پراکریتی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

پراکرتی یا پراکریتی و یا پراکروتی (به سانسکریت: प्रकृति) به معنی طبیعت است.[۱] در آیین هندوئیسم، پراکریتی طبیعت ابتدایی هوشمندی است که جهان بر پایه آن وجود دارد و عمل می‌کند. پراکریتی در بهگود گیتا به عنوان «نیروی انگیزش نخستین» توصیف شده‌است. جز اصلی تشکیل‌دهنده جهان است و پایه تمامی فعالیت آفرینش است.[۲] خدای یگانه‌ای که در وداس مطرح شده دو بخش اساسی دارد: پراکریتی و پوروش. تمام خدایان مذکری که هندوها می‌پرستند نمونه‌هایی از پوروش هستند و خدایان مونث نمونه‌هایی از پراکریتی.

منابع[ویرایش]

  1. Esoteric anatomy: the body as consciousness By Bruce Burger, (North Atlantic Books : 1998) Page 168
  2. Maharishi Mahesh Yogi on the Bhagavad-Gita, a New Translation and Commentary, Chapter 1-6. Penguin Books, 1969, p. 220