چانگو نارایان
مختصات: ۴۰″ ۲۵′ ۸۵°شرقی ۵۹″ ۴۲′ ۲۷°شمالی / ۸۵٫۴۲۷۷۸غرب ۲۷٫۷۱۶۳۹جنوب
| معبد چانگو نارایان درهٔ کاتماندو*[۱] |
|
|---|---|
 |
|
| اطلاعات اثر | |
| کشور |  نپال |
| نوع | فرهنگی |
| معیار ثبت | (iii)(iv)(vi)[۱] |
| شمارهٔ ثبت | ۱۲۱ |
| منطقه | آسیا و اقیانوسیه |
| تاریخچه | |
| تاریخچهٔ ثبت | ۱۹۷۹ (طی نشست سوم) |
| * نام اظهارشده در فهرست میراث جهانی یونسکو † منطقهٔ بر پایهٔ دستهبندی یونسکو |
|
چانگو نارایان معبدی تاریخی در نپال است که بر فراز تپهای در شرق دره کاتماندو، درحدود ۶ کیلومتری شمال باکتاپور و ۲۲ کیلومتری کاتماندو واقع شده است.[۲] این معبد دو سقفه را قدیمیترین معبد ویشنو در درهٔ کاتماندو میدانند[۱] که تاریخ ساختش به سدهٔ چهارم میلادی میرسد و بسیاری از مجسمههای سنگی آن متعلق به دوران پادشاهی لیچاوی (سدههای ۴ تا ۹ میلادی) است.[۲] این معبد در طول تاریخ بهدلیل بروز آتشسوزیها و زمینلرزههایی که منجر به صدمهدیدن آن میشد بهطور مرتب مورد بازسازی و نوسازی قرار گرفته است[۳] و بنای کنونی آن به سال ۱۷۰۲ برمیگردد که پس از آتشسوزیای دوباره بازسازی شد.[۲] این معبد در سال ۱۹۷۹ به عنوان یکی از ۷ میراث فرهنگی درهٔ کاتماندو وارد فهرست میراث جهانی یونسکو گردید.[۱]
معبد چانگو نارایان به ویشنو، خدای هندوها پس از تجسمش در کالبد نارایان تقدیم شده[۲] و غیر هندوها اجازهٔ ورود به داخل معبد اصلی را ندارند، اما میتوانند برای دیدن تزئینات چوبی و سنگکاریهای خارج از ساختمان معبد وارد حیاط آن شوند.[۳]
معبد اصلی چانگو نارایان شامل پاگودایی دوردیفه با معماری نِوایی زیبایی است که در حیاطی چهارگوش واقع شده و دو استراحتگاه مذهبی موسوم به دارامشالای دوطبقه آن را احاطه کردهاند.[۳] سقف بالایی معبد از مس زراندود و سقف پایینی از سفالهای قرمزرنگ پوشیدهشده و استراتهایی چوبی با تزئینات حکاکیشده و نقشهایی از خدایان، خردمندان و قدیسان این دو سقف را نگاه داشتهاند.[۳] در چهار طرف سازه، درهایی چوبی که استادانه ساختهشدهاند قرار دارد و مجسمههایی سنگی از شیرها و شیردالها به محافظت از هر در قرار داده شدهاند.[۳]
نگارخانه [ویرایش]
-
یکی از ورودیهای معبد
-
شیر نگهبان ورودی معبد
-
فیلهای نگهبان یکی از ورودیهای معبد
منابع [ویرایش]
|
||||||||||||||
