کراتین (پروتئین)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
کراتین

کراتین (Keratin) یک پروتئین سنتز شده‌است که در بسیاری از موجودات زنده یک عنصر ساختاری است، کراتین همچنین بهترین نمونهٔ پروتئین فیبری است.

کراتین در آب نامحلول است و می‌توان آن را در پوست برخی از حیوانات، از جمله پستانداران پیدا کرد.

گاهی اوقات، اصطکاک بیش از حد، سبب رشد نا متعادل کراتین بر روی سطح پوست می‌شود که به آن کالوس می‌گویند. سلولهایی تولید کننده کراتین به طور مداوم می‌میرند و جایگزین می‌شوند.

مولکول کراتین مارپیچ و لیفی است به دور مولکولهای دیگر کراتین می‌پیچد و سبب تولید رشته‌های کراتین می‌شود.

این پروتئین حاوی میزان بالایی از اسیدهای آمینه حاوی گوگرد ،(اغلب سیستئین) می‌باشند، که به صورت پیوندهای دی‌سولفیدی میان مولکولها عمل کرده و سبب استقامت آنها می‌شوند. بیشتر از ۱۴ درصد موی انسان از سیستئین تشکیل شده‌است.

دو نوع کراتین اصلی وجود دارد. آلفا کراتین و بتا کراتین. اولی مربوط به پستانداران و دومی مربوط به خزندگان و پرندگان. دومی از اولی قوی تر است.

در انسان، کراتین توسط سلول‌های کراتینوسیت تولید می‌شود این سلول‌ها در لایه‌های عمیق اپیدرم قرار دارند و ملانین را جذب کرده و آنرا از اشعه‌های ماورا بنفش محافظت می‌کنند.

آلفا کراتین پستانداران به دو دسته تقسیم می‌شود یکی سیتوکراتین و دیگری اگزوکراتین. اگزوکراتین در مو دیده می‌شود و می‌تواند یا اسیدی باشد یا بازی و خنثی.

در پستانداران ناخن و مو از کراتین ساخته شده‌است.

برخی از حشرات، مانند بیدها، قادر به هضم کراتین می‌باشند.

منابع[ویرایش]

کراتین