کاتالان‌ها

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

کاتالان‌ها مردم کاتالونیا بخشی خودمختار در شمال شرقی کشور اسپانیا و کسانی که اصلیت شان به انجا باز می‌گردد هستند. همچنین ساکنان بخشی از جنوب فرانسه که مجاور کاتالونیا است و در کاتالونیا به کاتالونیای شمالی و در فرانسه به پایس کاتالان معروف است نیز معمولاً کاتالان شمرده می‌شوند.

تاریخ[ویرایش]

جغرافیا[ویرایش]

اکثر کاتالان‌ها در اسپانیا زندگی می می‌کنند که تعدادشان بیش از ۷ میلیون است.حداقل ۱۰۰٬۰۰۰ کاتالان زبان در فرانسه زندگی می‌کنند و بیش از ۳۱٬۰۰۰ در اندورا و ۲۰٬۰۰۰ نفر در ایتالیا(اکثراً در ساردنی) هستند.به علاوهٔ این‌ها تعداد نامعلومی از ان‌ها در زمان قدرتمندی امپراطوری اسپانیا به قارهٔ آمریکا رفته و کلونی‌های مهمی در شیلی ٫ کوبا ٬ پورتوریکو ٬ جمهوری دومینیکن و عموما در آمریکای لاتین ایجاد کردند.[۱]

فرهنگ[ویرایش]

والتر ستارکی در کتاب خود جاده به سانتیاگو کاتالان‌ها را مردمانی زیرک می خواند.

زبان[ویرایش]

لباس‌های سنتی[ویرایش]

اشپزی سنتی[ویرایش]

غذاهای سنتی[ویرایش]

جنبش استقلال خواهی کاتالان ها[ویرایش]

جنبش ناسیونالیسم کاتالونیا خواستار به رسمیت شناخته شدن شخصیت سیاسی کاتالونیا با منطقه کاتالونی زبان است. این جنبش در دوران رمانتیسم در اواسط قرن نوزدهم متولد شد. این جنبش به همراه جنبش ناسیونالیسم باسک، از مردمی ترین جنبشهای مقاومت در برابر گرایشات سانترالیسم و همگون سازی دولت مدرن اسپانیاست. این جنبش در رنسانس یا احیای فرهنگی و ادبی ریشه دارد که در سال 1833 با نام « رنایخنسا » آغاز شد و به زمانی باز می گردد که « کارلس آریباو » قصیده « به سرزمین پدری » را به زبان کاتالونی منتشر کرد. این زبانی بود که عملا در آن زمان استفاده نوشتاری نداشت. ناسیونالیسم کاتالونیا بر مبنای قومیت استوار نیست، بلکه بر اساس زبان، فرهنگ، تاریخ و سرزمین استوار است و از نظر سنتی عمیقا از مذهب کاتولیک تاثیر پذیرفته است. « والنتی آلمیرال » بنیان گذار ناسیونالیسم کاتالونیایی از سال 1879 تا 1887 بر عرصه کاتالان تسلط داشت و به این جنبش ماهیتی سیاسی بخشید. وی برای اولین بار روزنامه ای به زبان کاتالونب منتشر ساخت. عقیده و خط فکری او بر مبنای استقرار حکومت فدرالی از نوع آمریکائی استوار بود. در سال 1885، یک نهاد فرهنگی کاتالونی « لوح یاد بود دفاع از منافع اخلاقی و مادی کاتالونیا » را که به امضای روشنفکران و صنعتگران آن منطقه رسیده بود، به شاه آلفونس دوم هدیه کرد. مدتی بعد برخی از اعضای این نهاد نخستین حزب ناسیونالیست کاتالونیا را بنیان نهادند که « لیگادو کاتالونیا » ( اتحاد کاتالونیا ) نام داشت. این حزب دارای گرایشات رمانتیزم و از نظر اجتماعی محافظه کار بود. نخستین موفقیت آن دفاع از خاستگاه قانون مدنی کاتالان بود. این قانون برای « باسس مانرسا » که از شخصیتهای مطرح منطقه بشمار می رفت، الهام بخش واقع شد. و او در سال 1892 پیشنهاد اصلاحات سیاسی را ارائه کرد. این پیشنهاد که جمعی از هنرمندان، فرهیختگان و لیبرالها در نوشتن آن نقش داشتند، خواستار دولت فدرال، رسمیت یافتن زبان کاتالونی و حق رای صنفی بودند. در سال 1901 این حزب نام خود را به حزب « منطقه گرا » تغییر داد. جایگاه ناسیونالیسم کاتالونی در بین مردم در این ایالت ناسیونالیسم به لایه های گسترده تر جامعه نفوذ کرده و تبدیل به گفتمان برتر سیاسی گردید. حزب از نظر انتخاباتای چنان محبوبیتی داشت که تقسیم بندی سیاسی سنتی اسپانیا از « محافظه کار – لیبرال » به « منطقه گرا – جمهوری خواه » تبدیل شد. در سال 1906 « انریک پارت دلاریبا » که رهبری حزب را بر عهده داشت، کتابی آموزشی به نام « ملیت کاتالان » را منتشر کرد. پارت نیز همچون سایر ناسیونالیستهای کاتالان، از « پان ایبریانیسم » دفاع می کرد. _پان ایبریانیسم پان ایبریانیسم آموزه ای سیاسی است که از اتحاد شبه جزیره ایبزیا حمایت می کند. این شبه جزیره از ایالت کاتالونیا و کاستیل اسپانیا، قسمتی از کشور فرانسه و جزایر اقیانوس اطلس و بخشی از کشور پرتغال تشکیل می شود. این تفکر در قرن هجدهم میلادی بوجود آمد و به سرعت ماهیت جمهوری خواهانه و فدرالی و مترقی یافت. ولی این تفکر در پرتغال با وجود حمایت افراد و چهره های مهم و با نفوذی همچون « تئو فیلو براگا » و « آنترو کوئنتال »، رونق چندانی نیافت. ایبریانیسم را می توانیم به عنوان نوعی ناسیونالیسم وحدت گرا نظیر جنبشهای وحدت ایتالیایی ها و آلمانها تلقی نماییم. انریک پارت دلا در 1914 به ریاست سازمان جدید « مانکو مونیتات » برگزیده شد که از نظر اداری چهار ایالت کاتالان ( بارسلون، خرونا، لریذا و تاراگونا ) را در بر می گرفت. این نخستین خود مختاری بود که در اسپانیا اعطا شده بود. در سال 1923، دیکتاتوری ژنرال « پریمو دریورا » این خود مختاری را لغو کرد. سپس در سال 1930، سوسیالیستها، جمهوری خواهان و ناسیونالیستهای کاتالونیا، بر علیه دیکتاتوری ژنرال پریمو ائتلاف کردند که به پیمان « سن سباستین » شهرت یافت. رهبری این ائتلاف بر عهده « ماچیا » رهبری ناسیونالیستهای چپ گرا بود. پس از این ائتلاف کاتالونیا در سال 1932 بار دیگر به خود مختاری دست یافت و این نتیجه ائتلاف میان گروههای مختلف کاتالونی بود. سپس در دوران جنگ داخلی اسپانیا ( از 1936 تا 1939 ) خود مختاری کاتالونیا افول کرده و بعد از جنگ و با به قدرت رسیدن ژنرال فرانکو که حکومتی فاشیستی بوجود آمد، عملا کاتالونیا بار دیگر خود مختاری خود را از دست داد و تبدیل به مستعمره حکومت فرانکو شد.رهبران ناسیونالیسم کاتالونی در دهه 1970 فعالیتهای علنی خود را از سر گرفت. نظام شبه فدرال اسپانیا در سال 1978، امتیازی بود که در ازای مشارکت ناسیونالیستهای کاتالونیا و باسک، در گذار به دموکراسی به آنها داده شد. کاتالونیا در سال 1979، به جایگاه تازه ای دست یافت. « خوردی پوخول »، بنیان گذار و رهبر حزب ناسیونالیست معتدل « همگرائی دموکراتیک کاتالونیا » در تمام انتخابات مستقلی که پس از سال 1980، برگزار شد به پیروزی دست یافت. این حزب خواستار این بود که اسپانیا، کاتالونیا را به عنوان یک ملت برسمیت بشناسد و آرزوی حکومتی چند ملیتی را در سر می پروراند. یکی دیگر از پیشنهادات این حزب، این بود که اتحادیه اروپا باید تنوع فرهنگی خود را محترم بشمارد و با پرهیز از اشتباهات تاریخی ملت سازی،پایه های خود را بر اساس این تنوع فرهنگی بسازد. در نهایت ایالت کاتالونیا طی رفراندوم سال 2008 با رای 75% مردم اسپانیا به خود مختاری بیشتری دست یافتند و نام این منطقه به نام کشور کاتالونیا در سازمان ملل ثبت گردید و اکثر سازمانهای بین المللی دارای نماینده مستقل می باشد. پس از این رفراندوم رئیس جمهور کاتالونیا « پاسکال ماراگال » گفت: مردم کاتالونیا برگ جدیدی در تاریخ اروپا و جهان نوشتند. [۲]

دین[ویرایش]

دین اکثریت کاتالان‌ها مسیحی کاتولیک هستند در حالی که شمار قابل توجهی از ان‌ها ادعا می‌کنند که دینی ندارند .

وضعیت اجتماعی[ویرایش]

کاتالان‌ها اکثراً مردمی کارگر و یا کشاورز بوده‌اند که به انحاء مختلف با اشرافیت و حکومت مرکزی که مادرید نماد آن به شمار می‌رود در تعارض بوده‌اند. حتی ریشهٔ هیجان و خشونت وافر موجود در دربی ال کلاسیکو که همان مسابقهٔ میان دو تیم فوتبال بارسلونا و رئال مادرید است به همین تعارض تاریخی باز می‌گردد.

هویت و ملیت[ویرایش]

بعضی از کاتالان‌ها از ملی گرایی کاتالانی و استقلال طلبی کاتالانی در اسپانیا و فرانسه حمایت می‌کنند که تعداد ان‌ها در فرانسه از اسپانیا کمتر است.

کاتالان‌های مشهور[ویرایش]

هنرمندان[ویرایش]

موسیقی دان‌ها و خواننده‌ها[ویرایش]

معماران[ویرایش]

نویسندگان و شاعران[ویرایش]

سیاست مداران و رهبران[ویرایش]

ورزشکاران[ویرایش]

از مشهورترین ورزشکاران کاتالان می‌توان کارلس پویول مدافع باشگاه بارسلونا و ژاوی هرناندز هافبک این باشگاه را نام برد.[نیازمند منبع]

دانشمندان[ویرایش]

دیگران[ویرایش]

منابع[ویرایش]

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Catalan people»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۱۰ جون ۲۰۰۸).


پانویس[ویرایش]

  1. RootsWeb: CUBA-L [CUBA-L] books about the catalan migrations to america
  2. جنبش کاتالانها. نشریه « آرمان » ارگان رسمی تشکل آرمان دانشجویان دانشگاه آزاد تبریز. 
جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ کاتالان‌ها موجود است.


  1. RootsWeb: CUBA-L [CUBA-L] books about the catalan migrations to america
  2. جنبش کاتالانها. نشریه « آرمان » ارگان رسمی تشکل آرمان دانشجویان دانشگاه آزاد تبریز. 
[۱]


خطای یادکرد: برچسب <ref> وجود دارد، اما {‌{پانویس}‌} پیدا نشد. لطفاً برای نمایش یادکردها، {‌{پانویس}‌} را در پایان مقاله بیفزایید. راهنمایی بیشتر