کلاه پهلوی (پوشاک)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
برای دیگر کاربردها، کلاه پهلوی (ابهام‌زدایی) را ببینید.
رضاشاه و کلاه پهلوی بر سرش
تیمورتاش و جمعی از رجال ایران با کلاه پهلوی

کلاه پهلوی نام کلاهی گرد و لبه‌دار بود که به دستور رضاشاه، کلیه اتباع ایران بایست آن را به سر می‌گذاشتند.

تاریخچه[ویرایش]

در سال هزار و سیصد و هفت عمامه به‌کلی از میان رفت

تا پیش از سلطنت رضاشاه، انواع پوشش سر برای مردان معمول بود. معمول‌ترین پوشش سر در میان بازاریان عمامه شیرشکری و دستار و در میان کارمندان کلاه بدون لبه بود. علاوه بر این در میان شاه‌زادگان و اروپادیدگان، کلاه سیلندر نیز مرسوم بود. [۱]

در سال ۱۳۰۶ ابتدا به وزرا و روسای ادارات و کارمندان دولت دستور داده شد تا از کلاه لبه‌دار پهلوی استفاده کنند. در مرحله بعد به مدارس دستور داده شد که از ورود دانش‌آموزان بدون کلاه پهلوی جلوگیری شود. مرحله بعد تصویب قانون لباس متحدالشکل (یونیفرم) توسط مجلس شورای ملی (جلسه ۱۴ مورخ ۴ دی‌ماه ۱۳۰۷) بود. با تصویب این قانون، مامورین شهربانی بر فشار خود به مردم افزودند. [۱]

قانون[ویرایش]

نوشتار اصلی: قانون جایگزینی پوشاک

در ماده اول این قانون آمده‌است که کلیه اتباع ایران که برحسب مشاغل دولتی دارای لباس مخصوصی نیستند در داخله مملکت مکلف هستند با لباس متحدالشکل کلاه پهلوی و نیم‌تنه بافته‌شده در ایران ملبس گردند. در ماده دوم این قانون روحانیون و طلاب از اجرای آن مستثنی شدند. ماده سوم متخلف را به حبس تا هفت روز محکوم نموده و ماده چهارم تاریخ آغاز اجرای آن را در شهرها ۱۳۰۸ و در روستاها ۱۳۰۹ معین کرده‌است.[۱]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ تاریخ بیست ساله ایران.

منابع[ویرایش]

  • تاریخ بیست ساله ایران، حسین مکی، نشر ناشر، ۱۳۶۳ تهران