پانتئون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

پانتئون یا بتکده عبارت است از مجموعه خدایانی که در یک مذهب خاص و در یک دورهٔ خاص پرستیده می‌شوند. این اصطلاح بیشتر برای مذاهب پاگانی به کار می‌رود. نمونهٔ پانتئون، مجموعه خدایان اساطیر یونان یا اساطیر نورس است.

این عبارت از نام یکی از بناهای برپا شده در روم باستان گرفته شده‌است که در سدهٔ نخست پیش از میلاد مسیح (اتمام در ۲۷ پیش از میلاد) به عنوان «معبد تمام خدایان» ساخته شد.

منابع[ویرایش]