کنش غیربیانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

کنش غیر معنایی یا غیر بیانی(Illocutionary Act) توسط آستین بنيانگذار نظريه کنش گفتاری مطرح شد و به معناى انجام گرفتن عملى به كمك يك پاره گفتار Utterance ميباشد. براى مثال هنگاميكه قول ميدهيم، سوال ميپرسيم، فرمان يا اخطار ميدهيم... به عبارتى گوینده از بیان یک گفتار منظورى را دنبال میکند.

منابع[ویرایش]

  • Austin, John L.,1962. How to Do Things with Words. Oxford.