کودک خیابانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
یک پسر خیابانی افغان در کابل (جون ۲۰۰۳).
کودکی خیابان در یکی از محلّه های فقیرنشین قاهره که از آب ناسالم می نوشد.

کودک خیابانی کودک بی خانمانی است که دوره‌ای از زندگی خود را در خیابان سپری می‌کند. کودک خیابانی یک ناهنجاری اجتماعی است.

کودک خیابانی بر اساس پیمان نامه حقوق کودک[ویرایش]

کودک خیابانی بر اساس ماده یک پیمان نامه حقوق کودک، به افرادی اطلاق می‌شود که زیر ۱۸ سال می‌باشند، در خیابان زندگی و کار می‌کنند. خانواده ندارند و یا امکان دسترسی به خانواده برخی از آنها وجود ندارد و بازگشت آنها نیز به خانواده امکان دارد و خانواده نیز منتظر بازگشت آنها است و همینطور کودکانی که خانواده منتظر آنان نمی‌باشد.[۱]

عوامل موثر در بروز کودکان خیابانی[ویرایش]

عواملی مانند ناکامی خانوادگی، جنگ، فقر، حوادث و سوانح طبیعی یا انسانی، سوء استفاده توسط بزرگسالان، مهاجرت و خشونت از مهمترین عوامل کشانده شدن کودکان به خیابان‌ها هستند.

پراکندگی[ویرایش]

کودکان خیابانی را می‌توان در بیشتر شهرهای بزرگ جهان که در حال توسعه هستند و یا در کشورهای ناپایدار از لحاظ اقتصادی مانند هند[۲]، چین[۳]، روسیه و کشورهای آفریقایی[۴] یافت.

تحقیقات در مورد کودکان خیابانی در ایران[ویرایش]

تحقیقی تحت عنوان بررسی عوامل موثر در بروز پدیده کودکان خیابانی شهر مشهد انجام گرفت. نتایج تحقیق مبین آن است که ۶۶ درصد از کودکان خیابانی مورد بررسی با خانواده‌های خود در ارتباط اند و برای کسب و کار و درآمد، امرار معاش از منزل بیرون آمده و سر به خیابان می‌گذارند. تعداد ۳۰ درصد از آنها سابقه محکومیت دارند. ۴۱ درصد از آنها بی سواد یا سطح تحصیلات پایین داشته و ۸۵ درصد شان ملیت ایرانی داشته‌اند. ۵۶ درصد آنای به علت ناسازگاری با والدین مخصوصاً بد رفتاری پدر اقدام به ترک خانه کرده‌اند. در مورد انحراف جنسی، ۴۴ درصد آنها دارای اختلالات جنسی و ۲۲ درصد آنها مورد اغفال گزارش کرده‌اند. ۸۰ درصد کودکان کم سن و سال هستند که کمتر از ۱۰۰ تومان در روز درآمد دارند.[۵]

پانویس[ویرایش]

  1. ملکی، قاسم (۱۳۸۵) کودکان و نوجوانان خیابانی. تهران: انتشارات اییژ: ۳
  2. "Street Children "our lives our words" - NI 377 - The Facts". www.newint.org. Archived from the original on 2008-01-25. Retrieved 2008-02-05. 
  3. "Street Children". UNICEF. Retrieved 2011-10-25. 
  4. "UNICEF - Press centre - British Airways staff visit street children centres in Cairo". www.unicef.org. Retrieved 2008-02-05. 
  5. دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، ۱۳۸۱

منابع[ویرایش]

بررسی جامعه کودکان خیابانی

پیوند به بیرون[ویرایش]