کاوشگر ۱

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
برای ماهواره‌ای آمریکایی با همین نام کاوشگر ۱ (آمریکا) را ببینید.

کاوشگر ۱ اولین پرتابه (موشک) فضایی ماهواره‌بر ایران است که ماموریت حمل ماهواره ایران به فضا را برعهده دارد[۱] و در ۱۵ بهمن ۱۳۸۶ پرتاب شد. کاوشگر ۱ نمونه اولیه ماهواره‌بر سفیر است و با ساخت و پرتاب آن، ایران نهمین کشوری است که توانمندی ارسال ماهواره به فضا را پیدا کرده‌است.

ویژگی‌ها[ویرایش]

پرتابهٔ کاوشگر ۱ موشکی دومرحله‌ای است؛ مرحله نخست موشک ۱۰۰ ثانیه پس از پرتاب از آن جدا شده، با چتر نجات به زمین فرود آمده‌است. مرحله دوم آن تا ارتفاع ۲۰۰ کیلومتری بالا رفته، پس از گردآوری و ذخیره داده‌های هواشناسی و امواج الکترومغناطیسی در مسیر خود، با چتر نجات بر زمین فرود آمده‌است. در تمام طول پرواز، کاوشگر ۱ ارتباط خود را با مرکز کنترل حفظ کرده‌است.[۲]

هدف[ویرایش]

پرتاب کاوشگر ۱ یک مرحله از اقداماتی است که جهت انجام آزمایش‌های محیطی در شرایط کارکرد ماهواره امید انجام شد تا از این طریق مشخص شود که بخش حمل ماهواره به فضا را بر عهده دارد کار خود را به درستی انجام می‌دهد.[۱]

هدف از پرتاب کاوشگر ۱ آزمایش قرار دادن سنجش کارکرد مطلوب آن در حمل ماهواره و وضعیت زیر سیستم‌های ماهواره در شتاب بالا، شرایط دما و خلأ است.[۱]

نتیجه[ویرایش]

مدیر روابط عمومی سازمان فضایی ایران گفت: کاوشگر یک، شامل یک محموله زیرمداری است که سر راکت به هنگام بالا رفتن و قرارگرفتن در زیر مدار از راکت اصلی جدا می‌شود و بعد از ۱۵ دقیقه به وسیله چتر نجات فرود می‌آید. مدت زمانی که این محموله مداری در مدار قرار می‌گیرد، باعث می‌شود تا اطلاعات لازم و مورد نیاز اعم از اتمسفر و آب و هوای جوی دریافت و به پایین منتقل شود.

در حال حاضر کاوشکر یک با موفقیت توانست بعد از این زمان با اطلاعات لازم به سلامت فرود آید.[۳]

فاصله از زمین و مدار[ویرایش]

در طرح اولیه، کاوشگر یک نهایتاً بین ۲۰۰ تا ۲۵۰ کیلومتر از زمین فاصله خواهد گرفت. و ماهواره امید در فاصله 377 کیلومتری زمین مستقر خواهد شد که این فاصله، نقطه حضیض (حداکثر) مدار است. مدار به شکل بیضوی است که سطحی از آن نزدیک به زمین و سطحی دیگر در ارتفاع دورتری از زمین قرار دارد.[۱]

بازتاب پرتاب این ماهواره در رسانه‌ها[ویرایش]

پرتاب این موشک بازتاب گسترده‌ای در میان رسانه‌های عربی داشت.[۴] ولی رسانه‌های ایران از بازتاب کم خبر پرتاب این ماهواره در رسانه‌های غربی خبر می‌دهند.[۵]

روی‌هم رفته ۴۳ کشور جهان صاحب ماهواره هستند که از این میان ۱۵ کشور در قاره آسیا قرار دارند.[۶] ایران نهمین کشوری است که صاحب فناوری ارسال ماهواره به فضا می‌باشد[۷]. قبل از پرتاب این موشک، ایران قبلا ماهواره‌ای با نام سینا را از طریق پایگاه روسی پـِلِسِتسک به فضا فرستاده بود و به باشگاه ماهواره داران پیوسته بود[۸].

<! ==احتمال نقص فنی== برخی منابع غیر رسمی غربی اطلاعات نادرستی در مورد تک مرحله‌ای بودن موشک کاوشگر ۱ و یا عدم موفقیت این موشک برای ورود به مدار زمین را منتشر کرده‌اند.[۹] -->

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ «کاوشگر ایرانی کجاست». روزنامه ایران. بازبینی‌شده در ۲۸ بهمن ۱۳۸۶. 
  2. Press TV - Iran provides space launch info
  3. روزنامه خراسان، چهرشنبه، اول اسفند ۱۳۸۶، شماره ۱۶۹۲۴، ص ۱۱
  4. «بازتاب خبر پرتاب موشک ایرانی به فضا در رسانه‌های عربی»(فارسی)‎. فارس نیوز، ۱ فروردین ۱۳۸. بازبینی‌شده در دی ۱۳۸۶. 
  5. باشگاه خبرنگاران، بازیابی ۱۵ بهمن ۱۳۸۶
  6. «ماهواره‌ها». وبگاه آفتاب. بازبینی‌شده در ۱۵ بهمن ۱۳۸۶. 
  7. http://en.wikipedia.org/wiki/Timeline_of_first_orbital_launches_by_nationality
  8. «ایران به باشگاه ماهواره داران پیوست»(فارسی)‎. بی‌بی‌سی فارسی، ۱ فروردین ۱۳۸. بازبینی‌شده در دی ۱۳۸۶. 
  9. The Great Beyond: Iran reaches orbit? Not just yet…

لینک به سایت‌های دیگر[ویرایش]

الگو:ماهواره‌های ایرانی