پروانه نرمافزار
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
پروانهٔ نرمافزار یک سند قانونی است که روش استفاده و تکثیر نرمافزار را مشخص میکند. یک پروانهٔ نرمافزار معمولی به کاربر نهایی اختیاراتی میدهد که به موجب آن میتواند نرمافزار را به نحوی که باعث نقض حق تکثیر آن نشود، مورد استفاده قرار دهد.
[ویرایش] اختصاصی در مقابل منبع باز
نرمافزارهایی که با پروانهٔ اختصاصی (به انگلیسی: proprietary) منتشر میشوند به کاربر نهایی اجازه نمیدهد که نرمافزار را به جز به شکلی بسیار محدود و برای استفادهٔ شخصی (نظیر پشتیبانگیری) تکثیر کند. پروانههای اختصاصی به نحوی ترتیب داده میشوند که کاربر نهایی اجازهٔ استفاده از یک یا چند نسخهٔ نرمافزار را داشته باشد، اما شرکت تولیدکننده مالک اصلی نرمافزار باقی بماند.
در مقابل، نرمافزارهایی که با پروانههای منبع باز (به انگلیسی: open source) منتشر میشوند به کاربر نهایی اجازه میدهند که به طور آزاد، نسخههایی از نرمافزار را برای دیگران تکثیر کند. به این ترتیب، مالکیت نرمافزار در اختیار تولیدکنندهٔ اصلی باقی نمیماند بلکه به استفاده کنندهٔ نهایی منتقل میشود.
 |
این نوشتار دربارهٔ رایانه خُرد است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
