ژان دوم فرانسه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ژان دوم
پادشاه فرانسه
Arms of the Kingdom of France (Ancien).svg
JeanIIdFrance.jpg
=
دوران ۱۳۵۰-۱۳۶۴
لقب(ها) ژان نیک
زادروز ۱۶ آوریل ۱۳۱۹
زادگاه در نزدیکی لو مان، فرانسه
مرگ ۸ آوریل ۱۳۶۴ (۴۴ سال)
محل مرگ لندن، انگلستان
پیش از شارل پنجم
پس از فیلیپ ششم
همسر بون لوکزامبورگ
دودمان دودمان والواها
پدر فیلیپ چهارم
مادر ژان بورگوندی

ژان دوم (به فرانسوی: Jean II de France) ملقب به ژان نیک یا ژان خوب (به فرانسوی: Jean le Bon) (زادهٔ ۱۶ آوریل ۱۳۱۹ – درگذشتهٔ ۸ آوریل ۱۳۶۴) پادشاه فرانسه از ۱۳۵۰ تا ۱۳۶۴ بود.[۱] او در طی نبرد پواتیه از سری درگیری‌های جنگ صدساله (۱۳۳۷-۱۴۵۳) در ۱۹ سپتامبر ۱۳۵۶ به دست انگلیسیان اسیر و زندانی گردید.[۱] او مجبور به امضای معاهده‌ٔ بریتینی در ۱۳۶۰ با آنان شد که بیشتر مناطق جنوب غربی فرانسه را در اختیار ادوارد سوم، پادشاه انگلستان قرار می‌داد.[۱]

زندگینامه[ویرایش]

سال‌های نخستین و رسیدن به پادشاهی[ویرایش]

ژان پسر فیلیپ ششم، پادشاه فرانسه از همسرش ژان بورگوندی بود. او در ۱۳ سالگی با بون لوکزامبورگ ازدواج کرد و در ۱۳۴۰ فرماندهی نیروهای نظامی سلطنتی در هاینو را عهده‌دار شد.[۲] او سپس در ۱۳۴۱ به‌عنوان ملازم پدرش در بریتانی و در ۱۳۴۴ در لانگدوک منصوب گردید.[۲] پس از مرگ فیلیپ ششم در ۲۲ اوت ۱۳۵۰، ژان با عنوان ژان دوم بر تخت پادشاهی فرانسه نشست[۱] با این‌حال او پادشاهی بی‌منطق بود.[۳] ژان کمی پس از بر تخت نشستنش دوره‌ای از جشن‌ها، مهمانی‌ها و مسابقات را که مشخصهٔ دوران حکومت اوست آغاز نمود.[۲] او در همان سال رائول دو برین، کنتِ او و ارتشبد فرانسه را اعدام نمود و مقام او را به یکی از سوگلیان خود به نام شارل دو لا سردا بخشید.[۳] او همچنین مشاورانی منفور و غیرقابل‌اعتماد را در دربار خود به خدمت گرفت[۳] و کسانی را در پست‌های بالای دولتی گمارد که با سو استفاده از قدرت خود باعث به اوج رسیدن بحران اقتصادی در کشور در دههٔ ۱۳۵۰ شدند.[۲]

در این زمان انگلستان و فرانسه در دوره‌ای از آتش‌بس در جنگ‌های صدساله به سر می‌بردند با این حال ژان در ۷ سپتامبر ۱۳۵۱ با حمله به سن-ژان-دانژلی در غرب فرانسه آنجا را از انگلیسی‌ها پس گرفت.[۱] پس از این اقدام او قرارداد آتش‌بس جدیدی را در ۱۲ سپتامبر همان سال با انگلیسی‌ها به امضا رساند اما باز به آن پایبند نماند و در اوت ۱۳۵۲به حمایت از پارتیزان‌های شارل بلوآ، مدعی تاج و تخت بریتانی که توسط ادوارد سوم، پادشاه انگلستان زندانی شده بود پرداخت.[۱]

درگیری با شارل دوم، شاه ناوار[ویرایش]

شارل دوم ملقب به شارل بد، شاه ناوار و دیگر دشمن سرسخت ژان بود که ژان به منظور اتحاد با او دخترش را به همسری او درآورد اما چیزی بابت جهیزیهٔ دخترش به شارل نپرداخت. روابط آن دو پس از آنکه ژان زمین‌هایی را که شارل ناوار خواهانشان بود به ارتشبد جدید فرانسه، شارل دو لا سردا بخشید تیره‌تر شد و در نتیجه شارل ناوار به انتقام این کار ترتیب قتل ارتشبد جدید را داد.[۱] علی‌رغم خشم ژان دو پادشاه در فوریهٔ ۱۳۵۴ به‌طور صوری با یکدیگر صلح نمودند اما تمایل شارل برای اتحاد با پادشاه انگلستان چنان باعث وحشت ژان شد که او قرارداد صلح دیگری را در ۱۰ سپتامبر ۱۳۵۵ با شارل ناوار امضا نمود. با این‌حال ژان دوم در ۱۶ آوریل ۱۳۵۶ شارل ناوار را در روآن دستگیر و زندانی نمود.[۱]

جنگ پوآتیه و اسارت ژان دوم[ویرایش]

در ۱۳۵۵ بار دیگر جنگ بین انگلیس و فرانسه از سر گرفته شد[۲] و ادوارد، شاهزاده ویلز که بعدتر به ادوارد، شاهزاده سیاه ملقب شد به جنوب فرانسه یورش برد.[۱] ژان که به دلیل مشکلات مالی توانایی متوقف‌ساختن نیروهای انگلیسی را نداشت با بستن مالیات بر نمک درصدد تأمین هزینه‌های خود برآمد.[۱] ژان نخست اقدام به دفاع از پاریس و شارتر نمود و در نهایت در ۱۹ سپتامبر ۱۳۵۶ در نزدیکی پوآتیه با شاهزادهٔ سیاه روبرو شد. سپاهیان فرانسه در این نبرد که به نبرد پواتیه شهرت یافت به‌سختی شکست خوردند و ژان به اسارت انگلیسی‌ها درآمد.[۱] او را در آوریل ۱۳۵۷ به لندن منتقل ساختند و در کاخ ساووی مسکن دادند. در آنجا او معاهده‌هایی سنگین را در ژانویهٔ ۱۳۵۸ و مارس ۱۳۵۹ امضا نمود که مورد پذیرش فرانسویان واقع نشد.[۱]

از سوی دیگر شکست و دستگیری تحقیرآمیز ژان در نبرد پواتیه و بروز بحران‌های اقتصادی و اجتماعی باعث شده بود تا شاخهٔ انقلابی مجلس قانونگذاری فرانسه به‌شدت خواهان انجام اصلاحاتی توسط دوفَن (بعدتر شاه شارل پنجم) پسر و نایب‌السلطنهٔ ژان دوم در آن زمان باشند.[۲] این درخواست‌ها در نهایت به شورشی موسوم به شورش دهقانان انجامید که از ۱۳۵۶ تا ۱۳۵۸ ادامه داشت و در این مدت فرانسه در خطر بروز هرج و مرج قرار گرفت. با این حال شارل تا ۱۳۵۹ توانست بخشی از نظم عمومی را بار دیگر به کشور بازگرداند.[۲]

امضای معاهدهٔ بریتینی با ادوارد سوم[ویرایش]

سرانجام دو معاهدهٔ بریتینی و کاله در مه و اکتبر ۱۳۶۰ با انگلستان به امضا رسید و خون‌بهایی برابر با ۳ میلیون سکهٔ طلا برای آزادسازی ژان دوم تعیین گردید.[۱] همچنین به‌موجب این معاهده بیشتر جنوب‌غربی فرانسه به انگلستان واگذار گردید و از آنجا که فرانسه در آن زمان قادر به پرداخت مبلغ خون‌بهای پادشاه خود نبود، توافق گردید تا زمان پرداخت کامل خون‌بهای ژان گروگان‌هایی در انگلستان باقی بمانند.[۱]

بدین ترتیب ژان دوم در ۹ اکتبر ۱۳۶۰ آزاد گردید و برای فراهم‌آوردن مبلغ خون‌بهای خود به فرانسه بازگردانده شد. با این حال وقتی یکی پسران ژان که در انگلستان گروگان بود گریخت، او که این حرکت را مایهٔ آبروریزی خود می‌دانست داوطلبانه به انگلستان بازگشت و تا پایان عمرش در همانجا در اسارت به سر برد.[۱]

مرگ[ویرایش]

ژان دوم در ۸ آوریل ۱۳۶۴ در لندن درگذشت و پس از او پسرش با عنوان شارل پنجم بر تخت پادشاهی فرانسه نشست.

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰۰ ۱٫۰۱ ۱٫۰۲ ۱٫۰۳ ۱٫۰۴ ۱٫۰۵ ۱٫۰۶ ۱٫۰۷ ۱٫۰۸ ۱٫۰۹ ۱٫۱۰ ۱٫۱۱ ۱٫۱۲ ۱٫۱۳ ۱٫۱۴ «John II» (Web). Britannica Online Encyclopedia. بازبینی‌شده در ۱۸ آوریل ۲۰۱۱. 
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ ۲٫۳ ۲٫۴ ۲٫۵ ۲٫۶ «Gale Encyclopedia of Biography: John II». The Gale Group, Inc./ Answers Corporation. بازبینی‌شده در ۱۸ آوریل ۲۰۱۱. 
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ John II. Answers.com. The Columbia Electronic Encyclopedia, Sixth Edition, Columbia University Press., 2011. بازدید در تاریخ ۱۸ آوریل ۲۰۱۱.