پیاده‌رو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
یک پیاده‌رو شهری در جمهوری چک

پیاده‌رو راهی است که در امتداد خیابان و برای عبور عابرین پیاده ساخته می‌شود. گاهی پیاده‌روها به وسیله جدول و یا باغچه با پوشش گیاهی (درخت، چمن، شمشاد) از خیابان جدا می‌شوند. گاهی پیاده‌روها فقط یک راه هموار مناسب برای قدم زدن و کاملا مستقل از خیابان هستند و مثلا برای تردد عابرین در یک پارک ایجاد می‌شوند.

وضعیت پیاده روها[ویرایش]

پیاده رو با تفکیک راه برای دوچرخه و عابر

پیاده روها باید یک استاندارد اساسی را دنبال کنند که متناسب با هدف ساخت آنها این امکان را به همراه می آورند تا شهروند به معنای عام در کنار اصل حفاظت و ایمنی شخصی بتواند بعنوان عابر از فضای لازم برای عبور و مرور شهری استفاده کند. زیبایی پیاده رو ازقبیل گل وگل کاری های کنار جدول ها هم در مرحله بعد در جهت دادن اعتماد بیشتر به شهروندان برای استفاده از پیاده رو بعنوان حق طبیعی آنها در رفت و آمد بدون مزاحمت و ترس از عوامل بیرونی است. ظاهر زیبای پیاده روها در شهر باعث جذابیت آن شهر از لحاظ گردشگری و همینطور باعث ایجاد امنیت خاطر در عابران می شود.

  • معمولا در کنار همه اینها برای عبور و مرور وسایل نقلیه موتوری سبک فواصل ایمن در مرز های شلوغ و پر رفت و آمد در نظر گرفته می شوند که همراه با محدودیت سرعت برای تردد وسایل نقلیه سبک تا ممنوعیت تردد برای کامیونها و وسایل نقلیه با سرو صدای زیاد و علاوه بر آن ایجاد مسیر تردد مجزا برای وسایط نقلیه بی موتور مانند دوچرخه است.
  • هنگام ساخت و ساز باید مسیر های تردد عابران زیر حفاظ های محکم از محدوده ساخت و ساز و از تردد خیابانی مجزا شوند تا در رفت و آمد عابران و دوچرخه سواران اختلال ایجاد نشود.
  • برای گذر از عرض خیابانها در صورت استفاده از جدول ارتفاع جدولها طوری است که برای همه گروه های سنی قابل استفاده باشد علاوه بر آن معمولاً یک حاشیه شیب دار با عرض لااقل نیم متر برای مثلاً گذر با چرخ ویلچر و از این دست وسایل در نظر گرفته می شود.
  • این مجموعه باید بطور دوره ای از طرف شهرداری ها برای بازسازی و روزانه با نظارت قانونی برای رعایت اصول اصلی مراقبت شود تا همواره با هماهنگی به کار ادامه دهد و هزینه نگهداری و بازسازی آن معمولاً از در آمد های عمومی است؛در کل می توان وضعیت پیاده روهای یک شهر را بعنوان یک شاخص از وضعیت تمدن در آنجا دانست.

برای نمونه گوشه ای از موارد استاندارد گفته شده که در کشور آلمان برای پیاده رو ها در نظر گرفته میشود اینجا می آوریم:

برای تفکیک پیاده رو از مرز شروع خیابان یک فاصله ایمن حداقل به اندازه نیم متر کنار پیاده رو ها تا خیابان در نظر گرفته می شود که در مهندسی ترافیک به آن حاشیه پیاده رو [۱] می گویند. در اینجا نکاتی را که در سال ۲۰۰۲ میلادی از طرف انجمن تحقیقات در تردد های خیابانی و ترافیک شهری[۲] انجام شده و با عنوان «پیشنهاد برای مکانهای تردد» باز می گوییم:

  • حداقل عرض راه طوری است که برای دو عابری که با چتر بارانی باز شده با یکدیگر مقابل می شوند فضا برای عبور باشد.
  • باید در نظر داشت که حدود ۴۶٪ از عابران چمدان به همراه دارند.
  • سبقت افرادی که سریعتر گام بر می دارند از افراد آهسته تر ممکن باشد(بدون مزاحمت).
  • حدود ۴۰٪ از مردم با یک همراه دیگر و یا با یک گروه هستند.
  • باید یک فاصله از دیواره ها در نظر گرفته شود.
  • همینطور یک فاصله ایمن تا شروع تردد خیابانی لازم است که علائم راهنمایی و رانندگی و از این دست در محدوده این فضا قرار می گیرند.
  • برای افرادی که از وسایل کمکی برای تردد بهره می گیرند در نزدیکی مثلاً خانه های سالمندان باید فاصله ایمن مناسب برای دو نفر که از مقابل می آیند در نظر گرفته شود.
  • همینطور برای مکانهای عمومی مثلا مجتمع های مسکونی تردد دو نفر از مقابل هم با کالسکه بچه جز این موارد است.
  • نقاط تردد همینطور باید برای جاهایی که توقف در آنها مجاز در نظر گرفته می شود مانند مقابل تابلو اعلانات و از این دست فضای لازم را پیش بینی کند.

بنابر این می بینیم در هر نکته از این تحقیق که بعنوان پیشنهاد به مراجع دیربط ارجاع شده تا چه حد و با چه اطمینانی به این حق شهروندی بارها ارجاع شده و نهایتا جزیی ترین نکات برای هر گروه سنی و یا هر دسته از عابران در نظر گرفته شده.[۳]

وضعیت عمومی پیاده روهای کشور[ویرایش]

در اینجا در مورد پیاده رو ها داخل کشور نکاتی آشنا وجود دارد که گفتن آنها خالی از لطف نیست:

صحنه آشنا: در این سری عکسها وضع یکی از پیاده رو های شهری را می بینیم؛ عکسهای صحنه از بالا به پایین و چپ به راست در فاصله ۱۵۰ تا ۲۰۰ متر گرفته شده که عابر برای عبور از سه محدوده ساخت و ساز می گذرد البته برای عبور مجبور است از خیابان مجاور کمک بگیرد، در آخرین تصویر که مجری ساخت و ساز یک شرکت است در روی بنر زرد رنگ به خطر سقوط مصالح و ممانعت از پارک کردن خودرو ها اخطار کرده و البته معلوم نیست این ابتکار برای هشیار کردن مردم بوده یا دفع خودروهایی که گاه وبی گاه مزاحم تخلیه بار حامل تجهیزات ساختمانی هستند.

با توجه به سیاستهای دولتهای قبلی و تعداد افراد متقاضی مسکن در ایران با رجوع به آمارها و با توجه به اینکه یکی از منابع کار آفرینی هم در کشور ساخت و ساز مجتمع های مسکونی در سالهای اخیر است، یکی از چیز هایی که بطور کل در نظر گرفته نمی شود وجود عابرانی است که مجبورند برای لحظاتی از کنار این بنا های در حال ساخت تردد کنند. این در حالیست که برای صدور مجوز برای هر کدام از این بنا ها مالکان مجبور بوده اند در کمال شگفتی مراحل سختی را چه از نظر قانونی و چه از نظر مالی در قبال مراجع ذیربط پشت سر بگذارند. آنچه جای خالی آن حس می شود احترام به عابرانی است که به دلایلی که ذکر شد بسادگی حق آنها بطور پیش فرض نادیده گرفته می شود و همه اینها با تملک مالک و پول معاوضه شده با مراجع قانونی آن قابل توجیه است و البته می توان گفت ما دامیکه این دیدگاه وجود دارد نباید غیر از این نتیجه را انتظار داشت. در نهایت بعد از اتمام ساخت پیاده رو مقابل منزل هر کس بی توجه به اینکه یک قسمت از پیاده رو عمومی است همانگونه تعیین می شود که صاحب ملک هزینه کند و به این علت است که مثلا موقع راه رفتن در سطح پیاده رو ها بعضا اختلاف ارتفاع قابل لمسی را تا کسری از متر با همسایه مجاور می توان حس کرد این حس تملک زمانی چنان قوی بود که بعضا چندان راحت نبود که همسایه ها بعنوان عابر از مالک خانه درخواست کنند که خودروی شخصی اش را مثلا جای دیگری پارک کند و نه در پیاده رو و هنوز هم در برخی جاها با بافت سنتی رایج است.


نگارخانه[ویرایش]

منابع و پانویس[ویرایش]

  1. Seitenraum
  2. Forschungsgesellschaft für Straßen- und Verkehrswesen
  3. از ویکی پدیای آلمانی با عنوان مشابه

Wikipedia, the free encyclopediaSidewalk (بازدید: ۲۵ مارس ۲۰۱۱)