کتابتخانه
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
کتابتخانه اتاقی بودهاست در صومعهها و کلیساهای قرون وسطایی به منظور نسخه برداری از روی دستنویسها اختصاص داشتهاست و یا بطور کلی برای نوشتن و مطالعه از آن استفاده می شدهاست.[۱]
در دورهای که کتابخانههای سلطنتی رایج شد دو بخش مهم در این نوع کتابخانهها بسیار قابل توجه بود. یکی کتابتخانه و دیگری صورت خانه بوده که بخصوص این دو قسمت از دوره ایلخانان به بعد به دلیل رشد و گسترش کتاب آرایی در دربار تشکیلات و کارکنان و هنرمندان زیادی را جلب کرد و کانون اصلی هنرهای تصویری خطاطی و تذهیب و غیره گردید.[۲]
پانویس [ویرایش]
منابع [ویرایش]
- سلطانی، پوری/دانشنامه کتابداری و اطلاع رسانی
- پایگاه نشریات الکترونیکی دانشگاه تهران/نشریه هنرهای زیبا