مهندسی کنترل
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
مهندسی کنترل گرایشی از رشته مهندسی برق است که به مدلسازی ریاضی سیستمها و بررسی دینامیک آنها، و در نهایت، طراحی کنترلکنندهها برای سیستمهای مورد نظر میپردازد. هدف از طراحی کنترلکننده واداشتن سیستم تحت کنترل به داشتن رفتاری مطابق با رفتار مطلوب میباشد. رفتار مطلوب میتواند معیارهای مختلفی از قبیل سرعت، دقت، مصرف سوخت، زمان و ... باشد.
به دلیل پایهای بودن مطالب عنوان شده در این رشته، مباحث میتواند بسیار فراتر از رشته برق و حتی رشتههای مهندسی برود. چون آنچه که عنوان میشود اصول و مبناهای کنترل سیستمها است. میتوان این سیستم را یک سیستم مکانیکی و یا دارای اجزای الکترونیکی و یا حتی جامعهای از انسانها و یا رفتارهای انسانی در نظر گرفت.
فهرست مندرجات |
[ویرایش] دورنما
مهندسی کنترل مدرن با مهندسی برق، الکترونیک و مهندسی کامپیوتر ارتباط نزدیکی دارد. به طوری که غالباً میتوان مدارات الکترونیکی را با تکنیکهای تئوری کنترل تفسیر کرد. در بسیاری از دانشگاهها دروس مهندسی کنترل توسط اساتید برق یا الکترونیک تدریس میشوند؛ در سایر دانشگاهها با علوم کامپیوتر در ارتباط میباشد چرا که امروزه اغلب تکنیکهای کنترل از طریق کامپیوتر پیاده سازی میشوند. قبل از رشد الکترونیک مدرن سیستمهای کنترلی توسط مهندسین مکانیک ساخته میشد که شامل فیدبک مکانیکی بوسیله پنوماتیک و هیدرولیک بود. البته برخی این سیستمها امروزه نیز کاربرد دارند. کنترل فرایند زمینهای از کنترل میباشد که به کنترل فرایندهای شیمیایی میپردازد. در این گرایش به کنترل متغیرهای موجود در فرایندهای شیمیایی یک خط تولید پرداخته میشود. در دروس دوره کارشناسی مهندسی شیمی به این موضوع پرداخته میشود. مهندسی کنترل در زمینههای گوناگونی چون علوم، مدیریت مالی، وحتی جامعه شناسی کاربرد دارد. دانشجویان رشته مهندسی کنترل معمولاً با درس کنترل خطی شروع میکنند که پیش نیاز آن ریاضیات مقدماتی و تبدیل لاپلاس میباشد. در درس کنترل خطی دانشجو با آنالیز حوزه فرکانس و زمان آشنا میشود. کنترل دیجیتال و کنترل غیر خطی دروسی هستند که نیازمند تبدیل z و جبر پیشرفته میباشند.
[ویرایش] تاریخچه
تلاش اولیه بشر برای درک زمان و تعیین موقعیت خود در شبانه روز از اولین گامها در طراحی سیستمهای کنترل است که به ساخت ساعتهای آبی منجر گردید. اولین ساعتهای آبی توسط یونانیها و مصریان در حدود ۲۷۰ سال قبل از میلاد مسیح ساخته شد و تا قرن هفدهم میلادی نیز کاربرد داشت. در همان دوران سیستمهای کنترل سطح روغن چراغها نیز طراحی شد. با وقوع انقلاب صنعتی در اروپا کورهها، بویلرها، موتورهای بخار پیشرفته و رگولاتورهای شناور طراحی شد که امکان کنترل آنها توسط سیستمهای ساده امکان پذیر نبود لذا سیستمهای کنترل پیشرفته تری پس از انقلاب صنعتی طراحی شدند. کنترل آسیابهای بادی که برای اولین بار توسط ایرانیان در قرن هفتم میلادی ساخته شدند گام مهمی در پیاده سازی کنترل خودکار به حساب میآید. این آسیابها در سال ۱۲۰۰ میلادی وارد اروپا شدند و تا سال ۱۶۰۰ میلادی مورد استفاده قرار گرفتند. در این آسیابها دو نوع سیستم کنترل وجود داشت. کنترل جهت قرار گیری آسیاب به طوری که بتواند از حداکثر نیروی باد استفاده کند و کنترل میزان گندم وارده به درون آسیاب بودهاست. هر دوی این سیستمها به صورت کاملا خودکار عمل کرده و نیاز به حضور هیچ کارگری وجود نداشت.[۱]
[ویرایش] پانوشتهها
-
- ↑ «تاریخ مهندسی کنترل» نوشته علی خاکی صدیق
[ویرایش] جستارهای وابسته
- کنترل سیستمهای خطی
- کنترل چند متغیره
- کنترل غیر خطی
- کنترل مقاوم
- کنترل تطبیقی
- کنترل پیشنبین
- کنترل دیجیتال
- کنترل هوشمند
- نظریه کنترل
- سیستمهای کنترل
[ویرایش] منابع
مشارکتکنندگان ویکیپدیا، «Control engineering»، ویکیپدیای en، دانشنامهٔ آزاد. (بازیابی در ۳ February ۲۰۰۹).
|
مهندسی کنترل |
|||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
|||||||
