پیشکار باز

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

پیشکار باز یا اُپِن پِراکسی به گونه‌ای از پیشکار گفته می‌شود که برای هر کاربری در اینترنت در دسترس باشد. عموما پیشکارها برای مهار و کاهش پهنای باند مصرفی گروه‌ها، تنها به اعضای داخل یک گروه شبکه اجازهٔ ذخیره‌سازی و پیش‌رانی خدمات اینترنتی مانند سامانهٔ نام دامنه یا صفحه‌های وب را می‌دهند (که به این حالت پیشکار بسته می‌گویند)؛ اما هنگام استفاده از یک پیشکار باز، هر کاربری در اینترنت می‌تواند از خدمات پیش‌رانی استفاده کند.

خوبی‌ها[ویرایش]

یک پیشکار باز ناشناس به کاربران اجازه می‌دهد نشانی آی‌پی خویش را پنهان سازند و بنابراین گمنامی‌شان را هنگام مرور وب یا استفاده از دیگر خدمات اینترنت حفظ کنند.

از آنجایی که پیشکارهای باز معمولا از نظر ردیابی مشکل هستند، می‌توانند برای کسانی که می‌خواهند در فضای برخط ناشناخته بمانند مفید باشند، از مخالفان سیاسی گرفته تا مجرمین سایبری تا مردمانی که تنها هدفشان استفاده از حقوق قانونی‌شان است. برخی کاربران تنها به ناشناس‌ماندن از جهت امنیت بیشتر علاقه‌مند هستند تا هویتشان را از وب‌گاه‌های باالقوه بد مخفی کنند، برای نمونه و یا در اصل برای کمک به آزادی بیان.

بدی‌ها[ویرایش]

برای هر رایانه‌ای ممکن است که به عنوان یک پیشکار باز عمل کند، بدون اینکه دارندهٔ آن رایانه از این موضوع آگاه باشد. این امر ممکن است نتیجهٔ پیکربندی نادرست نرم‌افزار پیشکاری باشد که در رایانه در حال اجراست، و یا بر اثر دچار شدن به بدافزار، ویروس رایانه‌ای، تروآ یا کرم‌هایی که برای این منظور طراحی شده‌اند.[۱] اگر این موضوع حاصل عمل یک بدافزار باشد به رایانهٔ مبتلا، رایانهٔ زامبی می‌گویند.

راندن یک پیشکار باز برای صاحب کارساز عملی پرخطر است؛ فراهم آوردن پیشکار ناشناس می‌تواند مشکلات قانونی وخیمی برای صاحب آن به دنبال داشته باشد.[نیازمند منبع] چنین خدماتی اغلب برای نفوذ به داخل سامانه‌های رایانه‌های خارجی، هرزنگاری کودکان و نشر محتوای غیرقانونی استفاده می‌شود.

همچنین چنین پیشکارهایی می‌توانند پهنای باند زیادی استفاده کنند که منجر به افزایش دیرکرد در زیرشبکه‌ها و زیر پا گذاشتن محدودیت‌های پهنای باند می‌شود.

از طرف دیگر یک پیشکار باز که به خوبی پیکربندی نشده باشد می‌تواند موجب دسترسی به یک زیرشبکهٔ خصوصی یا دی‌ام‌زد گردد. این امر یک خطر امنیتی بزرگ برای هر رایانه یا شبکه‌است چراکه رایانه‌هایی که معمولا خارج از خطر و پشت دیوار آتش هستند ممکن است مستقیما مورد حمله قرار گیرند.

بسیاری از پیشکارها بسیار آهسته اجرا می‌شوند، گاهی با سرعتی کمتر از ۱۴٫۴ کیلوبیت بر ثانیه، یا حتی زیر ۳۰۰ بیت بر ثانیه، و گاهی هم سرعت ممکن است در هر دقیقه از زیاد به کم تغییر کند. برخی پیشکارها مانند پیشکارهای پلنت‌لب، سرعت بیشتری دارند و عمدا برای استفادهٔ عموم برپا شده‌اند.[نیازمند منبع]

از آنجایی که پیشکارهای باز معمولا برای استفاده‌های نابجا به کار می‌روند، راهکارهایی برای شناسایی و مانع‌شدن از خدمت‌دهی به آن‌ها توسعه یافته‌است. شبکه‌های آی‌آرسی‌ای که دارای سیاست‌های کاربری سخت‌گیرانه‌ای هستند معمولا به صورت خودکار کارخواه‌ها را از نظر رانده‌شدن از طریق پیشکارهای شناخته‌شده بررسی می‌کنند.[۲] به همین شکل یک کارساز رایانامه ممکن است به گونه‌ای پیکربندی شده باشد که فرستندگان رایانامه را به صورت خودکار از نظر پیشکار باز با استفاده از نرم‌افزارهایی مانند پراکسی‌چک بررسی کند.[۳]

موارد قانونی[ویرایش]

برخی دولت‌ها در مورد وب‌گاه‌هایی که شهروندان بازدید می‌کنند حساسند، این دولت‌ها اغلب ردیاب‌هایی را برای پویش آی‌پی‌ها و پیشکارهای باز استفاده می‌کنند و هر آی‌پی‌ای که در پویش‌ها نمایان شود برای یک بازدیدکنندهٔ زنده نمایان می‌گردد تا آنچه را استفاده‌کننده از پیشکار باز می‌بیند ببینید. کاربران ممکن است بر پایهٔ وب‌گاه‌هایی که بازدید می‌کنند توسط آژانس‌های اجرای قانون محلی برای تحقیقات ملاقات شوند.

منابع[ویرایش]

  1. "Accidental spamming, zombies and spoofing". Australian Communications and Media Authority. Retrieved 2008-08-03. 
  2. "Blitzed Open Proxy Monitor". Blitzed.org. 2011-08-21. Retrieved 2011-11-21. 
  3. "proxycheck: Open Proxy checker". Corpit.ru. Retrieved 2011-11-21. 
  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Open proxy»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۱ مه ۲۰۱۲).

پیوند به بیرون[ویرایش]