پی-۳ اوریون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
پی-تری اوراین
Orion.usnavy.750pix.jpg
نوع هواپیما هواپیمای گشتی دریایی
کشور سازنده ایالات متحده
شرکت سازنده لاکهید
نخستین پرواز ۱۹۵۹
تاریخ رونمایی ۱۹۶۲
وضعیت کنونی فعال
بکارگیرنده(ها) آمریکا، ژاپن، کره جنوبی، نیوزیلند، ایران، برزیل و...
تعداد ساخته‌شده لاکهید: ۶۵۰، کاوازاکی: ۱۰۷ فروند
بهای هر فروند ۳۶ میلیون دلار آمریکا (مدل اف‌وای در سال ۱۹۸۷)
توسعه یافتهٔ لاکهید ال-۱۸۸ الکترا
مدل‌های دیگر سی‌پی-۱۴۰ آرورا، دابلیوپی-تری‌دی اوریون، لاکهید ای‌پی-تری، ای‌پی-تری‌سی اوراین

لاکهید پی-۳ اورایـِن هواپیمای گشتی دریایی ساخت شرکت لاکهید آمریکا است که توسط نیروی دریایی بسیاری از کشورهای جهان استفاده می‌شود. از سال ۱۹۶۲ تاکنون از این هواپیما به عنوان گشت دریایی، هواپیمای اکتشافی، هواپیمای جنگی ضد کشتی، و هواپیمای جنگی ضد زیردریایی استفاده می‌شود.

پی-۳ از موفق‌ترین هواپیماهای نسل خود و از معدود هواپیماهای جنگی است که در کشور سازنده خود (آمریکا) پنجاه سال سابقه فعالیت مستمر داشته‌اند. در سال ۲۰۱۰ حدود ۱۳۰ فروند از این هواپیما در نیروی دریایی آمریکا فعال بوده و تعدادی نیز در انبار ذخیره شده‌است. بر اساس برنامه نیروی دریایی در نهایت این هواپیماها با بوئینگ پی-۸آ پوسیدون جایگزین خواهند شد.

خصوصیات[ویرایش]

کاربران نظامی کنونی پی-۳

پی -۳ اوراین یک جایگاه داخلی بمب در زیر بدنه جلویی هواپیما دارد که معمولاً اژدر مارک ۵۰، اژدر مارک ۴۶، و همچنین جنگ‌افزارهای خاص هسته‌ای روی آن نصب می‌شود. جایگاه‌های دیگر زیر بال، جنگ‌افزارهای دیگری نظیر ای‌جی‌ام-۸۴ هارپون، ای‌جی‌ام-۸۴ ای اس‌ال‌ای‌ام، ای‌جی‌ام-۸۴اچ/کی اس‌ال‌ای‌ام-ئی‌آر، ای‌جی‌ام-۶۵ ماوریک، راکت زونی ۱۲۷ میلیمتری و دیگر انواع موشک‌ها، مین دریایی، و بمب‌های گرانشی را در خود جای می‌دهند.

خدمه[ویرایش]

تعداد خدمه در هواپیمای پی-تری اوراین بسته به ماموریت پرواز، و کشوری که از هواپیما استفاده می‌کند دارد. در کشور ایالات متحده تعداد خدمه این هواپیما به ۱۲ نفر می‌رسد:

  • ۳ هوانورد نیروی دریایی
  • فرمانده هواپیمای گشتی (PPC)
  • خلبان دوم هواپیمای گشتی (PP2P)
  • خلبان سوم هواپیمای گشتی (PP3P)
  • ۲ نفر افسر پرواز نیروی دریایی
  • مسئول هماهنگ‌کننده تاکتیکی هواپیمای گشتی (PPTC یا TACCO)
  • مسئول هدایت و ارتباطات هواپیمای گشتی (PPNC یا NAVCOM)
  • ۲ نفر مهندس پرواز از خدمه هواپیما (FE1 و FE2)
  • ۳ نفر متصدی گیرنده
  • مسئول رادار MAD/EWO (SS-3)
  • ۲ نفر مسئول صوتی (SS-1 و SS-2)
  • یک نفر تکنسین پرواز (IFT)
  • یک نفر مسئول مهمات پرواز (مسئول مهمات پرواز یا ORD هم اکنون در خدمه نیروی دریایی آمریکا استفاده نمی‌شود. این مسئولیت هم اکنون به IFT واگذار شده‌است)

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «P-3 Orion»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۴ مهٔ ۲۰۰۹).

پیوند به بیرون[ویرایش]

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ پی-۳ اوریون موجود است.