کنوکتور

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

کنوکتور (به انگلیسی: Convector) واحد گرمادهی است که عمدتأاز راه جابجائی گرما می دهد. به بیان دیگر بیشتر گرما با جابجائی هوا در اطراف وروی یک سطح فلزی گرم تولید می شود. جابجائی هوا روی این سطح می توان ثقلی یا واداشته باشد. در نتیجه کنوکتورها به دو گروه ساده و دمنده دار تقسیم می شوند.

کنوکتورهای ساده و ایستاده ازهر دو نوع ساده و دمنده دار معمولأ در تاسیسات قدیمی گرمایش دیده می شوند. طراحی این نوع واحدها احتمالأ تحت تاثیر رادیاتورهای چدنی بوده است. بازدهی کنوکتورهای قرنیزی لوله ای پره دار به مراتب بالاتر از بقیه انواع کنوکتورهاست.

Btuh گرما دهی کنوکتور= EDR

عددBtu240 برای مقدار گرمای رادیاتورهای چدنی معمولی بر حسب بی تی یو بر فوت مربع سطح حرارتی در هر ساعت در شرایط معمولی است.

اتصالات مورد استفاده در کنوکتورهای دمنده دار مشابه اتصالاتی است که در یونیت هیترها به کار میرود.

لوله کشی کنوکتور[ویرایش]

اتصالات رفت به بالا ، پائین یا انتهای کلکتور کنوکتور نصب می شود. اتصالات برگشت به پائین یا

انتهای کلکتور در قسمت مقابل ورودی واحد وصل می شوند.

اتصالات لوله کشی کنوکتورهای ساده که با بخار کار می کنند بسیار شبیه به اتصالات رادیاتورهاست،با این تفاوت که اندازه لوله ها راباید برای عبور کندانس بیشتری تعیین کرد.روش معمولی برای تعیین ظرفیت کنوکتورها تبدیل آنها به سطح معادل تابش مستقیم (بر حسب فوت مربع ) (EDR) است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

محاسبات تاسیسات ساختمان ترجمه و تالیف : مهندس سید مجتبی طباطبایی _انتشارات روزبهان