What If' was an amazing song!”. PopBytes, 6 December 2011. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 19 March 2015. 
  8. Nick Barratt. “50 Things about Kate Winslet”. boomsbeat, 19 March 2014. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 19 March 2015. 
  9. Nick Barratt. “Family detective: Kate Winslet”. London: The Daily Telegraph, 5 December 2005. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 19 March 2015. 
  10. ۱۰٫۰ ۱۰٫۱ ۱۰٫۲ ۱۰٫۳ ۱۰٫۴ ۱۰٫۵ ۱۰٫۶ ۱۰٫۷ ۱۰٫۸ “Kate Winslet”. People. Retrieved 20 April 2015. 
  11. “Kate Winslet”. Redroofs Associates. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 19 March 2015. 
  12. Kevin Maher. “She’s got a titanic record, but can Kate put the win in Winslet?”. London: The Sunday Times. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 19 March 2015. 
  13. “Kate Winslet passed over for being too fat”. The Daily Telegraph, 21 February 2011. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 19 March 2015. 
  14. Emma Midgley. “Reading charity celebrates birthday with Winslet film”. BBC, 24 February 2011. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 19 March 2015. 
  15. ۱۵٫۰ ۱۵٫۱ “Profile: Kate Winslet”. BBC News Online, 23 February 2009. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 19 March 2015. 
  16. Phil Powrie و Robynn Jeananne Stilwell. Changing tunes: the use of pre-existing music in film. Ashgate Publishing, Ltd.، 2006. 163. شابک ‎۰-۷۵۴۶-۵۱۳۷-۱. 
  17. James Croot. “C'mon Kate” (Proquest Document ID: 1646622251). The Press, 17 February 2009. 
  18. “Heavenly Creatures (1994)”. Rotten Tomatoes. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  19. ۱۹٫۰ ۱۹٫۱ ۱۹٫۲ ۱۹٫۳ ۱۹٫۴ ۱۹٫۵ ۱۹٫۶ ۱۹٫۷ ۱۹٫۸ ۱۹٫۹ “Kate Winslet”. Filmbug. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  20. Desson Thomson. “Heavenly Creatures”. The Washington Post, 25 November 1994. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  21. “What the Butler Saw”. Theatricalia. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  22. “PROJECTS”. Neil Stuke. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  23. “Profile & Interview: Kate Winslet”. Aboutfilm.com. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  24. Dominic Wills. “Kate Winslet - Biography”. TalkTalk. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  25. ۲۵٫۰ ۲۵٫۱ ۲۵٫۲ Justine Elias. “Kate Winslet: No 'Period Babe'”. The New York Times, 7 December 1995. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  26. “Sense & Sensibility”. The Numbers. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  27. “Jude (1996)”. Metacritic. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  28. “Jude — Box Office Data”. The Numbers, 9 August 2007. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 15 March 2015. 
  29. Richard Corliss. “Grim Rapture”. Time magazine, 28 October 1996. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  30. “Hamlet (1996)”. Rotten Tomatoes. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  31. “Kate Winslet wearing tiffany on the red carpet”. Zimbio, 22 October 2010. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  32. ۳۲٫۰ ۳۲٫۱ ۳۲٫۲ ۳۲٫۳ “Titanic. Man overboard! After a production as lavish and pricey as the doomed ship itself, James Cameron finally unveils his epic film. But will it be unsinkable?”. Entertainment Weekly, 7 November 1997. 1–7. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  33. “Star Misses. Nicole Kidman in "The Reader"? Gwyneth Paltrow aboard "Titanic"? How some of the biggest names in Hollywood lost out on some of its biggest roles.”. Forbes, 25 February 2009. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  34. Ruby Warrington. “Claire Danes: the secretive starlet”. London: The Times, 29 November 2009. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  35. ۳۵٫۰ ۳۵٫۱ Matt Stopera. “33 Things You Didn’t Know About The Movie “Titanic””. Buzz Feed, 30 March 2012. Retrieved 20 April 2015. 
  36. Ken Murray. “It's a long long way from Clare to here”. The Independent (Ireland), 16 February 2003. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  37. ۳۷٫۰ ۳۷٫۱ ۳۷٫۲ Alan Riding. “For Kate Winslet, Being a Movie Star Is 'a Bit Daft”. The New York Times. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  38. “Things you never knew about ‘Titanic’, the movie”. News.com.au, 28 January 2015. Retrieved 24 April 2015. 
  39. “Worldwide Grosses”. Box Office Mojo. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  40. “Kate Winslet”. People Magazine. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 20 March 2015. 
  41. James Lipton (host) (14 March 2004). "Kate Winslet". Inside the Actors Studio. Season 10. Episode 11. Bravo. Archived from the original on 09 April 2015. http://www.webcitation.org/6XeuYshGS.
  42. “Kate Winslet In The Titanic”. Titanic-facts.com. Retrieved 24 April 2015. 
  43. “Kate Winslet: 'James Cameron's Titanic was tough'”. BBC, 2 April 2012. Retrieved 20 April 2015. 
  44. “Topless drawing of Kate Winslet in Titanic to sell for £10,000”. Telegraph, 1 April 2011. Retrieved 20 April 2015. 
  45. “Kate Winslet Still Haunted By Nude 'Titanic' Portrait”. The Huffington Post, 4 March 2014. Retrieved 20 April 2015. 
  46. ۴۶٫۰ ۴۶٫۱ Janet Maslin. “Life With Mother Can Be Erratic, to Say the Least”. The New York Times, 16 April 1999. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  47. “Hideous Kinky (1999)”. Rotten Tomatoes. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  48. “Hideous Kinky”. The Numbers. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  49. ۴۹٫۰ ۴۹٫۱ ۴۹٫۲ ۴۹٫۳ ۴۹٫۴ Paul Vallely. “Kate Winslet: The golden girl”. The Independent, 17 January 2009. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 25 March 2015. 
  50. “Festive TV treat for Winslet fans”. BBC News Online, 18 November 1999. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  51. Rebecca Thomas. “Quills Ruffling Feathers”. BBC News Online, 28 December 2000. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  52. “Quills”. BoxOffice Mojo. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  53. ۵۳٫۰ ۵۳٫۱ “An English Enigma”. Tiscali, 8 December 2000. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  54. “Enigma (2001)”. Metacritic. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  55. A. O. Scott. “Among the Code Crackers Behind Egghead Lines”. The New York Times, 12 April 2000. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  56. “THE NEW SEASON/FILM: HOLLYWOOD; For Kate Winslet, Being a Movie Star iIs 'a Bit Daft'”. The New York Times, 12 September 1999. Retrieved 21 April 2015. 
  57. “IRIS (2001)”. Rotten Tomatoes. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  58. ۵۸٫۰ ۵۸٫۱ “Kate Winslet tunes up for a singing career”. London: The Guardian, 25 June 2001. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  59. “Race on for Christmas number one”. BBC News Online, 18 December 2001. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  60. “Kate Winslet – 'What If' (SONG)”. Swisscharts. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  61. “What If”. Official Charts. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  62. “The winner takes it all”. Ogae Song Contest. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  63. “The Life of David Gale”. The Numbers. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  64. “The Life of David Gale (2003)”. Metacritic. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  65. Roger Ebert. “The Life of David Gale”. Chicago Sun-Times, 21 February 2003. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  66. Louis Hobson. “Kate Winslet refutes Internet rumours”. Canoe Jam!. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  67. Lily Oei. “Kate Winslet: Eternal Sunshine of the Spotless Mind”. Variety, 3 January 2005. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  68. “Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004)”. Metacritic. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  69. Peter Travers. “Eternal Sunshine of the Spotless Mind”. Rolling Stone, 10 March 2004. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 21 March 2015. 
  70. ۷۰٫۰ ۷۰٫۱ “Mother Superior”. The Age, 2 January 2005. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 22 March 2015. 
  71. “Finding Neverland (2004)”. The Numbers. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 22 March 2015. 
  72. “Finding Neverland (2004)”. Metacritic. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 22 March 2015. 
  73. ۷۳٫۰ ۷۳٫۱ Stephen Schaefer. “Winslet swears by role”. Boston Herald, 27 November 2007. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 22 March 2015. 
  74. Stephen Holden. “Blue Collar Guy Loses His Heart and Ruins His Lungs”. The New York Times, 7 September 2007. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 22 March 2015. 
  75. Derek Elley. “Romance & Cigarettes”. Variety, 5 September 2007. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 22 March 2015. 
  76. Josh Horowitz. “Woody Allen Explains His Love For Scarlett Johansson, Why He Doesn't Do Broadway”. MTV, 17 January 2008. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 22 March 2015. 
  77. “All the King's Men (2005)”. Metacritic. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 22 March 2015. 
  78. “All the King's Men”. The Numbers. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 22 March 2015. 
  79. Todd McCarthy. “All the King's Men”. Variety, 10 September 2006. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 22 March 2015. 
  80. A.O. Scott. “Playground Rules: No Hitting, No Sex”. The New York Times, 29 September 2006. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 22 March 2015. 
  81. “The BAFTA Los Angeles Britannia Awards in 2007”. BAFTALA.org. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 22 March 2015. 
  82. Phil Gallo. “This year's Oscar fun facts”. Variety, 22 March 2015. Archived from the original on 06 April 2015. 
  83. “The Holiday (2006)”. Metacritic. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 22 March 2015. 
  84. “The Holiday”. The Numbers. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 22 March 2015. 
  85. “Flushed Away”. The Numbers. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 22 March 2015. 
  86. Grace Wong. “DiCaprio reveals joys of fighting with Winslet”. CNN, 23 January 2009. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 22 March 2015. 
  87. ۸۷٫۰ ۸۷٫۱ “Interview: Kate Winslet on Revolutionary Road. News Shopper, 28 January 2008. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 22 March 2015. 
  88. “Revolutionary Road (2008)”. Rotten Tomatoes. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 22 March 2015. 
  89. ۸۹٫۰ ۸۹٫۱ ۸۹٫۲ “Kate Winslet”. People. Retrieved 21 April 2015. 
  90. ۹۰٫۰ ۹۰٫۱ Ed Meza and Michael Fleming. “Winslet replaces Kidman in 'Reader'”. Variety, 8 January 2008. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 23 March 2015. 
  91. Ariel Kaminer. “Translating Love and the Unspeakable”. The New York Times, 28 January 2008. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 23 March 2015. 
  92. Rob Carnevale. “Revolutionary Road — Kate Winslet interview”. indieLondon. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 23 March 2015. 
  93. Hannah Morrill. “Kate Winslet, Unscripted”. Allure. Archived from Kate Winslet, Unscripted the original on 18 April 2015. Retrieved 23 March 2015. 
  94. Hannah Morrill. “Your Bikini Line, Your”. Allure. Archived from Your Bikini Line, Your Business? the original on 18 April 2015. Retrieved 23 March 2015. 
  95. ۹۵٫۰ ۹۵٫۱ The Reader (2008)”. Metacritic. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 23 March 2015. 
  96. Casey Chapman. “Top 100 Best Performances by an Actress 2000-2010”. Filmmisery.com, 19 October 2011. Retrieved 23 March 2015. 
  97. Krystal Clark. “Kate Winslet in HBO’s Mildred Pierce Trailer”. ScreenCrave, 13 September 2010. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 23 March 2015. 
  98. ۹۸٫۰ ۹۸٫۱ “Kate Winslet”. People. Retrieved 22 April 2015. 
  99. “Mildred Pierce”. Metacritic. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 23 March 2015. 
  100. Matt Zoller Seitz. Mildred Pierce Is A Quiet, Heartbreaking Masterpiece”. Salon.com, 24 March 2011. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 23 March 2015. 
  101. “Mildred Pierce”. Hollywood Foreign Press Association. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 23 March 2015. 
  102. “The 18th Annual Screen Actors Guild Awards”. sagawards.org. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 23 March 2015. 
  103. “Kate Winslet on the script, Steven Soderbergh and her character in Contagion. FilmOnAir.com. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 23 March 2015. 
  104. “Jodie Foster & Kate Winslet to star in Roman Polanski's God of Carnage”. Deadline London, 23 September 2010. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 23 March 2015. 
  105. Jessica Gelt. “Audiobooks are going Hollywood”. Los Angeles Times, 14 March 2012. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 23 March 2015. 
  106. “Audiobook Review: Thérèse Raquin”. Audiofile Magazine, 5 May 2012. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 23 March 2015. 
  107. Allan Ford. “MOVIE 43 TV Spot No3”. Film O Filia. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 23 March 2015. 
  108. Dave McNary. “Relativity shifts Farrelly/Wessler comedy”. Variety, 29 March 2012. Archived from the original on 06 April 2015. 
  109. Catherine Shoard. “Movie 43: why did so many Hollywood stars sign up for the humiliation?”. The Guardian, 29 January 2013. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 23 March 2015. 
  110. ۱۱۰٫۰ ۱۱۰٫۱ “Nominee Profile: Kate Winslet (Labor Day)”. GoldenGlobes.com. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  111. Anthony Breznican. “Kate Winslet and Josh Brolin to join Jason Reitman's drama 'Labor Day'”. Entertainment Weekly, 16 June 2011. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  112. “Labor Day (2014)”. Rotten Tomatoes. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  113. “Telluride Film Review: ‘Labor Day’”. Variety. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  114. “Making Sense of This Morning's Golden Globe Nominations and Snubs (Analysis)”. hollywoodreporter, 12 December 2013. Archived from the original on 06 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  115. “31:Kate Winslet”. Empire Online. Retrieved 27 April 2015. 
  116. “The Most Beautiful Women of All Time”. Ranker. Retrieved 27 April 2015. 
  117. “The Hottest Red Head Actresses”. Ranker. Retrieved 27 April 2015. 
  118. “Kate Winslet Joins Young Adult Adaptation 'Divergent' Alongside Shailene Woodley”. IndieWire, 24 January 2013. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  119. “Kate Winslet on her Insurgent character: 'She is Hitler'”. EW. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  120. “On set of 'Divergent,' Kate Winslet is pregnant and mean”. USA Today. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  121. “Divergent”. Screen Daily. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  122. “REVIEW: Does 'Divergent' Have Legs?”. IndieWire. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  123. Kevin Jagernauth. “Kate Winslet & Matthias Schoenaerts To Star in Alan Rickman Directed Period Drama 'A Little Chaos'”. IndieWire, 17 January 2013. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  124. “A Little Chaos review – Louis XIV gardening romp borders on ridiculous”. The Guardian. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  125. “Anna Kendrick, Kate Winslet, Andrew Garfield, and Jennifer Aniston All Reveal New Depths in Toronto”. VanityFair. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  126. “Odyssey Award winners and honor audiobooks, 2008-present”. AudioFile. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  127. ۱۲۷٫۰ ۱۲۷٫۱ “Odyssey Award winners and honor audiobooks, 2008-present”. ala.org. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  128. Dave McNary. “‘Divergent’ Sequel ‘Insurgent’ To Begin Production in May”. Total Film, 3 February 2014. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  129. Matt Risley. “Divergent: Cast on most anticipated Insurgent scenes”. Variety, 4 April 2014. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  130. Scott Mendelson. “'Insurgent' Review: Shailene Woodley Is Sidelined In Her Own Franchise”. Forbes, 11 March 2015. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  131. Alonso Duralde. “‘Insurgent’ Review: Shailene Woodley Returns in YA Cinema’s Most Generic Franchise”. TheWrap, 11 March 2015. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  132. Mike Flemming Jr.. “Open Road Acquires Domestic On ‘Triple Nine;’ Michael B. Jordan, Aaron Paul, Gal Gadot, Michael Pena Join Killer Cast”. Deadline, 5 February 2014. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  133. “KATE WINSLET IS BAZAAR’S MARCH COVER STAR”. Harper Bazaar. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  134. Kevin Jagernauth. “Kate Winslet, Judy Davis to Star in Revenge Dramedy 'The Dressmaker'”. The Hollywood Reporter, 7 August 2013. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  135. “Oscar winner Kate Winslet spotted out and about in Sydney as shooting for Aussie film begins”. Daily Tekegraph. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  136. Shara Tibken. “Lights, camera, Apple: Filming starts for new Steve Jobs biopic”. CNET. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 25 March 2015. 
  137. “KATE WINSLET TO LEAD JUDD APATOW-PRODUCED "JULIET, NAKED," FROM "ABOUT A BOY" AUTHOR”. Tracking-board.com. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  138. ۱۳۸٫۰ ۱۳۸٫۱ ۱۳۸٫۲ Vickie Reid. “Waving, not drowning”. London: The Guardian, 15 January 1999. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  139. Cole Moreton. “Film world acclaims writer's final act”. The Independent, 12 September 1999. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 24 March 2015. 
  140. ۱۴۰٫۰ ۱۴۰٫۱ ۱۴۰٫۲ ۱۴۰٫۳ ۱۴۰٫۴ ۱۴۰٫۵ “Kate Winslet Biography”. People. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 25 March 2015. 
  141. ۱۴۱٫۰ ۱۴۱٫۱ Carole Cadwalladr. “Life after Kate: a happier ending”. The Guardian, 19 August 2007. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 25 March 2015. 
  142. ۱۴۲٫۰ ۱۴۲٫۱ “Winslet's divorce finalised”. BBC News, 12 December 2001. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 25 March 2015. 
  143. “Kate Winslet and Sam Mendes split”. BBC, 15 March 2010. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 25 March 2015. 
  144. Ashley Reich. Kate Winslet Opens Up About Divorce From Sam Mendes In British Vogue. Huffington Post. First Posted: 3/8/11. Updated: 25 March 2015
  145. Gina Serpe. Kate Winslet and Family Escape Unscathed After Fire Breaks Out at Vacation Spot E! Online. 25 March 2015
  146. ۱۴۶٫۰ ۱۴۶٫۱ Natalie Finn. Ned Rocknroll: 5 Things to Know About Kate Winslet's Third Husband E! Online. 26 December 2012
  147. Adam Clark Estes. “How Kate Winslet's New Husband Got the Name Ned Rocknroll”. The Atlantic, 26 December 2012. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 25 March 2015. 
  148. Maggie Coughlan. Kate Winslet's New Husband, Ned Rocknroll: 5 Things You Should Know People. 25 March 2015
  149. “Jonathan Rhys Meyers' former girlfriend finds a man she can bank on”. Daily Telegraph, 18 January 2013. Archived from the original on 09 April 2015. 
  150. ۱۵۰٫۰ ۱۵۰٫۱ Mike Fleeman. Kate Winslet Marries in Secret People. 26 December 2012
  151. Richard Eden. Kate Winslet moves back to Britain to live with her Rocknroll lover The Daily Telegraph. 23 September 2012
  152. Richard Eden. Titanic battle for Kate Winslet over her 'suburban’ house plans The Daily Telegraph. 2 December 2012
  153. «کیت وینسلت، بازیگر انگلیسی، برای سومین بار ازدواج کرد». وب سایت خبری بی‌بی‌سی فارسی، ۷ دی ۱۳۹۱. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۹ آوریل ۲۰۱۵. بازبینی‌شده در ۵ تیر ۱۳۹۲. 
  154. “Kate Winslet marries Ned RocknRoll in private New York ceremony”. BBC News. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 25 March 2015. 
  155. Natalie Finn. “Kate Winslet Gives Birth to a Baby Boy, Her First Child With Husband Ned Rocknroll”. E! Online, 10 December 2013. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 25 March 2015. 
  156. Kate Winslet Names Her Son Bear – Moms & Babies – Celebrity Babies and Kids - Moms & Babies - People.com. Celebritybabies.people.com (2012-03-22). Retrieved on 25 March 2015.
  157. “15 things you may not know about Kate Winslet”. Swide.com, February 9 2015. Retrieved 24 April 2015. 
  158. “Kate Winslet Reveals Why She Never Dated Leonardo DiCaprio, Nixes Joint 40th Birthday Party Idea”. Eonline. Retrieved 24 April 2015. 
  159. Krista Smith. “Isn’t She Deneuvely?”. Vanity Fair, December 2008. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 25 March 2015. 
  160. Pete Norman. “Kate Winslet 'Furious' Over Body Airbrush Claims”. People, 4 November 2008. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 25 March 2015. 
  161. John Grossberg. “Kate Winslet Gets Big, Fat Apology”. E! Online, 9 March 2007. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 25 March 2015. 
  162. ۱۶۲٫۰ ۱۶۲٫۱ Simon Perry. “Kate Winslet Wins $40,000 in Libel Suit”. People, 3 November 2009. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 25 March 2015. 
  163. “Kate Winslet a vegetarian”. About.com. Archived from the original on 9 April 2015. 
  164. “Winslet's Feathered Friends”. Vogue. Archived from the original on 18 April 2015. 
  165. “The Partnership with Virgin Unite”. Golden Hat Foundation. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  166. “A Mother’s Courage: Talking Back to Autism charts the journey of a mother searching to unlock her autistic son's mind when the documentary debuts 2 April, exclusively on HBO”. A Mother's Courage, 15 March 2010. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  167. “The Golden Hat: Talking Back to Autism”. Barnesandnoble.com. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  168. “Kate Winslet contra el autismo”. El Mundo. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  169. “Discover Lancôme - Kate Winslet”. Lancome-usa.com. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  170. “The magnificent actress and Oscar-winner Kate Winslet joined the Longines Family in 2010.”. Longines.com. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  171. “Youthful looking Kate Winslet rolls time Swiss watch advert”. Daily Mail. Retrieved 26 March 2015. 
  172. “Kate Winslet and Lancôme team up for charity”. Belfast Telegraph, 27 September 2011. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  173. “Meryl Streep, Kate Winslet, Jodie Foster and More Celebs Who Say They Will Never Get Plastic Surgery—Find Out Why!”. EOnline. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  174. “Kate Winslet on Turning 40: 'I've Earned It!'”. People. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  175. “Kate Winslet on Botox: ‘Oh f–k no!’”. Theglow.com.au. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  176. “Trivia”. Golden Globe. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  177. “Kate Winslet”. British Academy of Film and Television Arts. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  178. “Premiere Magazine's Top 100 Greatest Performances”. Empire. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  179. Katz, Ephraim (1994). The Film Encyclopedia (2nd ed.). New York: HarperPerrenial. pp. 332–33. ISBN 0-06-273089-4. 
  180. Mike Goodridge. Benjamin Button Tops Oscar Nominations”. Screen Daily, 22 January 2009. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  181. ۱۸۱٫۰ ۱۸۱٫۱ Joe Barber. “Test Your Knowledge of Academy Award History”. The Washington Post, 22 March 1998. Archived from the original on 09 April 2015. 
  182. Mark Graham. “Getting to the Bottom of Kate Winslet’s Unprecedented Oscar Snubs”. New York, 23 January 2009. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  183. Brad Brevet. “Winslet Oscar Query Solved and 'The Dark Knight' Probably Wasn’t Snubbed”. RopeOfSilicon.com, 23 January 2009. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  184. “Kate Winslet Biography”. Tiscali. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  185. “Past Winners Search”. Grammy Awards. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  186. Greg Braxton. “For some, a chance to be themselves”. Los Angeles Times, 7 July 2006. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  187. Staff. “Excellence Honour for Star Denzel”. Daily Star. Northern & Shell, 2 November 2007. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  188. “SBIFF - KATE WINSLET, MONTECITO AWARD”. Thearlingtontheatre.com. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  189. “Kate Winslet wax figure on display”. Belfast Telegraph. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  190. The London Gazette: (Supplement) no. 60173. p. 8. 16 June 2012.
  191. “Honours for Branagh and Jowell”. BBC News Online, 15 June 2012. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  192. “PAST 2012-37 CÉRÉMONIE DES CÉSAR”. Académie des arts et techniques du cinéma. Archived from the original on 18 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  193. “Jennifer Aniston, Vin Diesel among Hollywood Walk of Fame class of 2012”. CBS News. Archived from the original on 09 April 2015. 
  194. “Kate Winslet to receive a star on the Hollywood Walk of Fame”. Get Reading. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  195. “Kate Winslet to receive star on the Walk of Fame”. USA today. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  196. “Kate Winslet to Become a True Hollywood Star”. Guardianlv. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 
  197. “Kate Winslet To Get Star On Hollywood Walk Of Fame”. MTV. Archived from the original on 09 April 2015. Retrieved 26 March 2015. 

پیوند به بیرون[ویرایش]