کارت عابربانک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نمونۀ یک کارت عابربانک

کارت عابربانک (به انگلیسی: ATM Card) که به عنوان کارت بانک و کارت نقدی نیز شناخته می‌شود، کارتی است که برای انجام عملیاتی همچون دریافت وجه، سپردن وجه، انتقال وجه، دریافت اطلاعات حساب، اعلام موجودی و... در دستگاه‌های خودپرداز مورد استفاده می‌گیرد و توسط بانک یا مؤسسات مالی و اعتباری صادر می‌شود.
طبق استاندارد ISO/IEC 7810 ID-1 اندازۀ این نوع کارت به طور معمول ۵۴ × ۸۶ میلی‌متر است.
کارت نقدی (به انگلیسی: Debit card) در تعریف جهانی به کارتی گفته می‌شود که به یک حساب بانکی متصل است و توسط مشتریان در پایانه فروش مورد استفاده قرار می‌گیرد، اما کارت عابربانک (به انگلیسی: ATM card) برای انجام عملیات بانکی در دستگاه‌های خودپرداز استفاده می‌شود.
در برخی کشورها مانند ایران، عملکرد این دو کارت با هم ادغام شده و در قالب کارت نقدی با افتتاح حساب جاری، حساب سپرده سرمایه‌گذاری کوتاه مدت و یا حساب قرض‌الحسنه برای مشتریان حقیقی صادر می‌شود. دارندۀ این نوع کارت علاوه بر بهره‌مندی از خدمات متداول حساب‌های مذکور، از قبیل دریافت و پرداخت نقدی، از امکان خرید کالا و خدمات از فروشگاه‌های طرف قرارداد بانک نیز بهره‌مند می‌گردد.
به طور معمول، مشتریان با استفاده از همین کارت، امکان استفاده از دیگر خدمات بانکداری الکترونیک مانند تلفن‌بانک، اینترنت‌بانک و خرید اینترنتی را خواهند داشت. این عملیات با داشتن رمز دوم کارت، شمارۀ CVV2 و تاریخ انقضای کارت (درج شده بر روی آن) انجام می‌شود.

جستارهای وابسته[ویرایش]