ژاله اصفهانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ژاله اصفهانی
زادروز ۱۳۰۰ شمسی
۱۹۲۱

تیران , ایران ایران
درگذشت ۷ آذر ۱۳۸۶
۲۸ نوامبر ۲۰۰۷
لندن ,  بریتانیا
محل زندگی پرچم شاهنشاهی ایران (پیش از انقلاب ۱۳۵۷ خورشیدی) اصفهان
روسیه مسکو
بریتانیا لندن
ملیت ایرانی
نام‌های دیگر مستانه سلطانی
لقب شاعر امید
همسر شمس الدین بدیع تبریزی


ژاله اصفهانی (به انگلیسی: Jaleh Esfahani) با نام اصلی (مستانه سلطانی) (۱۳۰۰ خورشیدی، اصفهان۷ آذر ۱۳۸۶، لندن), شاعر ایرانی که به شاعر امید معروف بود.

زندگینامه[ویرایش]

او اولین شعرش را در هفت سالگی سرود و در سیزده سالگی نام خود را به ژاله تغییر داد . وی در سال ۱۳۲۳ در دانشکد ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران به تحصیل پرداخت نخستین مجموعه شعرش با عنوان گل‌های خود رو را دردوران دانشجویی در سن ۲۲ سالگی منتشر کرد.

در ۲۵ سالگی همراه همسرش (شمس الدین بدیع تبریزی) که عضو حزب توده بود به به اتحاد جماهیر شوروی تبعید شدند. سپس مدرک لیسانس در رشته ادبیات فارسی را از دانشگاه آذربایجان (Azerbaijan State` University) اتخاذ نمود. و در سال ۱۳۴۰ در مسکو از دانشگاه لامانوسوف مدرک دکترا گرفت. و به مدت بیست سال در (Maxim Gorky International Academy of Literature)به تحقیق پرداخت.

در سال ۱۳۵۹ بعد از انقلاب، در سن ۶۰ سالگی به ایران بازگشت و مدتی را در زندان اوین گذراند اما مجبور شد به لندن مهاجرت کند.

زاله اصفهانی دوازده مجموعه شعر منتشر نمود که مهمترین آنها عبارتند از: «زنده رود»(۱۳۴۴- مسکو)، البرز بی شکست (۱۳۶۲-لندن)، خروش خاموشی (۱۳۷۰-لندن).

دکتر ژاله اصفهانی که به دلیل روح اشعارش به شاعر امید معروف بود، روز ۷ آذر ۱۳۸۶ برابر ۲۸ نوامبر ۲۰۰۷ در سن ۸۶ سالگی، در بیمارستانی در لندن درگذشت و اشعارش را برای آیندگان باقی گذاشت.

آثار[ویرایش]

اشعار[ویرایش]

  • گل‌های خود رو، تهران، ۱۳۲۴
  • زنده رود، مسکو، ۱۳۴۴
  • زنده رود، چاپ دوم، تهران، ۱۳۵۸
  • کشتی کبود، تاجیکستان، ۱۳۵۷
  • نقش جهان، مسکو، ۱۳۵۹
  • اگر هزارقلم داشتم، تهران، ۱۳۶۰
  • البرز بی شکست، لندن، ۱۳۶۲
  • البرز بی شکست، چاپ دوم، واشینگتن، ۱۳۶۵
  • ای باد شرطه، لندن، ۱۳۶۵
  • خروش خاموشی، سوئد، ۱۳۷۱
  • سرود جنگل، لندن، ۱۳۷۲
  • ترنم پرواز، لندن، ۱۳۷۵
  • موج در موج، تهران، ۱۳۷۶

مجموعه‌ای از شعرهای او در سال ۱۳۴۴ با عنوان زنده رود در مسکو منتشر شد.و همچنین گزیده‌ای از اشعار او هم با نام پرندگان مهاجر (Migrating Birds) به زبان انگلیسی انتشار یافته‌است.

سایر آثار[ویرایش]

  • نیما یوشیج: پدر شعر نو.
  • عارف قزوینی: شعر و موسیقی مبارزش.
  • هر گل بویی دارد: ترجمه اشعار خارجی به فارسی، لندن ۱۳۶۵
  • ترجمه چند نمایشنامه از زبان آذری
  • آثار تحقیقی و تطبیقی در باره شعر معاصر ایران، افغانستان و تاجیکستان
  • سایه‌های سال، خاطرات.

دیگر افتخارات[ویرایش]

ژاله اصفهانی بعد از پروین اعتصامی اولین زنی بود که کتاب شعرش را که شعرهای آن را در دوران دبیرستان سروده بود، به چاپ رساند.

شصت سال پیش در نخستین کنگره نویسندگان ایران به ریاست ملک‌الشعرای بهار و با شرکت فروزانفر و صادق هدایت و بسیاری دیگر، ژالهٔ اصفهانی به عنوان یک زن شاعر یکی از شرکت‌کنندگان در این کنگره بود.

در ژوئن ۲۰۰۲ در کنفرانس سالانه بنیاد پژوهشهای زنان که در کلرادو برگزار شد، ژاله اصفهانی به عنوان زن برگزیده سال انتخاب شد.

نمونه اشعار[ویرایش]

  • بشکفد بار دگر لالهٔ رنگین مراد، غنچه سرخ فروبسته دل باز شود / من نگویم که بهاری که گذشت آید باز، / روزگاری که به سر آمده، آغاز شود. / روزگار دگری هست و بهاران دگر
  • شاد بودن هنر است، / شاد کردن هنری والاتر / لیک هرگز نپسندیم به خویش، / که چو یک شکلک بی‌جان / شب و روز، / بی‌خبر از همه، / خندان باشیم. / بی‌غمی عیب بزرگی است، / که دور از ما باد!
  • یاد تو / قطره قطره می‌چکد از چشمم / روی تو / رفته رفته می‌رود از یادم
  • «نه برکه، نه رود»:

مرا بسوزانید / و خاکسترم را / بر آبهای رهای دریا بر افشانید، / نه در برکه، / نه در رود: / که خسته شدم از کرانه‌های سنگواره / و از مرزهای مسدود.

زندگی صحنۀ یکتای هنرمندی ماست، هرکسی نغمۀ خود خواند و از صحنه رود، صحنه پیوسته بجاست، خرّم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]