پیرو خله

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
پیرو خله
Pierrotlefouposter.jpg
پوستر فیلم
کارگردان ژان‌لوک گدار
تهیه‌کننده ژرژ دو بورگار
نویسنده ژان‌لوک گدار
بر اساس وسواس نوشته لیونل وایت
بازیگران آنا کارینا
ژان‌پل بلموندو
موسیقی آنتوان دومل
فیلم‌برداری رائول کوتار
تدوین فرانسوا کالین
تاریخ‌های انتشار
  • ۵ نوامبر ۱۹۶۵ (۱۹۶۵-11-۰۵) (فرانسه)
مدت زمان ۱۱۰ دقیقه
کشور فرانسه
زبان فرانسوی

پیرو خله (به فرانسوی: Pierrot le Fou) فیلمی است ساختهٔ ژان‌لوک گدار، کارگردان فرانسوی، محصول سال ۱۹۶۵. این فیلم را یکی از نقاط اوج موج نوی فرانسه می‌دانند.[۱]

خلاصه داستان[ویرایش]

خطر لوث‌شدن: آنچه در زیر می‌آید ممکن است قضیه یا پایان ماجرا را لو دهد!

فردینان یا همان پیرو (با بازی ژان‌پل بلموندو) از زندگی مرفه بورژوایش در پاریس خسته شده است. وقتی از یک کوکتل پارتی کسالت‌بار تنها به خانه برمی‌گردد ناگهان تصمیم می‌گیرد همسر و فرزندانش را رها کند و با پرستار بچه‌هایش، ماریان رنوآر (با بازی آنا کارینا)، که دوست‌دختر سابقش هم هست، فرار کند. وقتی به خانه ماریان می‌رود متوجه می‌شوند جسدی در خانه افتاده است و حالا گانگسترهای الجزایری هم دنبالشان هستند. او و ماریان ماشینی می‌دزدند و سفرشان را آغاز می‌کنند. در نهایت به دریا می‌رسند و در جزیره‌ای به نام کوت دازور ساکن می‌شوند. فردینان که به آرامشی که می‌خواست رسیده اوقات خود را با شعر خواندن و شعر گفتن می‌گذراند. پس از مدتی ماریان بی‌قرار می‌شود و تصمیم می‌گیرد سراغ برادرش برود. به محض این که از جزیره خارج می‌شوند با گانگسترها روبه‌رو می‌شوند. در نهایت موفق می‌شوند از چنگ گانگسترها فرار کنند. مدتی از یکدیگر جدا می‌شوند اما ماریان دوباره برمی‌گردد و نقشه‌ای می‌کشد که چمدان پر از پول دزدی را پیدا کنند.[۲]

پایان خطر لوث‌شدن

تولید فیلم[ویرایش]

  • فیلم‌برداری پیرو خله دو ماه طول کشید. ابتدا در جزیره کوت دازور و بعد در پاریس، دقیقاً برعکس ترتیب واقایع داستان.
  • فیلم‌برداری فیلم را رائول کوتار برعهده داشت که تا آن زمان تمام فیلم‌های گدار را فیلم‌برداری کرده بود. تهیه‌کننده نیز همان تهیه‌کننده همیشگی گدار ژرژ دو بورگار بود.
  • ژان‌پیر لئو، یکی از بازیگران محبوب گدار، کار دستیاری کارگردان را انجام داد.
  • صحنه ابتدایی مهمانی، با فیلترهای رنگی متعددی فیلم‌برداری شده تا یادآور تبلیغات تلویزیونی ماشین و لوازم آرایشی باشد.
  • ساموئل فولر کارگردان در نقش خودش در مهمانی ظاهر می‌شود و تعبیری که از سینما ارائه می‌کند که بعداً بارها تکرا می‌شود: «سینما عواطف است». [۳]

جوایز[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]