پازدن

پازدن یکی از حرکت‌های ورزش باستانی است.

پیش از آغاز پازدن میاندار در میان گود می‌ایستد و ورزشکاران پیرامون او گرد می‌آیند. نخست پای آرامی می‌زنند که به آن پای نرم می‌گویند و آن چنین است که ورزشکار پنجه یک پا را اندکی از زمین بلند می‌کند و بر روی پنجه پای دیگر، خود را تکان می‌دهد و به آرامی پیش و پس می‌رود.

ورزشکاران در زورخانه چهار جور پا می‌زنند:

• پای اول (پای چپ و راست)
• پای جنگلی
• پای تبریزی اول و دوم و پای سوم
• پای آخر

پای اول

ورزشکاری روی پنجه پا می‌ایستد و پای‌ها را پی در پی به چپ و راست می‌گذارد. بدین گونه که یک بار پای راست را در کناره بیرونی پای چپ می‌گذارد و در پی آن پای چپ را در کناره بیرونی پای راست می‌گذارد و این کار را تند و پی در پی ادامه می‌دهد و در همین حال تن خود را نرم و آرام می‌جنباند.

پای جنگلی

ورزشکار روی پنجه‌های پا می‌ایستد و با آواز و صدای ضرب مرشد یک بار سنگینی بدن خود را روی پنجه پای چپ می‌اندازد و پای راست را به پیش پرتاب می‌کند و بار دیگر روی پنجه پای راست می‌ایستد و پای چپ را به پیش پرتاب می‌کند. این کار تند و پی در پی انجام می‌گیرد گاهی ورزشکار، میان پای جنگلی زدن رخصت می‌طلبد و میان گود می‌آید و می‌چرخد. در این هنگام ورزشکاران دیگر در کنار گود می‌ایستد و او را نگاه می‌کنند.

پای تبریزی

الف ـ پای اول: ورزشکار همآهنگ با ضرب مرشد، هر بار بر یکی از دو پای خود تکیه و پای دیگر را به پیش پرتاب می‌کند. در اینحرکات دست‌ها نیز می‌جنبد.

ب ـ پای دوم: پس از پای اول، میاندار از میان گود با دست به مرشد اشاره می‌کند و مرشد بی درنگ آهنگ ضرب را تند می‌کند و میاندار به شرح زیر (دو پا) می‌زند، یکبار پای راست و بار دیگر پای چپ را به پیش پرتاب می‌کند و آنگاه پای‌ها را یکی یکی کمی از زمین برمی‌دارد و می‌گذارد و در این حال تمام بدن خود را نیز به نرمی تکان می‌دهد.

ج ـ پای سوم: پس از پای دوم میاندار باز با دست به مرشد اشاره می‌کند و مرشد آهنگ ضرب را عوض می‌کند . در این هنگام میاندار «سه پا» مانند «دو پا زدن» است با این فرق که ورزشکار سه پا را پشت سر هم یکی پس از دیگری پرتاب می‌کند و آنگاه کمی درنگ می‌کند و دوباره همین روش پا می‌زند.

پای آخر

ورزشکار روی پنجه‌های دو پا می‌ایستد و با آواز مرشد تند و پشت سر هم پاها را بلند می‌کند و یکی پس از دیگری به عقب می‌برد و باز می‌گرداند گویی دونده‌ای است که در جای خود ایستاده‌است و پیش نمی‌رود.

منبع

• سایت فرهنگسرا