کارمینا بورانا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
دست‌نوشته‌ای از کارمینا بورانا در سدهٔ ۱۳ تا ۱۴ میلادی.

کارمینا بورانا (به لاتین: Carmina Burana) قطعهٔ آهنگی اثر کارل ارف است که از جمله زیباترین آثار موسیقی کلاسیک آوازی جهان به شمار می‌رود. این قطعه مجموعه‌ای در قالب یک کتاب خطی است که در سال ۱۸۰۳ میلادی در ایالت Bavaria «باواریا»ی آلمان امروز پیدا شده، نسخه اصلی این مجموعه ۱۱۹ صفحه داشته و گویا سه شاعر مختلف آنرا سروده است. کارمینا بورانا (سروده‌های بورانا) توسط کارل ارف[۱] در بین سال‌های ۱۹۳۵ و ۱۹۳۶ ساخته شده‌است. این قطعه بر اساس ۲۴ شعر که در مجموعهٔ اشعار کارمینا بورانا مربوط به قرون وسطا، به دست آمده، ساخته شده‌اند. نامی که ارف روی سرودها گذاشت عبارت زیر بود:

«سرودهای روحانی برای خواننده و کر که باید بصورت گروهی با ارکستر و تصاویر جادویی اجرا شوند.»[۲]

واژه‌شناسی[ویرایش]

کارمینا یعنی سروده‌ها و بورانا برابر لاتین واژهٔ ژرمنی بویرن Beuern است که از ریشه bur به معنی «خانهٔ کوچک» می‌آید. نام دقیق‌ترش کانتات (کانتاتا) Cantata کارمینا بورانا است. معروفترین بخش این اپرا، قطعه آغازین و همچنین پایانی آن با نام او فورتونا است. در واقع کارمینا بورانا مجموعه‌ای در قالب یک کتاب خطی است که در سال ۱۸۰۳ میلادی در ایالت Bavaria «باواریا»ی آلمان امروز پیدا شده، نسخه اصلی این مجموعه ۱۱۹ صفحه داشته و گویا سه شاعر مختلف آنرا سروده است. مجموعه فوق شش فصل داشته و فصل اول آن که مربوط به سرودهای مذهبی است گم شده است.

کارمینا بورانا سمفونی نیست و چنانچه به اشتباه نوشته‌اند، اپرا هم نیست. قطعه‌ای است که می‌توان به آن نام کانتات (کانتاتا[۳]) داد ولی بهتر است طبق نظر خود کارل ارف آن را تنها «کارمینا بورانا» بنامیم.

متن[ویرایش]

کارل ارف در ابتدا با متن اشعار در انتشارات جان آدینگتون سیموندز[۴]آشنا شد. شراب، زن، و ترانه که شامل ترجمه انگلیسی ۴۶ شعر از مجموعه می‌شد. میشل هافن[۵] یک دانشجوی جوان حقوق و علاقه‌مند به زبان‌های لاتین و یونانی، کارل ارف را در انتخاب و سازماندهی ۵۴ شعر از این اشعار، یاری کرد؛ تا آنها را به زبان‌های لاتین و آلمانی قرون وسطا تبدیل کند. این گزیده، محدوده وسیعی از موضوعات دنیوی را شامل می‌شود. آن دو ابیاتی را انتخاب کردند که در قرن سیزدهم به اندازهٔ امروزه ملموس و آشنا هستند: بی ثباتی دارایی و ثروت، بی‌دوام بودن طبیعت زندگی، خوشحالی برگشت بهار، لذات و خطرات شرابخواری، شکم پرستی و قماربازی.

ساختار[ویرایش]

کارمینا بورانا بر اساس ۵ بخش بزرگ که هر کدام دارای موومان[۶]های خاص خود هستند، تشکیل شده‌است. کارل ارف بین موومان‌ها از نشانهٔ آتاکا[۷] استفاده کرده است.

  • او فورتونا، ملکه جهان[۸]
  • بهار – شامل بخش درونی در میان چمنزار
  • در میخانه[۹]
  • بارگاه عشق[۱۰]
  • بلانزیفلور و هلنا[۱۱]

بسیاری از قطعات بر اساس باور چرخش چرخ فُرچونا (سرنوشت و تقدیر) پایه‌گذاری شده‌اند. نقش چرخ که در صفحه اول مجموعه بورانا است شامل ۴ عبارت می‌شود که در اطراف چرخند: من حکم رانی می‌کنم، من حکم رانی کرده‌ام، من بدون سلطنت هستم، من حکمرانی خواهم کرد. [۱۲]

در هر صحنه، و گاهی در یک حرکت جزئی، چرخ فورتونا می‌چرخد: خوشحالی به ناراحتی تبدیل می‌شود، و امید به رنجش. ای فورتونا،[۱۳] اولین شعر در نسخه اسچملر،[۱۴] دایره را کامل می‌کند؛ با شکل دادن یک قاب برای نمایش به وسیلهٔ حرکات شروع کننده و پایان بخش.

سبک موسیقی وار[ویرایش]

سبک کارل ارف تمایل به صریح‌گویی دارد. بسط و گسترش (دِولوپمان) به روش کلاسیک بسیار کم است و یا اصلاً وجود ندارد. همچنین نبود پولی فونی کاملاً مشهود است.

پانویس[ویرایش]

  1. Carl Orff
  2. Carmina Burana: Cantiones profanae cantoribus et choris cantandae
  3. کانتاتا Cantata یک قطعه موسیقی آوازی یک یا چندنفره با همراهی سازهای موسیقی و معمولاً چند موومانه است که اغلب توسط کُر همراهی می‌شود.
  4. John Addington Symonds
  5. Michel Hofmann
  6. movements
  7. attacca
  8. Fortuna Imperatrix Mundi
  9. In Taberna
  10. Cours d'amours
  11. Blanziflor et Helena
  12. Regno, Regnavi, Sum sine regno, Regnabo
  13. O Fortuna
  14. Schmeller

منابع[ویرایش]

  • استنبرگ، میشل. «کارل ارف: کارمینا بورانا.» هم خوانی استادانه: راهنمای شنوندگان. آکسفورد: انتشارات دانشگاه آکسفورد، ۲۳۰،۲۰۰۵-۲۴۲.
  • همنشین بهار: کارمینا بورانا Carmina Burana
  • باب کاک، جاناتان. «کارمینا بورانای کارل ارف: یک نزدیکی تازه به تمرینات اجرا.» مجلهٔ همخوانی، شماره ۴۵. ۱۱(می ۲۰۰۶): ۲۶-۴۰.
  • Carmina Burana (Orff)