پراش رامان
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
پراش رامان یا اثر رامان (به انگلیسی: Raman Scattering) به پراکنش غیرکشسان فوتون میگویند. این پدیده را چاندرا سخار ونکتا رامان، فیزیکدان هندی در سال ۱۹۲۸ کشف کرد.
وقتی نور از یک اتم یا مولکول پراکنده میشود، بیشتر فوتونها کشسان پراکنده میشوند (پراکندگی ریلی). این فوتونها انرژی، بسامد و طولموج یکسانی با فوتونهای فرودی دارند. ولی نسبت کمی از فوتونها (تقریباً یک فوتون از ده میلیون) با طول موج متفاوت (و معمولاً کمتری) پراکنده میشوند.[۱]
در سال ۱۹۲۲ رامان نخستین مقالهٔ خود را در این باره به نام «پراش مولکولی نور» منتشر کرد. او سرانجام با کمک همکارانش تابشی را که به نامش نامگذاری شد کشف کرد. این پدیده را نخستین بار در سال ۱۹۲۸ دو گروه مستقل (که رامان نیز عضو یکی از آن دو بود) در آزمایشگاه گزارش شد. رامان به خاطر این کشف جایزه نوبل فیزیک سال ۱۹۳۰ را از آن خود کرد.
[ویرایش] مراجع
- ↑ Harris and Bertolucci (1989). Symmetry and Spectroscopy. Dover Publications.
