کراتوکنژنکتیویت بهاره

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

کراتوکنژنکتیویت بهاره (به انگلیسی: Vernal keratoconjunctivitis) یا کراتوکنژنکتیویت حساسیتی این بیماری یک حساسیت مزمن، غیرواگیر و دوطرفه ملتحمه، پلک فوقانی و قرنیه است. در فصل بهار، مناطق گرمسیر و روستاها و در پسران شایعتر است. شروع این بیماری به طور معمول بین ۳ تا ۲۰ سالگی می‌باشد و در سنین بالا اغلب بهتر می‌شود .

علائم و نشانه‌ها[ویرایش]

علائم شایع آن خارش شدید چشم، ترشحات غلیظ و چسبنده که گاه در روی مژه فوقانی دلمه می بندد، حساسیت به نور و التهاب مخاط چشم است. اغلب بیماران سابقه حساسیت یا اگزمای دوران کودکی را دارند. چشم پزشک در معاینه ممکن است برجستگی‌های سفید رنگ و سفتی را پشت پلک فوقانی و یا اطراف قرنیه مشاهده کند که این یافته کراتوکونژنکتیویت بهاره را از سایر بیماری‌ها متمایز می کند. گاهی درگیری در قرنیه به صورت نقطه نقطه و سطحی و در موارد شدید زخمی با حدود کاملا" مشخص و استریل مشاهده می‌شود که می تواند دید بیمار را به طور موقت یا دائمی کاهش دهد. برای تشخیص افتراقی این بیمار از کراتوکونژنکتیویت آتوپیک باید به سن شروع بیماری، محل زخم ها، درماتیت وعدم وجود تغییرات فصلی توجه شود.

پاتوفیزیولوژی[ویرایش]

واکنش‌های آلرژیک در نتیجه پاسخ شدید سیستم ایمنی بدن به مواد آلرژن به وجود می آیند. مهمترین سلول شرکت کننده در بیماری کراتوکونژنکتیویت بهاره ائوزینوفیلها هستند.

کنترل بیماری[ویرایش]

هدف از کنترل این بیماری، کاهش علائم و جلوگیری از ایجاد عوارض تهدید کننده بینائی است. موثرترین درمان حذف یا دوری از مواد آلرژن است که در اغلب اوقات غیر ممکن می باشد.

کمپرس سرد، عینکهای محافظ، استفاده از اشک مصنوعی و پماد‌های چشمی اغلب باعث تسکین علائم می شود. برای درمان مرحله حاد این بیماری میتوان از آنتی هیستامین‌های موضعی و در موارد شدیدتر از قطره‌های کورتیکواستروئید موضعی استفاده کرد. استفاده از مواد ثابت کنند ه غشاء سلول مانند کرومولین سدیم علائم فعلی بیماری را کاهش نمی دهد بلکه باعث کاهش علائم بیماری در روزهای بعد می شود، لذا برای جلوگیری و کنترل علائم بیماری استفاده می‌شود .

بیمارانی که زخم قرنیه دارند، باید با قطره‌های سیکلوپلژیک و آنتی بیوتیک‌های موضعی تحت درمان قرار گیرند. استفاده از یک لنز پانسمانی و نازک می تواند باعث کاهش تماس بین قرنیه و پلک شود. زمانی که قسمت سطحی قرنیه ترمیم شد آنگاه می توان از قطره‌های کورتیکواستروئید نیز استفاده کرد.

بهتر است برای کنترل این بیماری یک ماه قبل از شروع و در طول فصل حساسیت، از کرومولین سدیم استفاده کرد و آنها را قطع نکرد زیرا پس از قطع، با شروع مجدد حداقل ۲ هفته طول می کشد تا اثر آنها ظاهر شود.

منابع[ویرایش]

  • سایت بیمارستان چشم پزشکی نور [۱]