پارامغناطیس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

خاصیت پارامغناطیس یا پارامغناطیسم (به انگلیسی: Paramagnetism) خاصیتی است که در آن، ماده پذیرفتاری مغناطیسی مثبت (اما کوچک) دارد، و در نتیجهٔ الکترونهای جفت نشده (همانند کیلاتهای گادولینیوم) باعث تشدید میدان مغناطیسی در محیط دور و اطراف می گردند.^[۱]

در شکلهای زیر، ذرات پارامغناطیس تحت تاثیر یک میدان خارجی، در یک راستای تقریبی قرار می گیرند (از راست به چپ).

[ویرایش] منابع

1. ↑ Review of Radiologic Physics. Walter Huda, Richard Slone. Lippincott Williams. 2004. p.251

‎