پیوند (کشاورزی)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
دو نوع شکوفه بر درختی پیوند زده شده

پیوند زدن (به انگلیسی: Grafting) فنی است که توسط آن بخشی از یک گیاه بر روی بخشی از گیاه دیگر متصل می‌شود. باید توجه داشت که پیوند زدن یکی از شیوه‌های غیر جنسی (غیر تناسلی) تکثیر گیاهان است. در این روش یک بافت از گیاهی جدا شده و بر روی گیاه دیگری رشد داده می‌شود.

تقسسم معمولی سلول‌ها در محل اتصال باعث می‌شود که زخم‌های حاصله ترمیم و رشد و نمو بافت‌ها ادامه یافته و بخش ا در هم بیامیزند و گیاه واحدی حاصل آید.[۱]

بخش بالایی این گیاه پیوندی پیوندک و بخش پایینی که ریشه‌های گیاه را در بردارد پایه نامیده می‌شود. وقتی که پیوندک فقط یک جوانه در برداشته باشد، پیوند را پیوند جوانه‌ای می‌گویند. (تکثیر از طریق گرفتن قلمه و پیوند جوانه‌ای، مهم ترین روش تکثیر غیرتناسلی در گیاهان است)

تاریخچه پیوند[ویرایش]

اسناد و مدارک موجود بیانگر این واقعیت است که چینی‌ها چندین دهه قبل از میلاد مسیح با دانش پیوند زدن گیاهان آشنا بوده‌اند. در زمان امپراطوری روم نیز این فن مرسوم بوده است.

هدف پیوند[ویرایش]

پیوند زدن درختان میوه اغلب با هدف افزایش توان باردهی درخت و بهبود کمی و کیفی محصول انجام می‌شود. با وجود این تعویض ساختار رویشی و باردهی درخت، تنظیم گرده‌افشانی در باغ، استفاده از ویژگی‌های پایه‌های پیوندی به منظور دست‌رسی به گیاهان کوتاه قد تا بسیار قوی، استفاده از میان پایه‌ها برای رفع برخی از عوارض و نارسایی‌های پیوندی، ترمیم زخم‌های وارد شده به تنه – ریشه و شاخه‌های اصلی درخت، تسریع در آغاز باردهی و موارد بسیار دیگر از اهدافی هستند که همیشه در ایجاد ترکیب‌های پیوندی مورد توجه‌اند.

معایب و محاسن پیوند[ویرایش]

پیوند، معایب و محاسنی دارد. از معایب روش پیونداین است که نتیجه انجام این عمل بندرت همه خواسته هارا تامین نمی‌کند و گاهی محلی از ساقه گیاه که پیوند درآن قسمت انجام گرفته، حجیم می‌شود. به همین دلیل باید در انتخاب پایه و پیوند دقت داشت تا تطابق بین پایه و پیوندک وجود داشته باشد تا پیوند قابل قبولی به وجود آید.

تطابق پایه و پیوندک[ویرایش]

پایه و پیوندک از نظر شرائط فیزیولوژیکی و ساختمانی باید به وضعی باشند که قدرت پیوند شدن به هم دیگر را دارا باشند، به عبارت دیگر نسبت به هم تطابق داشته باشند. این تطابق تا حدود زیادی بستگی به نزدیکی و روابط طبیعی آنها دارد. عدم این تطابق می‌تواند به دلیل ساختمانی و یا فیزیولوژیکی باشد. عدم موفقیت در پیوند و یا به دست آمدن گیاهان ضعیف، رشد کم و غیر طبیعی پیوندک، برجستگی و رشد فوق‌العاده محل پیوند، سستی مکانیکی محل پیوند، که غالباً باعث شکستن و از هم جدا شدن پایه و پیوندک می‌شود، همگی ممکن است به دلیل عدم تطابق پایه و پیوندک باشد. این آثار در بعضی حالات یا بلافاصله بعد از عمل پیوند ظاهر می‌شوند، و یا بعد از ۸-۷ سال که از زمان پیوند زدن گذشت بروز می‌کند. در این ارتباط بعضی از بیماری‌های ویروسی نیز می‌توانند نقشی بازی بکنند. بدین ترتیب که فرضاً پایه نسبت به یک بیماری ویروسی مقاوم است و پیوند، که از طریق پایه آلوده می‌شود، نمی‌تواند در مقابل بیماری جان سالم به در ببرد.

از محاسن مربوط به پیوند زدن می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  1. در گیاهانی که نمی‌توان آنها را با قلمه و یا پاجوش ازدیاد نمود برای حفظ مشخصات خارجی و داخلی یعنی ژنتیکی پایه مادری از پیوند استفاده می‌نماید.
  2. درختان کهن که به علتی قسمت هوایی آن از بین رفته و یا فرسوده شده باشد ولی ریشه آن قوی و فعال است می‌توان ان درخت را به وسیله پیوند جوان کرد.
  3. در درختان ضعیف که مقدار ریشه در آنها کم بوده و یا طبیعاتاً قادر به جذب شیره خام به اندازه کافی نمی‌باشند با پیوند کردن شاخه ریشه داری به تنه ان جبران کمبود شیره خام را نموده قسمت هوایی چنین درختی قوی می‌گردد.

تولیدکنندگان حرفه ایی نهال، به دلیل فواید مختلفی این روش رابه صورت گسترده در تولید درختان میوه انجام می‌دهند. محاسن پیوند را می‌توان اینگونه بیان کرد[۲]:

  • حفظ ویژگی یک کلون
  • استفاده از مزایای ترکیب پایه و پیوندک
  • تغییر رقم درخت
  • کوتاه کردن دوره نونهالی
  • تشخیص بیماریهای ویروسی
  • ترمیم بخشهای آسیب دیده
  • تامین گردهٔ کافی در درختان دوپایه
  • جوان کردن درختان مسن
  • استفاده تجملاتی

انواع پیوند[ویرایش]

پیوند جوانه[ویرایش]

پیوند جوانه به شکل تی (T)
  1. پیوند سپری (پیوند T یا Tبرعکس)
  2. پیوند وصله‌ای
  3. پیوند لوله‌ای: در این نوع پیوند بجای اینکه فقط یک جوانه با مقداری از پوست پایه را بعنوان پیوندک مورد استفاده قرار دهند پوست درخت را به شکل استوانه یا لوله که طول ان در حدود ۳ تا ۴ سانتی‌متر می‌باشد و فقط یک جوانه روی آن قرار دارد جدا نموده و به همان شکل دور ساقه پایه قرار می‌دهند.
  4. پیوند تراشه‌ای
  5. پیوند شکمی: در این پیوند، پیوندک فقط از یک جوانه تشکیل شده و آنرا در نقطه اختیاری از طول ساقه پایه زیر پوست قرار می‌دهند.

پیوند چوبی[ویرایش]

  1. پیوند اسکنه‌ای یا شکافی
  2. پیوند تاجی یا پوستی
  3. پیوند ترصیعی
  4. پیوند نیمانیم

پیوند مجاورتی[ویرایش]

  1. پیوند مجاورتی انتهایی
  2. پیوند مجاورتی جانبی
  3. پیوند مجاورتی کمانی

منابع[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. خلیقی، احمد. گلکاری (پرورش گیاهان زینتی ایران). تهران: روزبهان: 1376.
  2. «پیوند زدن»(فارسی)‎. پایگاه اینترنتی مقالات آموزشی کشاورز. بازبینی‌شده در ۱7 آبان 1392.