پلنگینه‌پوش

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نمایی از شکار شاه روستیوان و آوتاندیل در مینیاتوری از یک دست‌نویس نوشتهٔ ماموکا تاواکاراشویلی، سال ۱۶۴۶.

سروده رزمی-بزمی پَلَنگینه‌پوش (به گرجی: ვეფხისტყაოსანი: تلفظ: وِپخیست‌قائُسانی) نوشته شوتا روستاولی رزمنامه میهنی گرجستان است. این نگاشته از جایگاه ویژه‌ای در میان مردم این کشور برخوردار است. رزمنامه پلنگینه پوش دارای ۱۶۰۰ چهاربیتی است و در سدهٔ دوازدهم میلادی نوشته شده‌است. این سروده‌ها برای نخستین بار در سال ۱۷۱۲ میلادی در تفلیس به چاپ رسیده‌اند.

پلنگینه‌پوش در وزن چامه کلاسیک گرجی، شانزده هجایی با ضرباهنگ درون‌مصراعی سروده شده‌است. روستاولی در این نگاشته ملکه تامارا (۱۱۸۴-۱۲۱۳م) و شوهرش داود سوسلان را ستوده‌است.[۱]

اگرچه این سروده ها(به گفته گردآورندگانش) از داستان‌های ایرانی و ادبیات فارسی برداشت‌هایی داشته‌اند، با این همه خود داستانی تازه و در خور نگرش است.[۲]

آرتور زوتنر آلمانی بر این باور است که نخستین رمان نو در جهان پلنگینه‌پوش است.[۳]

نخستین ترجمه این حماسه گرجی در سال ۱۹۹۸ میلادی به اهتمام دکتر فرشید دلشاد متخصص زبان و ادبیات گرجی و فرهنگ و ملل قفقاز به فارسی سره و نثر مسجع از سوی انتشارات جام در تهران به چاپ رسید. ترجمه دوم این حماسه توسط محمدکاظم یوسف پور تا حدود چشمگیری متاثر از برگردان فرشید دلشاد است.

دکتر محمدکاظم یوسف‌پور استادیار دانشگاه گیلان در سال ۱۳۸۱ خورشیدی به سبب برگردان این نگاشته به فارسی، بالاترین نشان ادبی گرجستان را از سوی ادوارد شواردنادزه رئیس جمهوری گرجستان دریافت کرد.[۴]

منابع[ویرایش]

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ پلنگینه‌پوش موجود است.

ویکی‌پدیای انگلیسی.

  1. انوشه، حسن، دانشنامه ادب فارسی، جلد پنجم، تهران: ۱۳۸۲، سرواژهٔ پلنگینه‌پوش.
  2. همان.
  3. همان.
  4. روزنامه ایران، شماره ۲۱۲۴ - سال هشتم - چهارشنبه ۲۵ اردیبهشت ۱۳۸۱، بازدید: ژانویه ۲۰۰۹