پرواز ۱۹

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
پرواز ۱۹

تصویر پنج هواپیما
خلاصه حادثه

پرواز ۱۹ (به انگلیسی: Flight 19) به پرواز پنج فروند بمب افکن تی‌بی‌اف اونجر گفته می‌شود که در ۵ دسامبر ۱۹۴۵ به طرز مرموزی بر فراز مثلث برمودا ناپدید شدند.
در روز پنجم دسامبر ۱۹۴۵ پنج بمب افکن اونجر به منظور انجام یک پرواز تمرینی که پرواز شماره نوزده نامیده می‌شد، از پایگاه نظامی فوت لودردی واقع در "فلوریدا" به هوا برخاستند. طبق برنامه، آنها می‌بایست یک مسیر مثلثی شکل را طی کنند و دوباره به پایگاه بازگردند. خلبانان این پرواز قبلاً چندین بار چنین تمرینی را انجام داده بودند و از این رو این ماموریت برایشان دشوار نبود. از سوی دیگر خلبانان و خدمه این پنج بمب افکن را افرادی با تجربه و ماهر تشکیل می‌دادند و همه هواپیماها مجهز به بهترین دستگاه بی سیم و تجهیزات هوانوردی آن زمان بودند. در ساعت ۱۴ و ده دقیقه آنروز، هر پنج بمب افکن به هوا برخاستند و با سرعتی در حدود ۲۰۰ مایل در ساعت به سوی خاور به پرواز در آمدند. در ساعت سه و چهل و پنج دقیقه ستوان "تایلور" فرمانده این اسکاداران طی تماس رادیویی با برج مراقبت فریاد زد: برج مراقبت... وضعیت اضطراری پیش آمده ... انگار ما از مسیر خود منحرف شده‌ایم... ما قادر نیستیم زمین را ببینیم ... تکرار می‌کنم ... ما قادر نیسنیم زمین را ببینیم. مسئول برج مراقبت پرسید: حالا در چه موقعیتی هستید؟ -موقعیت خود را به درستی نمی‌دانیم... اصلاً نمی‌دانیم کجا هستیم. به نظر می‌رسد راه را گم کرده‌ایم. مسئول برج مراقبت از این سخن بر خود لرزید. چگونه ممکن یود پنج هواپیما با سرنشینان پر تجریه خود، در شرایطی که هوا کاملاً مساعد بود راه خود را گم کنند؟ برج مراقبت گفت: طاقت داشته باشید. به سوی غرب پرواز کنید. ستوان تایلور پاسخ داد: ما اصلاً نمی‌دانیم غرب کجاست... همه دستگاه‌ها از کار افتاده ... همه چیز شگفت انگیز است. هیچ جهتی را نمی‌توانیم تشخیص دهیم. حتی اقیانوس شکل دیگری به خود گرفته است ... چند لحظه بعد، دوباره صدای ستوان تایلور به گوش رسید که دیوانه وار فریاد زد: ما وارد آب‌های سفید می‌شویم ... کمک ... کمک ... و این آخرین پیام ستوان تایلور بود و صدای او برای همیشه خاموش شد. مسئولان فرودگاه وضعیت اضطراری اعلام کردند و یک هواپیمای مارتین مرینر با سیزده سرنشین و مجهز به کلیه وسایل نجات از زمین برخاست تا به جستجوی هواپیماهای گمشده بپردازد، ولی شگفت این که این هواپیما نیز به همان سرنوشت پنج بمب افکن دچار گردید و برای همیشه ناپدید شد. ساعاتی بعد برج مراقبت نیروی دریایی در "اوپالوکا" پیام ضعیفی دریافت کرد که مربوط به یکی از هواپیماهای پرواز شماره نوزده بود. عجیب آن بود که به موجب پیش‌بینی، موجودی بنزین آخرین هواپیما می‌بایست تقریباً ذو ساعت پیش تمام شده باشد در حالی که این هواپیما هنوز در آسمان بود. سپیده دم روز بعد ۲۴۲ فروند هواپیما و هیجده فروند کشتی به جستجوی هواپیماهای گمشده پرداختند ولی هیچ اثر یا باقیمانده‌ای از آنها نیافتند. هرگاه فرض کنیم که این پنج هواپیمای بمب افکن در آسمان با یکدیگر تصادف کرده‌اند می‌بایست قطعات شکسته هواپیما و یا آثار و علائمی از این برخورد احتمالی پیدا می‌شد و از سوی دیگر هنگامی که ستوان "تایلور" وضعیت اضطراری اعلام کرد برخی از خدمه هواپیما می‌توانستند به وسیله چتر نجات خود را از مهلکه رهایی بخشند یا پس از سقوط در آب از وسایل ایمنی مانند تشک‌های بادی و جلیقه‌های نجات استفاده کنند در حالی که معلوم نیست چرا هیچ یک از این اقدامات صورت نگرفت. هواپیمای مارتین مرینر که به کمک این هواپیماها شتافته بود به گونه‌ای ساخته شده بود که می‌توانست بر روی آب بنشیند در حالی که این هواپیما نیز بی آنکه با برج مراقبت تماس بگیرد به طرز اسرار آمیزی ناپدید شد.
واقعیت حادثه تا به امروز کشف نشده و این ماجرا همچنان در شمار یکی از اسرار حل نشده عالم باقی مانده است. پس از این رویداد نیز تعدادی هواپیما و کشتی همراه با سرنشینان آنها در منطقه مثلث برمودا ناپدید شده‌اند که تاکنون اثری از آنها بدست نیامده است و این حوادث موجب شده که دانشمندان نظریات گوناگونی در رابطه با"مثلث برمودا" ارائه دهند.[۱]

منابع[ویرایش]

  1. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Flight 19»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۸ سپتامبر ۲۰۱۲).
  • مثلث برمودا اثر علی ذوالفقاری، انتشارات گوهر اندیشه، ۱۳۸۹