کارت شارژ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

کارت شارژ (به انگلیسی: Charge card)، معمولاً یک کارت کاغذی است که به عنوان روشی برای پرداخت بهای مصرفی استفاده می‌شود. کارت شارژها معمولاً دارای مبلغ و کاربرد مشخص هستند.

در ایران

کارت شارژ در ایران اولین بار توسط اپراتور تلفن همراه ایرانسل برای افزایش اعتبار مشترکین سیم کارت اعتباری ارائه گردید. پس از آن اپراتور همراه اول نیز از همین روش به منظور افزایش اعتبار مشترکین اعتباری خود استفاده کرد. اپراتور اعتباری تالیا و رایتلنیز با ارائه کارت شارژ با مبالغ مختلف، همین شیوه را در اختیار کاربرانش قرار می‌دهند.

امروزه کارت شارژها در اکثر مغازه‌های سوپرمارکت قابل تهیه هستند. همچنین با گسترش نفوذ تجارت الکترونیک و امکان خرید اینترنتی، وب سایت‌هایی نیز به منظور خرید اینترنتی کارت شارژ راه‌اندازی شده‌اند. این وب سایت‌ها معمولاً کارت شارژها را با قیمت‌هایی کمتر از بازار به کاربران عرضه می‌کنند و از آنجا که به وسیله کامپیوتر و موبایل از هرجایی قابل دسترس هستند، مورد استقبال متقاضیان کارت شارژ قرار گرفته‌اند.

کلیه کارت‌های بانکی عضو شبکه شتاپ با در اختیار داشتن رمز خرید اینترنتی قابلیت خرید از این سایت‌ها را دارند. همچنین خرید کارت شارژ از طریق دستگاه‌های کارت خوان نیز امکان‌پذیر می‌باشد.

در حال حاضر سایت‌های زیادی مبادرت به فروش شارژ نموده و کسب درآمد می‌کنند، به این شیوه فروش، خرید شارژ اینترنتی گفته می‌شود.

از روش‌های دیگر شارژ می‌توان به شارژ بدون اینترنت اشاره نمود. از جمله شارژ ایرانسل با کد #788۹*۷۸۹* که با شماره گیری این شماره، مراحل خرید شارژ ظاهر گردیده و با استفاده از شماره کارت اعتباری و رمز دوم (اینترنتی) مبادرت به خرید شارژ می‌نمایند. از مزایای دیگر این شماره، امکان خرید شارژ برای دوستان و آشنایان که فقط کافیست به جای شماره مشترک، شماره شخص دیگری نوشته شود و خط اعتباری طرف مقابل به صورت مستقیم و بدون وارد کردن کد، شارژ می‌گردد.

این روش مزایای بی شماری داشته و از جمله آن، امکان ارسال کد شارژ برای مشترکین همراه اول و همچنین رایتل می‌باشد. که البته فقط از طریق ایرانسل مقدور است.

پانویس