کارشور

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

کارشور یا کرشور از واژه‌های ایرانی‌-کهن (اوستای) است و اکنون نیز کم و بیش به همان صورت مانده است. اگر چه واژهٔ پارسی امروزی "کشور" است و همان "کارشور" است، کاربرد واژهٔ "کرشور" بسیار گسترده تر بوده است. این واژه در دستگاه نامگذاری و کیهانشناختی ایرانیان باستان، جغرافیا، و مانند اینها بکار می‌رفته است.

در اوستا مفهوم "هفت کارشور" آماده است که به ترتیب چنین بوده اند:

۱. arezahi

savahi

vradadhafshu

widadhafshu

wourubaresti

wourugaresti

xhvaniratha

پیدایش این هفت کراشور، آنگونه که بندهش می‌گوید، پس از نخستین بارش باران بر زمین بوده است. [۱] ابتدا تنها در کرشور آخر "انسان" می‌زیسته است.[۲] کشور آخر درست در جایگاه میانی است[۲][۱] و همان جاست که "قله کوه هارا (البرز)" بوده است. [۱] تنها دو کوه بدین نام (البرز) میشناسیم: یکی همان البرز شناخته شده، دیگری نزدیک جهرم، استان فارس. "پیش فرض‌های کلی‌" دیگری هم به "کوهی بدین نام در اسیای مرکزی" اشاره می‌کند.[۳]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ World of myths. University of Texas Press, 2004. ISBN 0-292-70607-3.  p.95.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ Boyce, ‎M.. Textual sources for the study of Zoroastrianism. Manchester University Press ND, 1984. ISBN 0-7190-1064-0.  p. 11.
  3. W. Eilers. “Alborz i. the name Alborz”. In Encyclopaedia Iranica, Vol. 1. 1985.