کفش پاشنه‌بلند

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
کفش‌های پاشنه‌بلند تحرک را محدود می‌کنند[۱]، اما قد را بلندتر و ساق‌ها را کشیده‌تر نشان می‌دهند.
لوئی چهاردهم، تنها یک متر و ۶۳ سانتیمتر قد داشت و با پوشیدن کفش‌هایی با پاشنه‌های ۱۰ سانتیمتری خود را بلندقدتر نشان می‌داد. در دهه ۱۶۷۰ میلادی، لوئی چهاردهم فرمانی صادر کرد مبنی بر آن‌که تنها اعضای دربارش اجازه داشتند «کفش‌های پاشنه‌بلند قرمزرنگ» بپوشند.[۲]

کفش پاشنه‌بلند کفشی است که پاشنه‌ای بلندتر از دیگر انواع کفش‌ها دارد. از این‌گونه کفش در مهمانی‌ها به دلیل زیبایی بیشتر استفاده می‌شود. در اغلب کفش‌های پاشنه بلند، پاشنه کفش را به صورت باریک و بلند می‌سازنند که خود انواع مختلفی دارد.

براساس وبگاه مد (پوشاک) جیمی چو و شرکت گوچی، پاشنه در حدود ۶ سانتی‌متر را پاشنه کوتاه و پاشنه ۸.۵ سانتی‌متر را پاشنه متوسط بیش از این را پاشنه بلند تعیین کردند.

گرچه کفش پاشنه بلند امروزه به صورت انحصاری توسط زنان و دختران استفاده می‌شود اما در سده‌های گذشته مردان از طبقات مختلف اجتماع، از کفش‌ها و چکمه‌هایی با پاشنه بلند استفاده می‌کردند.

تاریخ استفاده از کفش های پاشنه بلندِ زینتی، قدمت شان به قرن ۱۶ میلادی در شهرهای بزرگ عصر رنسانس، ونیز و فلورانس برمی گردد که گاهی به ارتفاع ۷۵ سانتیمتر هم می‌رسید. جالب اینکه کلیسای وقت، موافق پوشیدن این کفشهای تجملی برای نجیب زادگان ثروتمند بود چون رقصیدن و تحرک معمولی و در نتیجه ارتکاب اعمال گناهکارانه را برای زنها ناممکن می ساخت.

کفش‌های پاشنه‌بلند بر اساس قومیت، نژاد، فرهنگ و طبقه اجتماعی، متفاوت ساخته می‌شود.[نیازمند منبع]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

منابع[ویرایش]

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «کفش پاشنه‌بلند»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۷ آوریل ۲۰۱۱).