کشف (ادبیات)
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
کشف در اصطلاح ادبیات داستانی و ادبیات نمایشی، فرایند آگاهی شخصیت اصلی یا یکی از شخصیت های اصلی اثر داستانی از نکتهای اساسی است که تا آن لحظه بر او مجهول بودهاست. این فرایند عالباً در لحظهٔ اوج یا گرهگشایی روی میدهد. به عنوان مثال، هنگامی که در داستانی از فردوسی، آگاهی رستم از رابطهاش با سهراب پس از شکافتن پهلوی او یکی از نمونههای کشف است.[۱]
پانویس [ویرایش]
- ↑ شریفی، فرهنگ ادبیات فارسی، ۱۱۶۳.
منبع [ویرایش]
- شریفی، محمد. محمدرضا جعفری. فرهنگ ادبیات فارسی. تهران: فرهنگ نشر نو و انتشارات معین، ۱۳۸۷. شابک ۸-۴۱-۷۴۴۳-۹۶۴-۹۷۸.
جستارهای وابسته [ویرایش]
| داستان | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
عناصر داستان
|
||||||||
|
پیرنگen · راویen · شخصیتen · رخدادen · توصیف · درونمایهen · فضا · گفتگوen · موضوعen · افتen · اوج · گرهگشاییen · کشمکش · گرهافکنیen · ساختارen |
||||||||
|
||||||||