پوزیشن خوابیده به پشت (جراحی)

ماکت آموزشی قرار داده شده در حالت سوپاین

پوزیشن خوابیده به پشت یا طاق باز (به انگلیسی: Supine position)‏متداول ترین وضعیت در اعمال جراحی می‌باشد. بیمار به حالت صاف بر روی پشت قرار می‌گیرد در حالی که کف دست‌های وی در طرفین قرار گرفته باشد. زاویهٔ دستها با تخت نباید بیش از ۹۰ درجه باشد لازم به ذکر است که نقاط دارای انحناء، مانند پشت زانو و پشت مچ پا باید بوسیله بالشتک‌های کوچکی پر شود تا ازوارد امدن فشار به عروق و اعصاب آن نواحی جلوگیری شود، همچنین می‌توان با قرار دادن یک بالش کوچک در زیر سر، امتداد ستون فقرات را حفظ نمود

کاربرد پوزیشن خوابیده به پشت

در عمل آپاندکتومی (برداشتن کامل آپاندیس)، ماستکتومی (برداشتن بافت پستان)، عمل قلب باز، عملهای چشمی و عملهای جلوی قفسهٔ سینه بیش ترین کاربرد را دارد.

نقاط تحت فشار

• پس‌سر، شانه‌ها، مهره‌های گردنی، ساکروم،دنبالچه، پشت زانو و ناحیه پشتی مچ پا فشار زیادی را تحمل می‌کنند.
• در صورت امکان باید نقاط تحت فشار را با یک پد مخصوص یا بالشتک‌های کوچک محافظت کنیم تا سطح تماس با تخت افزایش پیدا نکند.

توجهات فیزیولوژیکی

• دراین وضعیت دستگاه تنفس دچار مشکل می‌شود چراکه حجم دم و بازدم کمتراز وضعیت ایستاده است.
• حجم خون وارده به قلب افزایش یافته، در نتیجه حجم خروجی هم افزوده می‌شود بنابراین این وضعیت در بیماران چاق و دارای مشکل قلبی می‌تواند باعث نارسایی قلبی شود.

نگارخانه

• 

  استراحت بیمار در حالت سوپاین

• 

  پوزیشن سوپاین بر روی تخت جراحی

• 

  ماکت آموزشی که در وضعیت سوپاین قرار گرفته

• 

  تفاوت میان پوزیشن سوپاین و پرون

منابع

• مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «پوزیشن خوابیده به پشت»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد.