کنوانسیون مربوط به وضعیت پناهندگان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
کشورهای عضو کنوانسیون مربوط به وضع پناهندگان:      کشورهای عضو کنوانسیون ۱۹۵۱      کشورهای عضو معاهده ۱۹۶۷      عضو هردو      غیر عضو

کنوانسیون مربوط به وضعیت پناهندگان سازمان ملل متحد، کنوانسیون بین‌المللی است که تعریف می‌کند پناهنده چه کسی است و حقوق افراد پناهنده و مسئولیت کشورهای عضو را نسبت به پناهجویان مشخص می کند. طبق این کنوانسیون تمامی افراد از حق پناهندگی برخوردار نیستند، مثل جنایتکاران جنگی یا افراد نقض کننده حقوق بشر که از این حق محروم هستند.

تاریخچه[ویرایش]

این کنوانسیون در جلسه ویژه سازمان ملل متحد در تاریخ ۲۸ ژوئیه ۱۹۵۱ به تصویب رسید و در تاریخ ۲۲ آوریل ۱۹۵۴ به اجرا در آمد. این کنوانسیون در ابتدا به پناهندگان اروپایی پس از جنگ جهانی دوم محدود می شد که با به تصویب رسیدن معاهده ۱۹۶۷ محدودیت‌های جغرافیایی و زمانی آن برداشته شد و محدوده فعالیت‌های کنوانسیون توسعه یافت. دانمارک اولین کشوری بود که این معاهده را در تاریخ ۴ دسامبر ۱۹۵۲ به تصویب رساند.

شرایط پناهنده[ویرایش]

مطابق این کنوانسیون شخص پناهنده کسی است که در کشور خود یا مبدا به یکی از دلایل زیر مورد آزار و اذیت جدی قرار گرفته است:

  1. نژاد
  2. مذهب
  3. ملیت
  4. تعلق به یک گروه اجتماعی معین
  5. عقاید سیاسی[۱]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. وب سایت مولتی کولتی - تقاضای پناهندگی

پیوند به بیرون[ویرایش]