پایه فیلم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

پایه فیلم یک بستر شفاف است که به عنوان در بر گیرنده و نگهدارنده امولسیون عمل می‌کند.[۱] با وجود لایه‌های متعدد امولسیون و پوشش ژلاتین، پایه فیلم قسمت اعظم ضخامت یک فیلم را تشکیل می‌دهد. شیشه از اولین موادی بود که در سال ۱۸۴۶ بعنوان حامل، به ژلاتینو نقره برمید آغشته گردید.[۲]

انواع پایه فیلم[ویرایش]

از نظر مواد مورد استفاده[ویرایش]

از نظر تکامل در صنعت فیلم‌سازی، از سه نوع عمده پایه فیلم استفاده شده است:

  1. نیتروسلولز (نیترات سلولز)، که ماده‌ای است شدیداً آتش‌گیر و فعلاً از آن استفاده نمی‌شود. در قدیم برای پایه فیلم تخت مورد استفاده قرار می‌گرفت.[۳]
  2. استات سلولز، (سلولز تری‌استات)،[۴] سلولز دی‌استات (در تهیه فیلم نواری استفاده می‌شد که ضخامت کمتری نسبت به نیتروسلولز دارد)،[۵] سلولز استات پروپیونات، سلولز استات بوتیرات)،
  3. پلی استر (پلی اتیلن ترفتالات (PET) (با نام تجارتی ESTAR که کارخانه کداک بر روی آن گذاشته است).

از نظر رنگ[ویرایش]

در فیلم‌های عکاسی از انواع رنگی پایه فیلم بسته به نوع آن استفاده می‌شود.
در فیلمی که برای نور روز بالانس شده است پایه فیلم نارنجی است.
در فیلم‌های نور شب پایه فیلم رنگ آبی دارد
و در فیلم‌های اسلاید پایه فیلم شفاف و شیشه‌ای است.

هاله[ویرایش]

دو نوع هاله موثر در فیلم عکاسی وجود دارد که تاثیر منفی بر روی نتیجه عکس‌برداری می‌گذارند.

  1. هاله تشعشعی.
  2. هاله بازتابی.

معمولاً برای جلوگیری از تاثیر منفی این هاله‌ها سطوح حساس عکاسی را به مواد ضد هاله آغشته می‌کنند.

آنچه در بحث از پایه فیلم مورد توجه است، هاله بازتابی است که در نتیجه عبور نور و شکست آن در ضخامت پایه بوجود می‌آید.[۶] این هاله در بخش‌هایی از نگاتیو که نور بیشتری دریافت کرده‌اند به چشم می‌خورد و باعث از بین رفتن جزئیات تصویر می‌شود.[۷][۸]

اگر زاویه شکست نور کمتر از ۴۱ درجه باشد، نور شکست پیدا کرده و از فیلم خارج می‌شود و لی اگر زاویه بیش از ۴۱ باشد از دیوپتر خارج نشده و از سمت زیرین فیلم بازتاب یافته و نقاط همجوار را تحت تاثیر قرار می‌دهد.[۹]

روزالیک اسید ماده‌ای است که به عنوان ضد هاله در زیر امولسیون و روی پایه فیلم مالیده می‌شود. این ماده رنگی تیره به فیلم می‌دهد، ولی در جریان ظهور توسط ماده قلیایی ظهور حل شده و از محیط خارج می‌شود.[۱۰]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]

کتاب‌ها

فارسی:

  • عباسی، اسماعیل. فرهنگ عکاسی. چاپ چهارم. تهران: سروش، ۱۳۸۵. شابک ‎۹۶۴-۳۷۶-۴۱۰-۹. 
  • گل گلاب، دکتر داریوش. بررسی فنی عکاسی. چاپ دوم. تهران: جهاد دانشگاهی، ۱۳۷۰. 
  • عریضی، مرتضی. روش نوین عکاسی. چاپ چهارم. تهران: امیر کبیر، ۱۳۵۹. ۱۵۸.