کرون (بیماری)

بیماری کرون
سه سایت عمده از روده که دچار کرون می‌گردد.
آی‌سی‌دی-۱۰	K50
آی‌سی‌دی-۹	555
اُمیم	266600
دادگان بیماری‌ها	3178
مدلاین پلاس	000249
ای‌مدیسین	med/477 ped/507 radio/197
سمپ	D003424

بیماری کرون(به انگلیسی: Crohn's disease)‏ یکی از بیماریهای التهابی روده است که با التهاب دیواره روده مشخص می‌شود که می‌تواند هر قسمتی از لوله گوارش را درگیر کند هرچند بیشتر روده باریک درگیر است. بیماری می‌تواند تمام لایه‌های روده را درگیر سازد و حتی موجب فیبروز شود.

شایع‌ترین ناحیه درگیر ایلئوسکال است. بین ضایعات معمولاً نواحی سالم وجود دارد. این بیماری تظاهرات خارج روده‌ای نیز دارد مانند آرتریت و ضایعات پوستی.

نشانه‌ها

علایم و سمپتوم بیماری شامل اسهال مزمن، کاهش وزن و درد شکم است. بیماری می‌تواند با آبسه، فیستول، تنگی و انسداد روده همراه باشد و گاهی برای تشخیص٬ نیاز به آزمایش سرولوژی و کولونوسکوپی می‌باشد. این بیماری میتواند همراه با خونریزی همراه با مدفوع یا بطور جدا از مدفوع یا همراه با رگه های خون روی مدفوع همراه باشد. از دیگر علائم این بیماری (بی اشتهایی) ، (نفخ)، (دفع ناقص) و دفعات زیاد اجابت مزاج و بی اختیاری در آن را میتوان برشمرد.

نشانه‌های غیر روده‌ای

این بیماری علاوه بر گرفتار کردن معده و روده، اندام‌های دیگر را نیز می‌تواند درگیر کند. ورم چشم و ورم مفاصل یا ماهیچه‌های دست یا پا از این دست هستند. نازکی یا پوکی استخوان می‌تواند از عواقب این بیماری باشد. در این بیماری پوست، خون و غدد درون ریز نیز می‌توانند درگیر شوند. بیماری کم‌خونی همولوتیک خود ایمنی که در آن سیستم ایمنی به گویچه‌های سرخ حمله می‌کند بیشتر در بیماری کرون شایع است و می‌تواند باعث خستگی، رنگ پریدگی و دیگر نشانه‌های شایع در کم‌خونی شود.

درمان

تلاش ها در مورد درمان در به کنترل در آوردن این بیماری میباشد.درمان با ترکیبات سالیسیلات (سولفاسالازین، مسالامین و غیره)، گلوکوکورتیکوئیدها، عوامل سرکوبگر ایمنی (مرکاپتوپورین، متوتروکسات ، سیکلوسپورین و آزاتیوپرین) و آنتی بیوتیکها مانند مترونیدازول و سیپروفلوکساسین می‌باشد. گاه جراحی به خصوص در صورت بروز عوارض مانند فیستول و انسداد ضرورت می‌یابد. استرس و اضطراب می تواند نقش بسزایی در عود بیماری داشته باشد.

منابع

• واشنگتن، درمانهای طب داخلی ۲۰۰۷
• تجربیات بیماران مبتلا به کرون