کندو (ورزش)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

برای موضوع کندوی عسل به مقاله کندو مراجعه شود.

کِندو (به ژاپنی: 剣道) یکی از ورزش‌های رزمی است که از هنر سنتی شمشیر زنی سامورائی در ژاپن سرچشمه می‌گیرد.

قریب هشت میلیون نفر در سرتاسر جهان این هنر رزمی را مطالعه می‌کنند که از این تعداد هفت میلیون نفر ژاپنی هستند. در سال ۲۰۰۶ حدود ۴۷ کشور عضو فدراسیون جهانی کندو بودند.^[۱]

فهرست مندرجات

۱ تعاریف
۲ پیشینه
۳ نگارخانه
۴ جُستارهای وابسته
۵ منابع
۶ پیوند به بیرون
- ۶.۱ منابع دیگر
- ۶.۲ فدراسیون ها

[ویرایش] تعاریف

واژه کندو به معنای «راه شمشیر» می‌باشد، و فدراسیون سراسری کندوی ژاپن هدف از این ورزش را «تربیت شخصیت انسانی توسط بکارگیری اصول و قواعد کاتانا (شمشیر سامورائی‌های ژاپنی)» قید کرده‌است.^[۲]

افراد مشغول به این سبک را «کندوکا» گویند. کندوکاران در تمرینات خود از لباس مخصوص (کندوگی، بوگو، هاکاما) و شمشیرهای چوبی ویژه‌ای بنام «شینای» استفاده می‌کنند، اما برای تمرینات کاتا از شمشیر چوبی سنگین‌تری بنام «بوکن» (Bokken) بهره می‌برند.

[ویرایش] پیشینه

تمرینات کندو در یک دوجو در دهه ۱۹۲۰ میلادی.

ورزش رزمی کِندو از هنر رزمی کن جوتسو سر چشمه می‌گیرد که خود ریشه در اصول و تعالیم ذن بودائیسم (Zen Buddhism) دارد.

این رشته از زمان سلسله کاماکورا (۱۱۸۵-۱۲۳۳ ب.م.) تا اواخر قرن نوزده میلادی توسط اشخاصی بنام سامورایی آموزش دیده می‌شد. با رواج یافتن استفاده از شینای و بوگو از اوایل قرن هجدهم جهت تمرینات در مدارس کندو، این ورزش رفته رفته وارد دروس مدارس عمومی در سطوح متوسطه و دانشگاهی نیز گردید تا جائیکه امروزه کندو یک درس اجباری در اکثر مدارس ژاپن می‌باشد.