کلیسای جامع کلن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

کلیسای جامع کلن (آلمانی: Kölner Dom، نام رسمی: Hohe Domkirche St. Peter und Maria) در کلن، با ۱۵۷ متر بلندی، دومین کلیسای بلند در کشور آلمان و سومین در کل جهان محسوب می‌شود.

این کلیسا بین سالهای ۱۸۸۰ (میلادی) تا ۱۸۸۸ (میلادی) بلندترین ساختمان جهان بود. این بنای زیبا و عظیم، محبوبترین دیدنی ساختمانی در کشور آلمان به حساب می‌آید ^{[نیازمند منبع]}. در سال ۲۰۰۱ (میلادی)، ۵ میلیون و در سال ۲۰۰۴ (میلادی)، ۶ میلیون جهانگرد از این بنا دیدن کردند (تقریباً به اندازه بازدیدکنندگان برج ایفل در شهر پاریس)^{[نیازمند منبع]}.

این کلیسای جامع دوقلو، همچنین پس از کلیسای جامع سویلا و کلیسای جامع ميلان سومین کلیسای بزرگ عصر گوتیک به حساب می‌آید^{[نیازمند منبع]}. این بنا در سال ۱۹۹۶ (میلادی) در رده میراث جهانی یونسکو قرار گرفته است.

[ویرایش] تاريخچه کوتاه

پس از بازگشت «روم شرقی» یعنی بیزانس به غرب و پیروزی و غلبه بر روم غربی، ایشان مذهب جدید خود يعنی مسيحيت را که در خاورمیانه اختیار کرده بودند، مذهب رایج قلمروی پادشاهی خود اعلام نمودند. در سال ۳۱۱ پادشاه کنستانتین در آلمان، که مستعمره مطلق روم بود، فرمانی مبنی بر رسمی شدن مذهب مسیحیت صادر نمود و فرمان داد تا تمامی عبادتگاه‌های ایرانی میترایی را، که تا چندی پیش تنها مذهب بخش عمده اروپا محسوب میشد، ویران کرده و بروی آنها عبادتگاه‌های مسیحی بنا کنند. چنین فرمانهایی هم زمان در سرتاسر قلمروی تحت فرمان روم صادر شد. در واقع می‌توان در زیرزمین یا در لابلای خاکهای زیر بنای اکثر کلیساهای تاریخی اروپا، از جمله کلیسای جامع کلن، باقی مانده عبادتگاه‌های میترایی را یافت. یکی از مهمترین علل معروفیت کلیسا جامع کلن در دنیای مسیحیت، گذشته از ابعاد بسیار وسیع آن (زيربنای تقريبی ۷۹۱۴ متر مربع)، تابوت طلایی می‌باشد که در آن اسکلت سه "پادشاه مقدس" يا "مغ های مقدس مشرق زمين" (مغ ها و موبدان اشکانی يا همان سه "پادشاهی" هستند که در ادبیات دینی مسیحیت از آنها به عنوان پیام آور میلاد مسیح یاد می‌شود) نگهداری می‌شود. اسکلت ها را اسقف اعظم "راينالد فون داسل" در سال ۱۱۶۴ مسيحی از شهر میلان ایتالیا به کلن آورد. در سال ۱۲۲۵ بخاطر تعداد روز افزون زواری که برای زيارت "مغ های مقدس" به اين عبادتگاه ميامدند تصميم گرفته شد که کليسای جديدی ساخته شود. پايان کار کليسای جديد تقريبا ششصد سال به درازا کشيد و پس از چندين توقف اجباری بخاطر جنگهای متعدد و در گيری های محفلی داخل کليسا و يا سياسی در تاريخ پانزده اکتبر ۱۸۸۰ جشن گرفته شد.

[ویرایش] منابع

‎