چون یک خانه‌به‌دوش

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

«چون یک خانه‌به‌دوش» (به انگلیسی: Like a Rolling Stone) ترانه‌ایست نوشته‌شده توسط شاعر و ترانه‌سرای آمریکایی باب دیلن. این ترانه که یکی از بهترین و تأثیرگذارترین آثار اوست، قبلاً توسط وی به صورت یک داستان کوتاه نوشته شد و به مرور زمان به ترانه تبدیل و در سال ۱۹۶۵ آن را ضبط کرد.

«چون یک خانه‌به‌دوش» اول بار در جولای ۱۹۶۵ به شکل یک تک‌آهنگ بیرون داده شد که از طرف برخی از طرفداران دیلن به شدت مورد انتقاد قرار گرفت؛ از این جهت که دیگر حال و هوای موسیقی بومی (folk) را که وی سابقاً به آن می‌پرداخت نداشت و در فضایی کاملاً متفاوت در قالب هارد راک ارائه شده بود.

این ترانه به شکلی دراماتیک دنیای موسیقی و فرهنگ عامه را تحت تأثیر قرار داد. مجله رولینگ استون در رده‌بندی «۵۰۰ ترانهٔ برتر همهٔ دوران» این ترانه را بزرگ‌ترین ترانه تمام زمان‌ها لقب داد.[۱] در سخنرانی سال ۱۹۸۸ در مراسم ورود نام دیلن به تالار مشاهیر راک اند رول، بروس اسپرینگستین در مورد این ترانه گفت: «من در ماشین با مادرم بودم که این ترانه را برای بار اول شنیدم. مانند این بود که یکی با لگد دریچه ذهنت را باز کرده باشد.»
این ترانه توسط گروهها و خواننده‌های زیادی همچون گرین دی, باب مارلی , بون جووی , رولینگ استونز , جیمی هندریکس ,دیوید بویی, مايكل بولتون , دیوید گیلمور بازخوانی شده است.


برگردان فارسی این ترانه :


همچون یک خانه به دوش
یه روزایی بود خیلی شیک و مرتب لباس میپوشیدی
و با فخر فروشی سکه ای واسه گداها مینداختی اینطور نبود؟
مردم بهت میگفتن حواستو جمع کن عروسک داری سقوط میکنی
تو فکر میکردی همه اونها دارن باهات شوخی‌ می‌کنن
عادت داشتی به همه دور و بری هات
با صدای بلند بخندی
الان دیگه بلند بلند حرف نمیزنی
الان دیگه اونقدر مغرور به نظر نمیای
وقتی که مجبوری نیازمند وعده غذای بعدی خودت باشی‌
چه حسی داره
چه حالی داره
که خونه نداشته باشی
مثل یه بی‌ نام و نشون
مثل یه خانه به دوش
به بهترین مدرسه رفتی خیله خوب باشه خانوم تنها
اما میدونی که فقط عادت داشتی الکی خوش باشی
و هیچ کس تا به حال بهت یاد نداده چطور باید تو خیابون زندگی‌ کرد
و الان فهمیدی که باید به این مدل زندگی کردن عادت کنی
میگفتی که هیچ وقت با
اواره گی و ولگردی کنار نمیای اما حالا میفهمی
دیگه با هیچ بهانه‌ای بهت جنس نمیفروشه
همینطور که به خلا چشاش زل زدی
از اون می‌پرسی‌ ، می‌خوای یه معامله‌ای با هم بکنیم
چه حسی داره
چه حالی داره
تنها بودن چه حالی داره
وقتی‌ هیچ نشونه‌ای از خونه ( که برای تو باشه ) نداری
مثل یه بی‌ نام و نشون
مثل یه خانه به دوش


هیچ وقت قیافه ناراحت و اخمالود (عبوس) شعبده بازها و دلقک‌ها رو ندیدی
وقتی میومدن (خودشونو خوار میکردن) تا برات تردستی کنن
(خودشونو برات پایین می‌اوردن)
هیچوقت نفهمیدی این هیچ خوب نیست
نباید میذاشتی دیگران دستت بندازن
تو عادت کرده بودی با سیاستمدارت ‌اسب کروم برونی
کسی‌ که رو شونش گربه سیامی میذاشت
اونقدرها هم سخت نبود وقتی فهمیدی
اون واقعا کسی که به نظر میرسید نبود
بعد اینکه هرچی که میشد دزدید رو ازت گرفته بود
چه حسی داره
چه حالی داره
تنها بودن چه حالی داره
وقتی هیچ آدرسی از خونه نداری
مثل یه بی‌ نام و نشون
مثل یه خانه به دوش
شاهزاده بالای برج کلیسا ایستاده
و همه آدمهای زیبا هم دارن مشروب مینوشن ، فکر می‌کنن به جایی رسیدن
همه اون هدایای گرانبها رو باهم عوض میکنن
اما بهتره که تو اون انگشتر الماستو واسه خودت نگه داری و جایی گروش بذاری
خیلی سرگرم میشدی
وقتی ناپلئون رو با اون لباس ها و اون مدل حرف زدنش میدیدی
برو پیشش حالا ، صدات میزنه ، تو نمیتونی‌ ردش کنی‌
وقتی هیچی نداری پس چیزی هم واسه از دست دادن نداری
تو حالا دیگه نامرئی هستی هیچ رازی برای پنهان کردن نداری
چه حسی داره
چه حالی داره
تنها بودن چه حالی داره
وقتی هیچ آدرسی از خونه نداری
مثل یه بی‌ نام و نشون
مثل یه خانه به دوش

پانویس[ویرایش]

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Like a Rolling Stone»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۷ آوریل ۲۰۰۹).

پیوند به بیرون[ویرایش]

متن ترانه در وب‌گاه باب دیلن