کنگره بین‌المللی معماری مدرن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سیام کنگرهٔ جهانی معماران مدرن برای حمایت حرفهٔ معماری تشکیل شده‌است. هدف از تشکیل آن تعیین حقوق معماری معاصر در مقابل دشمنانی که به بواسطهٔ مؤسسات رسمی حق انتخاب داشتند. ولی کنگرهٔ سیام یزرگترین ضربه را به مدرنیسم زد.

  • ۳عامل تأسیس این کنگره یکی کوشش و ابتکار الن دوماندرو (قبلاًٍ خانهٔ هنرمندان را تأسیس کرد)
  • دوم رسوایی حاصل از مسابقات انتخاب بهترین طرح برای ساختمان مجمع ملل در ژنو بود.
  • سوم برای تعریف کمال مطلوب حرفهٔ معماری با هدف اینکه معماران در کشورهای دیگر نیز بتوانند با کمک هم از کار خود دفاع کنند.

برای سهولت مقایسهٔ نقشه‌ها مصوب شد که نقشه‌ها با یک مقیاس و یک شیوه در کنگرهٔ سیام ارائه شوند. کار سیام با با بحث دربارهٔ ساختن خانه‌های ارزان قیمت (۱۹۳۹) که در آن زمان خارج از عرصهٔ معماری تصور می‌شد آغاز گشت و سپس با بحث دربارهٔ نحوهٔ استفادهٔ منطقی از زمین _شهرسازی مرکز ثقل مباحث سیام گشت. نخستیم مطالعه دربارهٔ وضعیت شهرها با در نظر گرفتن چهار اصل:زندگی، کار، تفریح و عبور و مرور به سال ۱۹۳۴ صورت گرفت و بعد به سال ۱۹۵۱ سیما وچگونگی بوجود آمدن مراکز شهر مورد تحقیق و مباحثه قرار گرفت و بین سال‌های ۱۹۵۳ و ۱۹۵۷ شهر به عنوان محیطی برای زندگی طبیعی آدمیان مورد مطالعه واقه گشت..[۱]

مباحث کنگره‌ها[ویرایش]

کنگرهٔ دوم: خانه‌های ارزان قیمت. کنگرهٔ سوم: استفادهٔ منطقی از زمین برای ساختمان‌ها. کنگرهٔ چهارم:که منجر به تصویب منشور آتن شد. طی آن سه نقشه با توجه به علائم و قراردادهای جهانی تهیه شد.۱- نقشه‌ای که قسمت‌های مختلف شهر (نواحی مسکونی، صنعتی، پارک و گردشگاه...) را با استفاده از علائم اختصاری مصور دارد. ۲- نقشه‌ای که خیابان‌ها و کوچه‌های شهر را نشان دهد. ۳- نقشه‌ای که رابطهٔ شهر و ایالتی که شهر در آن واقع است را نشان دهد. با هدف درک مسائل مختلف شهرها و مقایسهٔ آنها با یکدیگر. وسیله‌ای برای مقایسهٔ شهرهای بزرگ و کوچک بود. وسیله‌ای که تا آن زمان وجود نداشت و از این رو مطالعهٔ شهر به آسانی میسر نبود. در منشور آتن با مطالعه و تجزیه و تحلیل شهرها در قیاس با هم، اعضای کنگره توانستند اساس شهرسازی معاصر را پی ریزی کنندو آن را بصورت قطعنامه‌ای به رشتهٔ تحریر در بیاورند. کنگره یچهارم طولانی ترین و مهیج ترین کنگره بود. بعدها خوزه لوئی سر نتایج کنگرهٔ چهارم را در کتابی با عنوان <آیا شهرهای ما باقی خواهند ماند.> منتشر شد. کنگرهٔ پنجم: محل سکونت و محل تفریح. انتشار کتاب <مسکن و تفریح>توسط لوکوربوزیه. کنگرهٔ ششم:بعد از ده سال وقفه بعلت جنگ جهانی، تشکیل شد. کتاب <ده سال معمار نو> توسط (فراری – هردوی) از مباحث کنگره منتشر شد. کنگرهٔ هفتم:زیبایی در معماری مورد بحث قرار گرفت. موجب بوجود آمدن مباحث شدید دربارهٔ هنر و فرد عامی شد.کنگرهٔ هشتم: قلب شهر. در منشور اتن چهار مبحث مورد بررسی قرار گرفته کافی نبود، برای درک تمام خصوصیات شهر مباحث باید فراتر بروند. دربارهٔ شکل و چگونگی بوجود آمدن مرکز شهر بحث کردند. نکتهٔ قابل توجه در آن تأکید بر حق پیلده روندگان بود که اکنون از نکات مورد توجه در شهرسازی است. در این باره کتاب <قلب شهر> توسط (جی تیرو بهت، خوزه لوئی سر، ن. جر) به نشر رسید.کنگرهٔ نهم: محیط طبیعی انسان. محیطی است که به نحو احسن مناسب احتیاجات آنی و آتی انسان می‌باشد. محیط زندگی ورای خانه مورد توجه قرار گرفت و رابطهٔ فرد و اجتماع مورد توجه قرار گرفت. کنگرهٔ دهم: وسیله‌ای بوجود آورد تا فرد تماشای بی طرفانهٔ جهان را کنار بگذارد و خود در زندگی اجتماعی سهم مؤثری بعهده گیرد.[۲]

سیام یک نهضت پیشرو بود و نهضت‌های پیشرو عمری کوتاه دارند. بانیان نهضت چون خود به طرح پروژه‌های بزرگ مشغول بودند و برنامهٔ سنگین داشتند تصمیم گرفتند کار را به گروه معماران جوان واگذار کنند. ولی آرا و عقاید گوناگون و متفاوت نتوانست منشور را بوجود بیاورد. رهبران قدیمی پیشنهاد استعفا دادند و نام سیام را منسوخ کنند و مؤسسهٔ نو پایه ریزی کنند ف که مخالفت شد.

سیام مجمعی بود که تلاش می‌کرد اساسی مشترک برای کارهای خود پی ریزی کندولی بزرگترین اشتباه سیام این بود ک با همان قاعده‌های معماری اروپا و آمریکا بواسطهٔ جنس نگاه معمارانه‌شان بود را در بقیهٔ دنیا و شرق پیاده کردند که با ان منطقه سازگاری نداشت. درک نکردند چه محتوایی بر شهر حاکم است.[۳]

  1. تغییرمسیر معماری مدرن
  2. تغییرمسیر اکلکتیزم

منابع[ویرایش]

  1. فضا، زمان و معماری، زیگفرید گیدیون، مترجم منوچهر مزینی، انتشارات علمی و فرهنگی،۱۳۷۴
  2. فضا، زمان و معماری، زیگفرید گیدیون، مترجم منوچهر مزینی، انتشارات علمی و فرهنگی،۱۳۷۴
  3. فضا، زمان و معماری، زیگفرید گیدیون، مترجم منوچهر مزینی، انتشارات علمی و فرهنگی،۱۳۷۴.

    هنر در گدز زمان، هلن گاردنر، ترجمه محمد تقی فرامرزی، نشر آگه،۱۳۷۸